2. Bölüm – Sarayın Gölgesinde

Sabah uyandığımda bir süre yataktan kalkmadan etrafı izledim.

Dün yaşadıklarım hâlâ aklımdaydı. Gözlerimi kapatıp yeniden açsam kendimi kendi odamda, kendi yatağımda bulacağımı umuyordum. Ama ne yazık ki hiçbir şey değişmemişti.

Burası hâlâ aynı yabancı odaydı.

Yavaşça doğrulup ellerime baktım. Ardından aynadaki yansımama göz gezdirdim. Karşımdaki genç kızın yüzüne hâlâ alışamamıştım.

"Gerçekten ne yapacağım ben?" diye kendi kendime söylendim.

Bir kitabın içine girmek nasıl mümkün olabilirdi? Üstelik artık o kitabın içindeki karakterlerden biriydim.

Mişil.

Savaş Bakanı'nın kızı.

Yatağın kenarından kalkıp pencereye yaklaştım. Avluda birkaç hizmetçi sabah işlerini yapıyordu. Bir muhafız kapının önünde bekliyor, bahçenin diğer tarafında iki görevli ellerindeki sepetleri taşıyordu.

Tam o sırada kapı çalındı.

"Hanımım, kahvaltınızı getirdim."

"Gel."

Hizmetçi içeri girip tepsiyi masaya bıraktı.

"Efendimiz bugün saraya gidecek. Genç efendi de kendisine eşlik edecek."

"Babam ve ağabeyim mi?"

Hizmetçi başını salladı.

"Evet, hanımım."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Burada herkesin kim olduğunu biliyor gibi davranmam gerekiyordu ama aslında kendi hayatımın içinde bile yabancıydım.

"Ağabeyim ne zaman çıkacak?"

"Birazdan hazırlanır, hanımım."

"Anladım. Teşekkür ederim."

Hizmetçi odadan çıktıktan sonra masaya oturdum. Kahvaltıdaki yemeklere baktım. Birkaç lokma aldıktan sonra aklıma bir şey geldi.

Ağabeyim Seon-u'yu daha yakından tanımam gerekiyordu. Kitapta onun hakkında çok az şey anlatılmıştı. Resim yapmayı sevdiğini ve kız kardeşine karşı mesafeli olduğunu hatırlıyordum.

Acaba gerçekte nasıl biriydi?

Kahvaltımı bitirdikten sonra odadan çıktım.

Seon-u'nun odasının kapısı açıktı. İçeri girmeden önce kapıyı hafifçe tıklattım.

"İçeri gelebilir miyim?"

Başını kaldırıp bana baktı.

"Gel, Mişil."

Pencerenin yanındaki masada oturmuş, kâğıda bir manzara çiziyordu. Önünde birkaç fırça, mürekkep kabı ve yarım kalmış resimler vardı.

"Yine resim yapıyorsun."

"Sabahları çizmek hoşuma gidiyor. Ortalık daha sessiz oluyor."

Yanındaki minderi gösterdi.

"Oturmak ister misin?"

"Olur."

Oturup resmine baktım. Dağların arasından geçen bir dere çizmişti. Ağaçların dallarına kadar özenle çalışmıştı.

"Çok güzel olmuş."

"Teşekkür ederim. Ama daha bitmedi."

"Ben olsam bu kadar güzel çizemem."

Seon-u hafifçe gülümsedi.

"Denemeden bilemezsin."

Bir süre resmini izledim. Sonra aklıma gelen soruyu sordum.

"Bugün saraya mı gideceksin?"

"Evet. Babamla birlikte."

"Orada ne yapıyorsun?"

"Genellikle toplantılarda bulunuyorum. Bazen de babamın belgelerini inceliyorum."

"Devlet işlerini seviyor musun?"

Fırçasını masaya bıraktı.

"Sevmekle sevmemekle ilgisi yok. Ailemin bir parçasıyım. Bazı sorumluluklarım var."

Söyledikleri üzerine başımı salladım.

"Anladım."

Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden konuştu.

"Sen iyi misin?"

Birden ona döndüm.

"Neden sordun?"

"Dün de bugün de biraz dalgınsın. Bir şey mi oldu?"

Ne diyeceğimi bilemedim. Ona kitabın içinden geldiğimi söyleyemezdim.

"Sanırım biraz yorgunum."

"İstersen bugün dinlen. Kendini zorlamana gerek yok."

"Olur."

Seon-u yeniden resmine döndü. Onunla konuşmak güzeldi. Bana karşı nazikti ama çok fazla soru sormuyordu. Yine de söylediklerimi dikkatle dinlediğini hissediyordum.

Ayağa kalktım.

"Ben bahçeye çıkacağım."

"Olur. Hava güzel. Biraz dolaşmak sana iyi gelir."

Odasından çıktığımda derin bir nefes aldım. En azından ağabeyimle konuşmak sandığım kadar zor olmamıştı.

Seoryeon Krallığı'nın sarayında sabah toplantısı başlamıştı.

Kral Jin So, taht salonunda oturuyordu. Önünde devlet görevlileri sıralanmıştı. Sağ tarafında en büyük oğlu Prens Yu Şin, biraz gerisinde ise diğer iki oğlu Alçon ve Joon bulunuyordu.

Kral, önündeki belgeleri inceledikten sonra konuştu.

"Son günlerde sınır bölgelerinden gelen haberler arttı. Bu konuda ne düşünüyorsunuz?"

Yu Şin bir adım öne çıktı.

"Babam, sınırdaki askerlerin durumunu kontrol ettirdim. Şimdilik ciddi bir sorun görünmüyor. Ancak bazı bölgelere takviye yapılması faydalı olabilir."

