7. Bölüm – Sarayın Karanlık Koridorları

Sabah gözlerimi açtığımda bileğimde hafif bir sıcaklık hissettim.

Başımı yastıktan kaldırıp sol bileğime baktım. İşaret, geceden kalan soluk bir kızıllıkla parlıyordu. Parmaklarımla üzerini örttüm. Birkaç saniye sonra ışık kayboldu.

Dün gece gördüğüm görüntü hâlâ aklımdaydı.

İki beşik… İki bebek… Ve birbirine benzeyen iki kadın.

“Bebekleri değiştirmek zorundayız.”

Bu sözleri kim söylemişti? Neden iki bebeğin yeri değiştirilmişti? En önemlisi, bileğimdeki işaretin bütün bunlarla ne ilgisi vardı?

Yatağın kenarına oturup derin bir nefes aldım. Ne kadar düşünürsem düşüneyim cevap bulamıyordum.

Kapı çalındı.

“Hanımefendi, uyandınız mı?”

“Evet, gel.”

Hizmetçi içeri girdi. Elinde temiz kıyafetler vardı.

“Babanız bugün de saraya gidecekmiş. Sizi de yanında götürmenizi istedi.”

Bu habere şaşırdım. Babamın beni neden yeniden saraya götürmek istediğini anlayamıyordum.

“Abim de gelecek mi?”

“Evet, efendim. Ağabeyiniz de hazırlanıyor.”

Başımı salladım.

Hazırlanırken aklım sürekli kraldaydı. Bana eski kayıtları araştıracağını söylemişti. Acaba bir şey bulmuş muydu?

Kahvaltı salonuna girdiğimde babam çoktan masaya oturmuştu. Seon-u da karşısında sessizce çayını içiyordu.

“Günaydın,” dedim.

Babam kısa bir bakış attı.

“Geç kaldın.”

Saatin henüz erken olduğunu düşünüyordum ama bunu söylemedim. Sessizce yerime oturdum.

Seon-u gözlerini tabağından kaldırmadan konuştu.

“Bugün sarayda dikkatli ol. Her gördüğün kişiyle konuşmak zorunda değilsin.”

“Bunu biliyorum.”

“Umarım.”

Sesindeki soğukluk beni rahatsız etmişti. Yine de tartışmak istemedim.

Babam çayından bir yudum aldı.

“Sarayda benim yanımdan ayrılmayacaksın. Bir yere gitmen gerekirse önce haber vereceksin.”

“Peki, baba.”

Kahvaltı boyunca başka bir şey konuşulmadı.

Sarayın kapısından içeri girdiğimizde avluda alışılmadık bir hareketlilik vardı. Askerler bir taraftan diğer tarafa koşuyor, hizmetçiler ellerindeki eşyalarla aceleyle ilerliyordu.

Babam bunu fark edince yanındaki görevliye döndü.

“Ne oldu burada?”

Görevli başını eğdi.

“Majestelerinin emriyle kuzeyden gelen haberci bekleniyor. Ayrıca saray hekimlerinden biri gece rahatsızlanmış.”

Babamın yüzü değişmedi.

“Anlaşıldı. İşinize dönün.”

Ben ise saray hekiminin rahatsızlandığını duyunca istemsizce endişelendim. Burada iyileştirme gücümü kullanmam gerekebilir miydi?

Babamla birlikte ana binaya ilerledik. Bir süre sonra kralın huzuruna çıkacağımız söylendi. Babam ve Seon-u içeri girerken benim dışarıda beklemem istendi.

Koridorda beklerken etrafıma baktım. Sarayın bu bölümü daha önce geldiğim yerlere göre daha sessizdi. Duvarlarda eski hükümdarların resimleri asılıydı. Birkaç hizmetçi ellerindeki kumaşlarla yanımdan geçti.

Tam o sırada ileriden bir ses duydum.

“Yardım edin! Hekim çağırın!”

Sesin geldiği tarafa döndüm. İki hizmetçi, genç bir muhafızı kollarından tutarak taşıyordu. Muhafızın yüzü bembeyazdı. Nefes almakta zorlanıyor gibiydi.

Yanlarına yaklaştım.

“Ne oldu ona?”

Hizmetçilerden biri telaşla cevap verdi.

“Avluda aniden yere yığıldı. Nefes almakta güçlük çekiyor.”

“Onu yere yatırın.”

Hizmetçiler şaşkınlıkla bana baktı.

“Hanımefendi, siz…”

“Önce yere yatırın. Hemen!”

Sesimdeki kararlılık onları harekete geçirdi. Muhafızı dikkatlice yere yatırdılar.

Yanına çömeldim. Nabzını kontrol ettim. Nefesi düzensizdi. Alnında soğuk terler vardı.

Bir hekim olarak içgüdülerim devreye girmişti. Fakat burada bildiğim tıbbi yöntemlerin dışında, ne olduğunu hâlâ anlayamadığım bir güce de sahiptim.

Muhafızın elini tuttum.

“Beni duyabiliyor musun?”

Gözlerini güçlükle araladı.

“Hanımefendi…”

“Konuşma. Sakin kalmaya çalış.”

Sol bileğimdeki işaret ısınmaya başladı.

İçim ürperdi.

Yine mi?

Elimi geri çekmek istedim ama muhafızın durumu kötüleşiyordu. Bir an gözlerimi kapattım. Avucumun içinde tanıdık bir sıcaklık hissettim. Ardından parmaklarımın arasından ince, kırmızı bir ışık yayıldı.

Hizmetçilerden biri korkuyla geriye çekildi.

“Bu da ne?”

Cevap veremedim.

