9. Bölüm – Saklanan İzler
9. Bölüm – Saklanan İzler
“Seon-u…”
Ağabeyim kapının önünde durmuş, gözlerini elimde sakladığım kâğıda dikmişti.
“Babamın odasında ne arıyorsun, Mişil?”
Cevap vermeden önce kâğıdı avucumda biraz daha sıktım.
“Yalnızca bir şey arıyordum.”
“Neyi?”
“Önemli değil.”
Seon-u kaşlarını çattı.
“Önemli değilse neden babamın çekmecelerini karıştırıyorsun?”
Tam cevap verecekken koridorun diğer ucundan babamın sesi duyuldu.
“Seon-u! Mişil nerede?”
Ağabeyim kapıya baktı. Sonra yeniden bana döndü.
“Burada olduğunu söylersem babam ne yaptığını soracak.”
“Lütfen, abim. Sadece birkaç dakika ver.”
“Benden ne istiyorsun?”
“Bunu kimseye anlatma.”
Seon-u'nun yüzünde bir anlık kararsızlık belirdi. Elimdeki kâğıda yeniden baktı.
“Ne buldun?”
“Bunu şimdi anlatamam.”
“Bana güvenmediğin için mi?”
Bu soruya hemen cevap veremedim.
Aslında ona güvenmek istiyordum. Fakat babasının sakladığı sırları öğrendiğimden beri bu ailede kime güvenebileceğimi bilmiyordum.
“Henüz kimseye güvenemiyorum,” dedim.
Seon-u'nun yüzü biraz daha sertleşti.
“Öyleyse kendi başının çaresine bak.”
Kapıya yöneldi. Tam çıkacakken durdu.
“Çekmeceyi kapat. Babam görmeden buradan çık.”
Bunu söyledikten sonra odadan ayrıldı.
Bir süre olduğum yerde kaldım. Seon-u beni ele vermemişti ama bana yardım ettiği de söylenemezdi.
Elimdeki kâğıdı kıyafetimin içine sakladım. Çekmeceyi kapatıp odadan çıktım.
Koridorda babamla karşılaştım.
“Neredeydin?”
“Odama gidiyordum.”
“Çalışma odama neden girdin?”
Kalbim hızlandı. Beni görmüş olabilir miydi?
“Biraz önce seni aradım ama bulamadım. Burada olduğunu düşündüm.”
Babam gözlerini üzerimde gezdirdi.
“Bir daha benim iznim olmadan çalışma odama girme.”
“Peki, baba.”
Bir süre daha bana baktı. Sonra yanımdan geçip gitti.
Ancak onun bu kadar kolay inanmış olması beni rahatlatmadı.
Tam tersine, daha dikkatli olmam gerektiğini anladım.
O gece odama çekildiğimde bulduğum kâğıdı yeniden çıkardım.
“Doğum gecesi – iki bebek – eski ebe.”
Bu birkaç kelime, bütün düşüncelerimi birbirine karıştırmıştı.
İki bebek neden değiştirilmişti?
Bu olayın Savaş Bakanı'yla ne ilgisi vardı?
Ve benim bileğimdeki işaret neden aynı sırrın izlerini taşıyordu?
Kâğıdı katlayıp sakladım. Artık sarayın arşivine ulaşmam gerekiyordu. Fakat kralın uyarısını da unutmamıştım. Oraya tek başıma gitmemeliydim.
Pencereye yaklaşıp dışarı baktım. Avlunun diğer ucunda iki muhafız konuşuyordu.
Birinin yüzünü seçemiyordum ama diğerini tanıdım.
Babamın adamlarından biriydi.
Beni hâlâ izliyorlardı.
Perdeyi kapattım.
Bu konakta attığım her adımın birileri tarafından takip edildiğini düşünmek bile yorucuydu.
Ertesi sabah saraya gitmek için hazırlandım. Babam kahvaltı sırasında bana fazla soru sormadı. Fakat masadan kalkarken beni durdurdu.
“Bugün sarayda uzun süre kalmayacaksın.”
“Neden?”
“Bir işimiz var. Erken döneceğiz.”
“Peki.”
Seon-u da masadaydı. Bana kısa bir bakış attı ama hiçbir şey söylemedi.
Saray yolunda yine onunla birlikteydim. Bu kez konuşmayı ben başlatmadım.
Sarayın avlusuna vardığımızda babam bir görevliyle görüşmek için ayrıldı. Seon-u da askerlerin bulunduğu bölüme geçti.
Ben ise ana binaya doğru yürüdüm.
Tam merdivenlerin yanında durduğum sırada arkamdan tanıdık bir ses duydum.
“Mişil Hanımefendi.”
Döndüğümde Han Do-yun'u gördüm.
“Do-yun?”
Gülümsedi.