Kral başını salladı.

"Önce mevcut durumu öğrenelim. Gereksiz yere askerleri hareketlendirmeyin."

İkinci prens Alçon söze karıştı.

"İzin verirseniz askerî birlikleri ben denetleyebilirim."

"Bu işi sana vereceğim. Fakat önce komutanlarla görüş."

"Emredersiniz, babam."

En küçük prens Joon da konuşmaya katıldı.

"Sınırdaki köylerden gelen haberleri de incelemeliyiz. Halkın durumunu öğrenmeden yalnızca askerî hazırlıklarla ilgilenmek yeterli olmayabilir."

Kral oğluna baktı.

"Haklısın. Bu konuda da bir çalışma yapılsın."

Toplantı sürerken salonun kapısında bir hareketlilik oldu. Savaş Bakanı Kang Mu-gyeom içeri girdi ve kralın önünde eğildi.

"Majesteleri."

"Gel, Bakan Kang. Tam da seni bekliyorduk."

Mu-gyeom yerine geçtikten sonra kral ona sınır bölgeleriyle ilgili düşüncelerini sordu.

"Majesteleri, askerî hazırlıklarımızı gözden geçirmemiz faydalı olacaktır. Krallığın güvenliği için birliklerimizin durumunu yeniden değerlendirmeliyiz."

Yu Şin bakışlarını ona çevirdi.

"Bu hazırlıkların kapsamı ne olacak, Bakan?"

Mu-gyeom sakin bir ifadeyle cevap verdi.

"Şimdilik mevcut birliklerin durumunu incelemek yeterli olacaktır, prensim."

Kral başını salladı.

"Öyleyse gerekli çalışmaları başlatın."

"Emriniz olur, majesteleri."

Toplantı devam etti. Dışarıdan bakıldığında her şey sıradan bir devlet görüşmesi gibiydi. Ancak Savaş Bakanı'nın aklında başka hesaplar vardı.

Yıllardır üzerinde çalıştığı planı gerçekleştirmek istiyordu. Kral Jin So ve üç prens ortadan kalkarsa taht için önünde büyük bir engel kalmayacaktı.

Üstelik yıllar önce doğum sırasında değiştirdiği iki bebeğin sırrı da hâlâ saklıydı.

Öğleye doğru Savaş Bakanı konağına döndü. Üzerindeki resmî kıyafetleri değiştirdikten sonra çalışma odasına geçti.

Seon-u da kısa süre sonra yanına geldi.

"Babam, beni çağırmışsınız."

"Gel, otur."

Seon-u karşısındaki mindere oturdu.

Kang Mu-gyeom masanın üzerindeki belgeleri bir kenara bıraktı.

"Bugünkü toplantıda prensler de vardı."

"Evet."

"Yu Şin'in soruları dikkatimi çekti. Son zamanlarda devlet işleriyle daha fazla ilgileniyor."

Seon-u sakin bir şekilde cevap verdi.

"Veliaht prensin görevi bu değil mi?"

Babası ona sertçe baktı.

"Her düşündüğünü söylemek zorunda değilsin."

Seon-u başını hafifçe eğdi.

"Yalnızca fikrimi söyledim, babam."

Mu-gyeom masanın üzerindeki haritayı oğluna doğru çevirdi.

"Krallıktaki askerî birliklerin yerlerini biliyor musun?"

"Çoğunu biliyorum."

"Önümüzdeki günlerde senden bazı araştırmalar yapmanı isteyeceğim."

"Nasıl bir araştırma?"

"Şimdilik yalnızca askerî düzenlemelerle ilgili. Ayrıntıları zamanı gelince öğrenirsin."

Seon-u haritaya baktı. Babasının bu kadar gizli konuşması dikkatini çekmişti ama bunu belli etmedi.

"Anladım."

"Şimdi gidebilirsin."

Seon-u ayağa kalkıp odadan çıktı.

Koridorda yürürken bir süre düşündü. Babasının son zamanlarda bazı işleri kendisinden gizlediğinin farkındaydı. Fakat henüz neyin peşinde olduğunu tam olarak bilmiyordu.

Akşam yaklaşırken odama dönmüştüm.

Bütün gün aklım saraydaydı. Kral Jin So'yu ve üç prensi yakından tanımak istiyordum. Fakat bunun için önce saraya nasıl gidebileceğimi düşünmeliydim.

Babamın planını biliyordum ama bunu kimseye anlatamazdım. Bana inanmazlardı. Hatta babamın kulağına giderse başım büyük derde girebilirdi.

Pencerenin önünde durup bahçeyi izledim.

Tam o sırada kapı çalındı.

"Hanımım, efendimiz sizi çalışma odasına çağırıyor."

Kaşlarımı hafifçe çattım.

"Babam mı?"

"Evet, hanımım."

"Bir şey söyledi mi?"

"Hayır. Yalnızca sizi görmek istediğini söyledi."

"Tamam. Birazdan geliyorum."

Kapı kapandıktan sonra aynanın karşısına geçtim. Üzerimdeki kıyafeti düzelttim ve saçlarıma baktım.

Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Babamla konuşurken nasıl davranmam gerektiğini bile tam olarak kestiremiyordum.

Kapıdan çıktığımda koridorun diğer ucunda Seon-u'yu gördüm. Elinde birkaç resim kâğıdı vardı.

"Baban seni mi çağırdı

Yorumlar

Aleyna ş.: Sana nasıl davrandıklarına dikkat et ve hesaplarını yapmayı unutma
Berk Emir Baran: seon-u ile daha fazla derinleşmeli!