3. Bölüm – Sarayın Ardındaki Sırlar

Sabah olduğunda gözlerimi açar açmaz bir an nerede olduğumu hatırlayamadım. Sonra odanın ahşap tavanını, kâğıt kaplı pencereleri ve yanımda duran işlemeli paravanı görünce gerçeği yeniden hatırladım.

Hâlâ bu konağın içindeydim. Üstelik burası, krallığın en güçlü adamlarından biri olan Savaş Bakanı Kang Mu-gyeom’un konağıydı.

Yatağımdan kalkıp pencereye yaklaştım. Avluda hizmetçiler sabah işlerine başlamıştı. Birkaç muhafız kapının önünde nöbet tutuyordu.

Kapı hafifçe çalındı.

“Hanımım, hazırlanmanız gerekiyor. Babanız sizi bekliyor.”

İçeri giren hizmetçi, giysilerimi hazırlamaya başladı. Bugün saraya gidecektik. Bunu düşünmek bile beni huzursuz ediyordu. Kitapta okuduğum insanların karşısına gerçekten çıkacaktım.

Üstelik onların çoğunun sonunu biliyordum.

Hazırlandıktan sonra avluya indim. Babam Kang Mu-gyeom, at arabasının yanında bekliyordu. Ağabeyim Seon-u da onun birkaç adım gerisinde duruyordu.

Babam beni görünce kaşlarını çattı.

“Geciktin.”

“Özür dilerim, baba.”

“Bugün sarayda nasıl davranacağını biliyorsun. Gereksiz konuşmalara girme. Ailemizin adını küçük düşürecek bir harekette bulunma.”

Başımı eğdim.

“Anladım.”

Babam başka bir şey söylemeden arabaya yöneldi. Seon-u da arkasından yürüdü. Bana bakmadı bile.

Bir süre sonra hep birlikte saraya doğru yola çıktık.

Sarayın kapısından geçtiğimizde etrafı dikkatle incelemeye başladım. Geniş avluda muhafızlar nöbet tutuyor, görevliler bir o yana bir bu yana koşuşturuyordu. Ahşap binaların kıvrımlı çatıları ve süslü kapıları, buranın ne kadar büyük bir yer olduğunu gösteriyordu.

Babam önden yürüyordu. Ben ve Seon-u ise birkaç adım gerisindeydik.

Saray görevlilerinden biri bizi karşılayarak hükümdarın bulunduğu salona götürdü.

İçeri girdiğimde gözlerim doğrudan tahtta oturan krala çevrildi.

Kral Jin So'ydu.

Yanında üç oğlu duruyordu. Veliaht Prens Yu Şin, ikinci prens Alçon ve en küçük prens Joon.

Onları daha önce yalnızca kitabın sayfalarında tanımıştım. Şimdi ise hepsi karşımdaydı.

Babam saygıyla eğildi.

“Majesteleri.”

Ben de onunla birlikte eğildim.

Kral başıyla selamımızı kabul etti.

“Savaş Bakanı, sınır bölgelerinden gelen haberleri değerlendirdiniz mi?”

Babam bir adım öne çıktı.

“Evet, Majesteleri. Sınırdaki askerlerin sayısının artırılmasının faydalı olacağını düşünüyorum.”

Veliaht Prens Yu Şin söze girdi.

“Ancak son raporlarda büyük bir saldırı hazırlığına dair kesin bir bilgi bulunmuyor. Acele karar vermek doğru olmayabilir.”

Babam sakin bir sesle karşılık verdi.

“Bir tehlikenin kapımıza dayanmasını beklemek, krallığı korumak için yeterli değildir.”

İkinci prens Alçon da konuşmaya katıldı.

“Yine de askerlerin yerlerini değiştirmek dikkatle yapılmalı. Yanlış bir karar sınırdaki düzeni bozabilir.”

Kral bir süre düşündü.

“Bu konuyu yeniden değerlendireceğiz. Şimdilik askerlerin durumunu incelemeye devam edin.”

