8. Bölüm – Babanın Gölgesinde

Sabah uyandığımda aklımda yine aynı şey vardı: Sarayın eski kayıtları.

Gece duyduğum fısıltıyı unutamıyordum.

“Eski kayıtları bul…”

Bunun sıradan bir rüya olmadığını hissediyordum. Bileğimdeki işaret her ortaya çıktığında geçmişle ilgili bir şeyler görüyordum. Fakat bütün bunların ne anlama geldiğini hâlâ bilmiyordum.

Yataktan kalkıp pencereye yaklaştım. Avluda hizmetçiler sabah işlerine başlamış, muhafızlar da kapının önündeki yerlerini almıştı.

Tam hazırlanırken kapım çalındı.

“Hanımefendi, babanız sizi çalışma odasına çağırıyor.”

“Şimdi mi?”

“Evet. Bekliyor.”

Üzerime uygun bir kıyafet giyip odadan çıktım. Çalışma odasına yaklaştığımda içeriden babamın sesini duydum.

“Bu mesele burada kapanacak. Kimsenin ağzından tek kelime çıkmayacak.”

Ardından başka bir adam konuştu.

“Peki ya prensesin işareti?”

Olduğum yerde durdum.

Prensesin işareti mi?

Bileğimdeki işaretten söz ediyor olabilirler miydi?

Merakla kapıya biraz daha yaklaştım.

“Bundan sonra kızımın attığı her adımı öğrenmek istiyorum,” dedi babam.

Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.

“Burada ne yapıyorsun?”

İrkilerek döndüm. Seon-u karşımdaydı.

“Babamla konuşacaktım.”

Bakışları kapıya kaydı.

“Öyleyse neden içeri girmedin?”

“İçeride biri var.”

Seon-u yüzüme dikkatle baktı.

“Babamın işlerine karışma, Mişil.”

“Karışmıyorum.”

“Umarım.”

Kapıyı açıp içeri girdi. Ben de birkaç saniye sonra peşinden girdim.

Babam masanın arkasında oturuyordu. Yanındaki adam bizi görünce başını eğdi ve odadan çıktı.

Babam bana döndü.

“Gel, otur.”

Karşısındaki sandalyeye oturdum.

“Beni çağırmışsın.”

“Son zamanlarda sarayda fazla vakit geçiriyorsun.”

“Seninle birlikte gidiyorum.”

“Bunu biliyorum. Ama tek başına dolaştığını da duydum.”

Demek ki beni takip ettiriyordu.

“Biraz hava almak istemiştim.”

Babamın yüzü sertleşti.

“Bundan sonra izinsiz hiçbir yere gitmeyeceksin.”

“Peki.”

“Bir de kralın huzurunda neler konuştuğunu anlat.”

Bir an duraksadım.

“Önemli bir şey konuşmadık.”

“Ne sordu sana?”

“Nasıl olduğumu.”

“Başka?”

“Hayır.”

Babam bir süre yüzüme baktı. Sanki doğruyu söyleyip söylemediğimi anlamaya çalışıyordu.

“Bana yalan söyleme, Mişil.”

“Yalan söylemiyorum.”

Bir süre daha sessiz kaldı. Sonra eliyle gitmemi işaret etti.

Odadan çıktığımda Seon-u koridorda bekliyordu.

“Babam sana ne sordu?” diye sordu.

“Bildiğin şeyleri.”

“Benden bir şey saklıyorsun.”

“Sen de benden saklıyorsun.”

Yüzüme baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Hiçbir şey.”

Yanından geçip gittim. Arkama dönmedim ama bakışlarını üzerimde hissettim.

Öğleye doğru arka bahçeye çıktım. Biraz yalnız kalmak istiyordum. Sabah duyduklarım aklımdan çıkmıyordu.

“Prensesin işareti…”

Babam benim bileğimdeki işareti biliyor muydu? Yoksa geçmişte buna benzer bir işaret taşıyan başka biri mi vardı?

Taş sıraya oturup sol bileğime baktım. İşaretin üzerine parmaklarımı koyduğumda hafifçe ısındı.

“Yine mi?”

Elimi hemen geri çektim.

Arkamdan bir hizmetçi yaklaştı.

“Hanımefendi, babanız sizi görmek istiyor. Ayrıca saraydan haber geldi.”

“Saraydan mı?”

“Evet. Bugün sizi yeniden çağırabileceklerini söylediler.”

İçimde küçük bir umut belirdi. Belki kral eski kayıtlarla ilgili bir şey bulmuştu.

“Teşekkür ederim.”

Hizmetçi uzaklaşırken bahçenin öbür ucunda duran bir muhafız dikkatimi çekti. Bana bakıyordu.

Bakışlarımız karşılaşınca hemen başını çevirdi.

İçime kötü bir his düştü.

Kendi evimde bile rahat değildim artık.

Akşamüstü babamın çalışma odasının önünden geçerken içeriden konuşma sesleri geldi. Kapı tam kapanmamıştı.

“Majesteleri, Mişil'in son zamanlardaki davranışlarından şüpheleniyor olabilir.”

Tanıdık bir erkek sesiydi.

Babam cevap verdi.

“Kralın ne düşündüğüyle ben ilgilenirim. Sen kızımı izleyeceksin.”

“Peki ya ağabeyi?”

“Seon-u hiçbir şey bilmiyor.”

Bu sözleri duyunca şaşırdım.

Seon-u gerçekten hiçbir şey bilmiyor muydu? Yoksa babam ona da güvenmiyor muydu?

Adam yeniden konuştu.

“Ya Mişil gerçekten işaretin sahibi ise?”