Işık yavaşça muhafızın eline doğru yayıldı. Bileğimdeki sıcaklık arttıkça başım dönmeye başladı. Nefesimi düzenlemeye çalıştım.

Birkaç dakika sonra muhafızın nefesi sakinleşti. Yüzündeki solgunluk da azalmıştı.

Gözlerini açtı.

“İyiyim… Sanırım daha iyiyim.”

Elimi hemen geri çektim. Başım dönüyordu. Bir elimle yere tutunarak dengemi sağlamaya çalıştım.

Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.

“Mişil?”

Başımı çevirdim.

Han Do-yun karşımda duruyordu.

Bakışları önce yerde yatan muhafıza, sonra benim bileğime kaydı. Ne gördüğünü anlayamamıştım ama yüzündeki şaşkınlık her şeyi anlatıyordu.

“Sen iyi misin?” diye sordu.

“İyiyim.”

“Pek öyle görünmüyorsun.”

Ayağa kalkmaya çalıştım. Bir an sendeledim. Do-yun kolumdan tutarak düşmemi engelledi.

“Biraz yavaş ol.”

“Teşekkür ederim.”

Muhafız doğrulmaya çalışınca Do-yun ona döndü.

“Sen burada kal. Hekim gelene kadar yerinden kalkma.”

Muhafız başını salladı.

Do-yun yeniden bana baktı.

“Onu sen mi iyileştirdin?”

Bu soruyla kalbim hızlandı.

“Ben sadece yardım etmeye çalıştım.”

“Anladım.”

Bana inanmış gibi görünmüyordu. Ama daha fazla soru sormadı.

Tam konuşacakken koridorun diğer ucunda bir görevli belirdi.

“Han Do-yun! Komutan sizi arıyor.”

Do-yun içini çekti.

“Yine mi?”

Sonra bana döndü.

“Dikkatli ol. Bugün saray pek sakin görünmüyor.”

“Sen de dikkatli ol.”

Kısa bir gülümsemeyle başını eğdi ve görevlinin peşinden gitti.

Arkasından bakarken bileğimdeki işareti kolumun içine sakladım.

Birileri görmüş müydü?

Bir süre sonra kralın huzuruna çağrıldım.

İçeri girdiğimde Kral Jin So'nun yanında Yu Şin, Alçon ve Joon vardı. Babam da pencerenin yakınında ayakta duruyordu.

Kral beni görünce eliyle yaklaşmamı işaret etti.

“Mişil, biraz önce koridorda yaşananları duydum.”

İçimden kötü bir şeyler olacağını hissettim.

“Majesteleri…”

“Genç muhafızın durumunun düzeldiğini söylediler. Onunla sen ilgilenmişsin.”

Babamın bakışları üzerime çevrildi.

“Ne yaptın yine?”

Sesi sertti.

“Yalnızca yardım ettim.”

“Senin bir hekim olmadığını biliyorum.”

Kral araya girdi.

“Önce onu dinleyelim, Kang Mu-gyeom.”

Babam sustu ama yüzündeki rahatsızlık kaybolmadı.

Kral bana döndü.

“Daha önce bana anlattığın şey yine mi oldu?”

Başımı hafifçe salladım.

“Evet, Majesteleri. Bileğim ısındı. Sonra elimden kırmızı bir ışık yayıldı. Muhafızın nefesi düzeldi.”

Alçon merakla öne eğildi.

“Yani birine dokunduğunda hastalığını iyileştirebiliyor musun?”

“Her zaman olup olmayacağını bilmiyorum. Gücümü kontrol edemiyorum.”

Joon sessizce beni dinliyordu. Yu Şin ise dikkatle bileğime baktı.

Kral bir süre düşündü.

“Bu konuyu sarayda kimseyle konuşmayacaksın. Özellikle de ne olduğunu tam olarak anlayana kadar.”

Babam hemen konuştu.

“Majesteleri, kızımın böyle bir şey yapmasına izin veremem. Bu gücün ne olduğunu bilmiyoruz.”

“Ben de bu yüzden araştırılmasını istiyorum.”

Kralın sesi sakindi ama kararlıydı.

“Eski kayıtları inceletiyorum. Bileğindeki işaretin geçmişte de görüldüğüne dair bir iz bulabileceğimizi düşünüyorum.”

“Peki, Majesteleri.”

Tam o sırada kapı açıldı. Bir muhafız içeri girerek kralın önünde eğildi.

“Majesteleri, kuzeyden gelen haberci ulaştı. Getirdiği haber acil.”

Kralın yüzü ciddileşti.

“İçeri alın.”

Haberci içeri girdiğinde üzerindeki yol tozları hâlâ duruyordu. Diz çökerek başını eğdi.

“Majesteleri, kuzey sınırındaki küçük bir karakola gece saldırı düzenlenmiş. Birkaç asker yaralı. Saldırganların kim olduğu henüz belirlenemedi.”

Alçon hemen ayağa kalktı.

“Kaç asker?”

“Kesin sayı henüz bilinmiyor, Prensim.”

Yu Şin babasına döndü.

“Böyle bir saldırıdan daha önce haberimiz yoktu.”

Kral, Savaş Bakanı'na baktı.

“Kuzey sınırından sorumlu birliklerin raporları neden hâlâ tamamlanmadı?”

Babam başını eğdi.

“Majesteleri, gerekli araştırmayı yaptırıyorum.”

“Bu kez gecikme istemiyorum. Askerlerin durumunu öğrenin. Saldırının arkasında kimin olduğunu da bulacağız.”

Babam itiraz etmedi.

Ancak yüzündeki ifade, bu haberin onu beklediğimden daha fazla rahatsız e