4. Bölüm – Kaderin İlk Dokunuşu

Sabah uyandığımda dün gece kapımın altından bırakılan not aklıma geldi.

Yastığımın altından çıkarıp bir kez daha okudum.

“Savaş Bakanı'nın söylediklerine inanma. Gerçek sandığından çok daha farklı.”

Bu sözleri kimin yazdığını hâlâ bilmiyordum. Konağın içinde yaşayan biri miydi, yoksa saraydan birisi mi? Bildiğim tek şey, birilerinin babam hakkında benden daha fazla şey bildiğiydi.

Kâğıdı yeniden katlayıp sakladım.

Tam o sırada kapım çalındı.

“Hanımım, kahvaltı hazır.”

“Geliyorum.”

Üzerimi değiştirip yemek salonuna indim. Babam çoktan masaya oturmuştu. Ağabeyim Seon-u da karşısında sessizce çay içiyordu.

İkisine de selam verdim.

“Günaydın, baba. Ağabey.”

Babam başını kaldırıp bana baktı.

“Yine geç kaldın.”

Sandalyeme otururken cevap verdim.

“Özür dilerim.”

“Bir hanımefendinin sabah işlerini aksatması doğru değil. Kendine biraz çeki düzen vermelisin.”

Bir şey söylemeden önüme baktım. Seon-u da çayını masaya bıraktı.

“Babam seni beklemek zorunda değil, Mişil. Bir dahaki sefere daha erken gel.”

Ona baktım.

“Biraz geciktim sadece.”

“Her zaman bir bahanen var.”

Ses tonu sakindi ama söyledikleri hiç de hoş değildi. Cevap vermek istedim, sonra vazgeçtim. Bu evde kendimi savunmaya çalışmak yalnızca yeni bir tartışmaya yol açıyordu.

Kahvaltı boyunca babam belgeleriyle ilgilendi. Seon-u da pek konuşmadı.

Ben de yemeğimi bitirip kalkmak üzereydim ki babam seslendi.

“Bugün konağın dışına çıkmayacaksın.”

Nedenini merak ettim.

“Bir yere gitmem mi gerekiyor?”

Babam kaşlarını çattı.

“Sana dışarı çıkmayacağını söylüyorum. Bunun için bir sebep açıklamak zorunda değilim.”

Başımı eğdim.

“Peki, baba.”

Babam ve Seon-u kısa süre sonra salondan ayrıldı.

Arkalarından bakarken içimden derin bir nefes aldım. Bu konağın içinde her şey babamın istediği gibi olmalıydı. Ne zaman konuşacağım, nereye gideceğim, kiminle görüşeceğim… Hepsine o karar veriyordu.

Ama ben artık böyle yaşamak istemiyordum.

Öğleye doğru hizmetçim odama geldi. Pencerenin yanında oturmuş dışarıyı izliyordum.

“Hanımım, bir isteğiniz var mı?”

“Bugün çarşıya gitmek istiyorum.”

Şaşırdı.

“Fakat babanız dışarı çıkmanızı yasaklamıştı.”

“Biliyorum. Biraz dolaşıp döneceğiz. Yanımıza muhafız da alırız.”

“Yine de babanız öğrenirse kızacaktır.”

“Bunu biliyorum. Ama bütün gün bu odada oturmak istemiyorum.”

Hizmetçim bir süre düşündü. Sonunda hazırlanmama yardım etmeyi kabul etti.

Çok gösterişli olmayan, açık mavi bir hanım elbisesi giydim. Saçlarımı topladılar ve üzerime ince bir dış giysi aldım. Yanıma iki hizmetçi ve bir muhafız alarak konaktan çıktım.

Çarşıya vardığımızda etrafa bakmadan duramadım.

Her yer hareketliydi. Esnaflar dükkânlarının önünde müşterilerini çağırıyor, kadınlar kumaşlara bakıyor, çocuklar kalabalığın arasında koşuşturuyordu. Bir köşede baharat satan bir adam, başka bir yerde seramik kaplar dizen yaşlı bir kadın vardı.

Bir süre yürüdükten sonra kumaş satan bir dükkânın önünde durdum.

“Şunlara bakalım mı?” diye sordum.

Hizmetçim gülümsedi.

“Elbette, hanımım.”

Tezgâhtaki kumaşlara göz gezdirdim. Kırmızı, yeşil, mavi… Hepsi birbirinden güzeldi. Elimi açık mavi bir kumaşın üzerinde gezdirdim.

“Bu çok güzelmiş.”

Satıcı hemen yanımıza geldi.

“Hanımefendi, bu kumaş yeni geldi. Oldukça kaliteli.”

Kumaşa biraz daha baktım. Hizmetçim satıcıyla fiyat konuşmaya başladı. Ben de çevreyi izliyordum.

Tam o sırada arkamdan gelen biriyle çarpıştım.

Elimdeki küçük kese yere düştü.

“Ah!”

Dengemi kaybedip geriye doğru sendeledim. Düşmek üzereyken biri kolumdan tuttu.

“İyi misiniz?”

Başımı kaldırdım.

Karşımda genç bir adam vardı. Üzerinde koyu renkli bir giysi, belinde ise bir kılıç bulunuyordu. Yüzünde telaşlı bir ifade vardı.

“Özür dilerim. Önüme bakmadan yürüyordum.”

“Ben de dikkat etmiyordum.”

Yere düşen kesemi aldı ve bana uzattı.

“Buyurun.”

“Teşekkür ederim.”

Keseyi alırken parmaklarımız birbirine değdi. Çok kısa bir andı ama nedense kalbim hızlandı.

Genç adam hâlâ bana bakıyordu.

“Bir yeriniz incindi mi?”