Babam bir süre sessiz kaldı.

“Bundan emin olmadan hiçbir şey yapmayacağız. Önce ne bildiğini öğreneceğiz.”

Daha fazla dinleyemedim. İçeriden ayak sesleri gelince hızla koridorun diğer tarafına geçtim.

Kalbim hızlı hızlı atıyordu.

Babam benden şüpheleniyordu. Üstelik bileğimdeki işaretin ne anlama geldiğini öğrenmeye çalışıyordu.

Ama neden?

Ertesi gün saraya gitmek için hazırlandığımda babam bizimle gelmeyeceğini söyledi.

“Bugün işlerim var. Seon-u seni götürecek.”

Bu kararına şaşırdım. Son günlerde beni sürekli yanında tutmaya çalışırken şimdi neden gelmiyordu?

Seon-u ile birlikte yola çıktık.

Yol boyunca pek konuşmadık. Saraya yaklaşırken sessizliği bozdum.

“Abim, sana bir şey sorabilir miyim?”

“Ne oldu?”

“Babam son zamanlarda neden bu kadar gergin?”

Seon-u dışarıya bakmaya devam etti.

“Babamın işleri her zaman yoğundur.”

“Biliyorum ama bu kez farklı.”

“Bunu nereden çıkardın?”

“Bazen bir şeyleri sakladığını düşünüyorum.”

Seon-u sonunda bana döndü.

“Babam hakkında böyle konuşurken dikkatli ol.”

“Sen hiç şüphelenmiyor musun?”

Yüzü ciddileşti.

“Şüphelenecek bir şey yok.”

“Peki.”

Konuşmayı sürdürmek istemediği belliydi. Ben de sustum.

Sarayda bizi karşılayan görevli, kralın toplantıda olduğunu ve bir süre beklememiz gerektiğini söyledi.

Seon-u askerlerle konuşmak için yanımdan ayrıldı. Ben de avluya çıktım.

Orada Han Do-yun'u gördüm.

Beni fark edince yanıma geldi.

“Yine karşılaştık.”

“Sanırım sarayda sık sık karşılaşacağız.”

Gülümsedi.

“Bundan şikâyetçi değilim.”

Ne diyeceğimi bilemeyince gözlerimi başka tarafa çevirdim.

“Bugün görevde misin?”

“Evet. Kuzey sınırından gelen haberler yüzünden herkesin işi arttı.”

“Bir gelişme var mı?”

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Henüz kesin bir şey yok. Ama saldırının rastgele yapıldığını düşünmüyoruz.”

“Yani saldırganlar önceden bilgi mi almış?”

“Öyle görünüyor. Nöbet saatlerini bile biliyorlarmış.”

Bu haber beni düşündürdü. Savaş Bakanı'nın da sınırdaki birliklerle ilgili bazı işleri vardı. Acaba bu saldırıyla onun bir ilgisi olabilir miydi?

“Umarım gerçek kısa zamanda ortaya çıkar,” dedim.

“Biz de bunun için uğraşıyoruz.”

Tam o sırada bir görevli yanımıza geldi.

“Han Do-yun, komutan sizi bekliyor.”

Do-yun hafifçe içini çekti.

“Yine çağrıldım.”

“Kolay gelsin.”

“Teşekkür ederim. Sen de kendine dikkat et.”

Arkasından bakarken istemeden gülümsedim.

Fakat avludan çıkmadan önce koridorun sonunda tanıdık birini fark ettim.

Babamın adamlarından biriydi.

Beni izliyordu.

Gülümsemem hemen kayboldu.

Bir süre sonra kralın huzuruna çağrıldım. İçeride Yu Şin, Alçon ve Joon da vardı.

Kral beni görünce yanına çağırdı.

“Mişil, eski kayıtlarla ilgili araştırma başlattım.”

“Bir şey bulabildiniz mi, Majesteleri?”

“Henüz kesin bir sonuca ulaşamadık. Ancak yıllar önce sarayda görev yapan bir ebenin adını bulduk.”

Heyecanlandım.

“Onu bulabilecek misiniz?”

“Bunun için uğraşıyoruz. Fakat o döneme ait bazı belgeler kayıp.”

“Kim almış olabilir?”

Kral bir süre düşündü.

“Bunu henüz bilmiyoruz.”

Yu Şin söze girdi.

“Baba, eski kayıtların bir kısmı saray arşivinde olmayabilir. Yıllar önce bazı belgeler başka bir yere taşınmış.”

Kral başını salladı.

“Bunu da araştıracağız.”

Bir an tereddüt ettim. Sonra duyduklarımı anlatmaya karar verdim.

“Majesteleri, babam da bu konuyla ilgili bir şeyler biliyor olabilir.”

Kralın bakışları üzerime çevrildi.

“Neden böyle düşünüyorsun?”

“Çalışma odasının önünden geçerken bazı konuşmalar duydum. Bileğimdeki işaretten söz ediyorlardı.”

Kralın yüzü ciddileşti.

“Ne söylediler?”

“Yanındaki adamlardan biri, işaretin sahibinin gerçekten ben olup olmadığını sordu. Babam da önce ne bildiğimi öğrenmeleri gerektiğini söyledi.”

Alçon şaşkınlıkla Yu Şin'e baktı. Joon ise sessizce beni dinlemeye devam etti.

Kral derin bir nefes aldı.

“Bundan sonra daha dikkatli olmalısın. Babanın seni takip ettirdiğini düşünüyorsan onun yanında bu konuyu açma.”

“Peki, Majesteleri.”

“Bir de sarayın arşivine tek başına gitme. Orada kimlerin bulunduğunu bilmiyoruz