Babam başını eğdi.

“Emriniz olur, Majesteleri.”

Konuşmaları dinlerken babamın yüzünü izliyordum. Her zamanki gibi sakin ve ölçülü görünüyordu. Fakat onun gerçekte ne planladığını bildiğim için söylediklerine güvenemiyordum.

Kitaptaki olaylar yavaş yavaş gözümün önünde canlanıyordu.

Bir süre sonra babam bana döndü.

“Mişil, biraz dışarı çık. Buradaki konuşmalar seni ilgilendirmez.”

Başımı eğerek salondan ayrıldım.

Koridora çıktığımda derin bir nefes aldım. Tam nereye gideceğimi düşünürken Seon-u arkamdan geldi.

“Bu taraftan,” dedi kısa bir sesle.

Onu takip ettim. Bir süre sonra sarayın daha sakin bir bölümüne ulaştık.

“Burada bekleyebilirsin,” dedi.

“Teşekkür ederim, ağabey.”

Bana kısa bir bakış attı.

“Babamın söylediklerini unutma. Sarayda dikkatli ol.”

Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp uzaklaştı.

Ardından bakakaldım. Seon-u'nun bana karşı neden bu kadar mesafeli olduğunu bilmiyordum. Belki de bu ailede kimseye güvenmemem gerekiyordu.

O sırada sarayın başka bir bölümünde Kang Mu-gyeom, iki görevliyle gizlice görüşüyordu.

“Birliklerin yerleri değiştirilmeli,” dedi adamlardan biri.

Kang Mu-gyeom ellerini arkasında birleştirdi.

“Bu değişiklikler kralın dikkatini çekmemeli.”

“Peki, Majesteleri sorarsa ne söyleyeceğiz?”

“Yalnızca bilmesi gerekenleri anlatacaksınız. Geri kalanını bana bırakın.”

Görevliler başlarını eğdi.

Kang Mu-gyeom'un yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Planının bir sonraki adımı için fazla zaman kalmamıştı.

Akşamüstü konağa döndüğümüzde babam beni çalışma odasına çağırdı.

İçeri girdiğimde masasının başında oturuyordu. Önündeki belgeleri bir kenara bıraktı.

“Bugün sarayda nasıl davrandın?”

“Herhangi bir sorun çıkarmadım, baba.”

“Güzel. Bundan sonra da böyle davranacaksın.”

Bir an duraksadıktan sonra devam etti.

“Bugün sarayda duydukların hakkında kimseyle konuşmanı istemiyorum. Özellikle de ailemizle ilgili meseleleri.”

“Peki, baba.”

Bana dikkatle baktı.

“Beni anladığından emin olmak istiyorum, Mişil.”

“Anladım.”

Başka bir şey söylemeden gitmeme izin verdi.

Odama döndüğümde kendimi yatağa bıraktım. Gün boyunca gördüklerimi düşünüyordum. Kral, prensler, babamın gizli görüşmesi…

Kitaptaki olaylar düşündüğümden daha erken başlamış olabilirdi.

Tam o sırada kapının altından bir kâğıt parçasının içeri itildiğini fark ettim.

Hemen doğrulup kâğıdı aldım.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

“Savaş Bakanı'nın söylediklerine inanma. Gerçek sandığından çok daha farklı.”

Yazıyı birkaç kez okudum.

Bunu kim göndermiş olabilirdi?

Babamın konağında yaşayan biri miydi? Yoksa sarayda gördüğüm kişilerden biri mi?

Kâğıdı avucumda sıktım.

Artık yalnızca kitabın sonunu değiştirmeye çalışmıyordum. Bu konağın içinde benden saklanan başka gerçekler de vardı.

Ve anlaşılan, birileri benim bunları öğrenmemi istiyordu.

Yorumlar

Kırık Cümleler: Bu damganın izini sürmeni sağlayacak güvenmek istemiyorsan bile