“Hayır, iyiyim.”

“Emin misiniz?”

Başımı salladım.

“Eminim.”

Hafifçe gülümsedi.

“Öyleyse iyi. Çarşı bugün oldukça kalabalık. Daha dikkatli olmalısınız.”

İstemeden gülümsedim.

“Az önce benimle çarpışan sizdiniz.”

Bir an durdu, sonra o da güldü.

“Haklısınız. Önce kendime dikkat etmeliyim.”

Bir süre ne söyleyeceğimi bilemedim. Onunla konuşmak tuhaf bir şekilde hoşuma gitmişti.

Hizmetçim yanıma geldi.

“Hanımım, iyi misiniz?”

“İyiyim.”

Genç adam hizmetçime baktı, ardından yeniden bana döndü.

“Öyleyse müsaadenizi isteyeyim.”

Başımı hafifçe eğdim.

“Elbette.”

Uzaklaşırken bir kez arkasına baktı. Ben de gözlerimi ondan ayıramadım.

Hizmetçim koluma dokundu.

“Hanımım, bir şey mi oldu?”

“Hayır. Neden sordun?”

“Biraz dalgınsınız.”

“Önemli bir şey yok.”

Yürümeye devam ettik ama aklım hâlâ o genç adamdaydı. Adını bile öğrenememiştim.

Bu kadar kısa bir karşılaşmanın beni neden bu kadar etkilediğini anlayamıyordum.

Çarşıda biraz daha dolaştıktan sonra konağa dönmeye karar verdik. Yol boyunca hizmetçim az önceki genç adamdan söz açtı.

“Hanımım, o genç adamı daha önce gördüğümü sanıyorum.”

“Öyle mi?”

“Evet. Belinde kılıcı vardı. Bir asker ya da komutanın yanında görevli olabilir.”

“Belki de.”

Daha fazla soru sormadım. Kim olduğunu merak ediyordum ama bunu belli etmek istemedim.

Konağa vardığımızda kapıdaki görevli bizi bekliyordu.

“Hanımım, Savaş Bakanı sizi çalışma odasında bekliyor.”

İçime bir sıkıntı çöktü.

Demek ki dışarı çıktığımı öğrenmişti.

Çalışma odasına girdiğimde babam masasının başında oturuyordu. Seon-u ise pencerenin yanında ayakta duruyordu.

“Beni çağırmışsın, baba.”

Babam elindeki belgeyi masaya bıraktı.

“Bugün nereye gittin?”

Sessiz kaldım. Sonra cevap verdim.

“Çarşıya.”

“Ben sana dışarı çıkmayacağını söylemedim mi?”

“Biraz dolaşmak istedim.”

Babam yerinden kalktı.

“Benim sözümü dinlememek ne zamandan beri bu kadar kolay oldu?”

“Öyle bir niyetim yoktu. Sadece hava almak istedim.”

“Bundan sonra izinsiz hiçbir yere gitmeyeceksin. Bu konağın bir düzeni var. Sen de buna uyacaksın.”

Başımı eğdim.

“Peki, baba.”

Seon-u konuşmaya başladı.

“Babam sana bir şey söylediğinde onu dinlemelisin. Sürekli kendi istediğini yapamazsın.”

Ona döndüm.

“Yalnızca çarşıya gittim, ağabey. Kötü bir şey yapmadım.”

“Bunun kararını sen vermiyorsun.”

Sözleri canımı sıkmıştı.

Babam yeniden masasına oturdu.

“Artık gidebilirsin.”

Başımı eğip odadan çıktım. Koridora geldiğimde Seon-u'nun sesini duydum.

“Onu biraz daha kontrol altında tutmalısınız.”

Babamın ne cevap verdiğini duyamadım.

Odama doğru yürürken düşündüm. Seon-u'nun bana karşı neden böyle davrandığını bilmiyordum. Ama onunla aramı düzeltmeye çalışmak şimdilik yapabileceğim bir şey değildi.

Önceliğim babamın planlarını öğrenmekti.

Aynı saatlerde sarayda divan toplantısı başlamıştı.

Kral Jin So tahtında oturuyordu. Sağ tarafında Veliaht Prens Yu Şin, diğer yanında Alçon ve Joon bulunuyordu. Devlet görevlileri ve askeri komutanlar da toplantı için salonda toplanmıştı.

Kang Mu-gyeom içeri girdiğinde kralı selamlayıp yerini aldı.

Kral söze başladı.

“Son günlerde sınır bölgelerinden gelen haberler arttı. Öncelikle ordunun durumunu konuşalım.”

Bir komutan öne çıktı.

“Majesteleri, kuzey sınırındaki bazı bölgelerde hareketlilik var. Şimdilik büyük bir tehlike görünmüyor ancak asker sayısının artırılması faydalı olabilir.”

Alçon önündeki belgeye baktı.

“Bu bölgelerdeki birliklerin bir kısmını başka yerlere göndermek doğru olmaz. Önce mevcut durumun tam olarak anlaşılması gerekiyor.”

Kang Mu-gyeom söze girdi.

“Majesteleri, beklemek her zaman doğru karar değildir. Bir saldırı gerçekleşmeden önlem almalıyız.”

Veliaht Prens Yu Şin ona döndü.

“Buna karşı değilim. Ancak askerlerin yerini değiştirmek için elimizde yeterli bilgi olmalı. Son raporlarda böyle bir hazırlığı gerektirecek kesin bir durum yok.”

Kang Mu-gyeom sakin görünmeye çalıştı.

“Veliaht Prens, düşmanımızın harekete geçmesini beklemek zorunda değiliz.”

Yu Şin elin

Yorumlar

Erdem Sönmez: babanın sana güvenmediğini artık anlamalısın