KIRIK SINIRLAR
7. BÖLÜM: YAZ ADA
1. KISIM: VİLLADA YENİ BİR NEFES
Borankent Villaları’ndaki evin odalarından biri artık minik bir cennete dönüşmüştür. Duvarları pastel tonlarda boyanmış, tül detaylı beşiğin üzerine minik oyuncaklar asılmıştır. İstanbul’un o sakin ve yeşil doğası, bu kez evin içinden gelen tatlı bir bebek ağlamasıyla daha da anlam kazanmıştır.
Yatak odasında, geniş yatağın üzerinde duran Akın, hayatında hiç olmadığı kadar titrek ve heyecanlı ellerle minik kızını kucağında tutmaktadır. Sınırda nice zorlu operasyonları yöneten adam, şimdi avucundan kayıp gidecek kadar narin olan bu küçük cana bakarken gözleri dolmaktadır.
AKIN
(Fısıltıyla, bebeğine bakarak)
– Dünya adeta durdu sanki... Hoş geldin meleğim, hoş geldin kızım.
2. KISIM: İSİM TARTIŞMASI VE ANLAM
Odanın kapısında duran Defne, hafif solgun ama yüzünde yeryüzünün en mutlu ifadesiyle onları izlemektedir. Üzerinde rahat bir hırka vardır. Akın, eşinin baktığını fark edince gülümseyerek yavaşça yatağa oturur, bebeği dikkatle Defne’nin kucağına bırakır.
Defne minik kızının kokusunu içine çekerken gözlerinden mutluluk yaşları süzülür.
DEFNE
– Baktıkça inanamıyorum Akın... O kadar zorluktan, o sert sınırlardan sonra buradayız ve bizim bir kızımız var.
AKIN
(Defne’nin saçlarına öpücük kondurarak)
– Hak ettik sevgilim. Sınırlar bitti, şimdi hayat başladı. Ve bu yeni hayatın, bu güzel başlangıcın adına yakışır bir şey olmalı.
Defne başını kaldırıp Akın’ın gözlerinin içine bakar. Aylar önce o çorak coğrafyada, zorlukların ortasında kurdukları hayali hatırlarlar.
DEFNE
– Yaz Ada... Yaz Ada Keskin olsun adı. Sınırların bittiği, masmavi bir denizin ve özgürlüğün adı.
AKIN
(Gülümseyerek bebeğin küçük eline dokunur)
– Yaz Ada Keskin... Çok güzel oldu. Hoş geldin Yaz Ada, bu ev senin rüzgârınla dolacak.
3. KISIM: BALKONDAN GELECEĞE BAKIŞ
Akşamüstü, Borankent Villaları’nın üzerine yine o yumuşak İstanbul akşamı çöker. Akın, kucağında Yaz Ada ile balkona çıkar. Defne de yanlarına gelip Akın’ın omzuna başını yaslar.
Minik Yaz Ada, babasının kollarında huzurla uyumaktadır. Uzaktan geçen kuşların sesine, rüzgârın ağaç yapraklarıyla yaptığı hışırtı karışır. Akın derin bir nefes alır; içindeki tüm eski yaraların, geride kalan o zorlu günlerin bu minik nefesle tamamen silindiğini hisseder.
AKIN
– Artık hiçbir yere gitmiyorum. Ne görev var ne de ayrılık. Sadece siz varsınız.
DEFNE
– Biz de seni çok seviyoruz sevgilim
Balkondaki bu aile tablosu, geçmişin acılarını unutturan, sevgiyle örülmüş yepyeni bir geleceğin simgesi olarak parlar. Bölüm, Yaz Ada’nın huzurlu uykusu ve ailesinin mutluluk dolu bakışlarıyla kararıyor.