“Beni hatırlamana sevindim.”
“Daha dün karşılaşmıştık.”
“Doğru. Ama sarayda insanın tanıdığı bir yüz görmesi güzel oluyor.”
Onunla karşılaşınca istemeden gülümsedim.
“Bugün de görevde misin?”
“Evet. Babamla birlikte geldim.”
“Babanla mı?”
“General Han Seok-jin'i tanımıyor musun?”
Başımı iki yana salladım.
“Henüz tanışmadım.”
Do-yun hafifçe güldü.
“Beni tanıyorsun ama babamı tanımıyorsun demek.”
“Bunun neresi tuhaf?”
“Hiç. Sadece babamı sarayda herkes tanır. Bazen onun oğlu olmak yorucu olabiliyor.”
“Generalin oğlu olmak kolay değil sanırım.”
“Özellikle de baban senden sürekli ciddi olmanı bekliyorsa.”
Bu kez ben de güldüm.
Onunla konuşmak düşündüğümden daha kolaydı. Yanında kendimi sürekli dikkatli davranmak zorunda hissetmiyordum.
Do-yun bir süre yüzüme baktı.
“Bugün daha iyi görünüyorsun.”
“Dün biraz yorulmuştum.”
“İyileştirdiğin muhafızı duydum. Şimdi tamamen iyileşmiş.”
“Gerçekten mi?”
“Evet. Hatta görevine dönmek istiyormuş ama hekim birkaç gün dinlenmesini söylemiş.”
Bunu duyunca rahatladım.
“Sevindim.”
Do-yun tam bir şey daha söyleyecekken yanımıza bir asker geldi.
“Efendim, General Han sizi bekliyor.”
Do-yun içini çekti.
“Babam beklemeyi pek sevmez.”
“Öyleyse gitmelisin.”
Başını eğdi.
“Yeniden görüşürüz, Mişil.”
“Görüşürüz.”
Yanımdan ayrılırken arkasından baktım.
Generalin oğluydu.
Bunu öğrenmek beni şaşırtmıştı. Yine de onunla konuşurken unuttuğum bir şey vardı: Benim burada bulunma sebebim sıradan bir saray hayatı yaşamak değildi.
Bu dünyanın sonunu değiştirmeye çalışıyordum.
Kralın huzuruna çağrıldığımda Yu Şin, Alçon ve Joon da oradaydı.
Kral beni görünce oturmamı işaret etti.
“Mişil, dün gece arşivle ilgili yeni bir haber aldım.”
Hemen dikkat kesildim.
“Bir şey buldunuz mu, Majesteleri?”
“Eski kayıtlardan bazıları yıllar önce saray dışındaki bir depoya gönderilmiş. Fakat hangi belgelerin orada bulunduğunu henüz bilmiyoruz.”
“Oraya bakılabilir mi?”
Yu Şin söze girdi.
“Depo uzun zamandır kullanılmıyor. Önce oradaki kayıtların listesini çıkarmamız gerekecek.”
Kral başını salladı.
“Bunun için güvenilir bir görevli göndereceğim.”
Biraz tereddüt ettikten sonra konuşmaya başladım.
“Majesteleri, babam da bu belgelerin bulunmasını istemiyor olabilir.”
Kralın yüzü ciddileşti.
“Bunu neden düşünüyorsun?”
“Çalışma odasında bulduğum bir notta iki bebekten ve eski bir ebenden söz ediliyordu.”
Alçon şaşkınlıkla bana baktı.
“Babanın odasında mı buldun?”
“Evet.”
“Peki, o not hâlâ sende mi?”
Başımı salladım.
Kral bir süre düşündü.
“Bu bilgiyi kimseyle paylaşma. Özellikle de babanla konuşurken dikkatli ol.”
“Emredersiniz.”
Joon ilk kez söze girdi.
“Ya eski ebe hâlâ hayattaysa?”
Kral ona döndü.
“Bunu öğrenmemiz gerekiyor. Eğer hayattaysa geçmişte yaşananları açıklayabilecek tek kişi o olabilir.”
Bu sözleri duyunca içimde bir umut belirdi.
Belki de bütün sorularımın cevabı o kadındaydı.
Görüşme bittikten sonra koridora çıktım. Kralın söyledikleri aklımda dönüp duruyordu.
Tam merdivenlere yönelecektim ki iki görevlinin konuşmasını duydum.
“Eski belgelerin bulunduğu depoya bu akşam birileri gidecekmiş.”
“Kim göndermiş?”
“Bilmiyorum. Ama emir doğrudan Savaş Bakanlığı'ndan gelmiş.”
Olduğum yerde durdum.
Savaş Bakanlığı mı?
Demek babam da o belgelerin peşindeydi.
Biraz daha dinlemek istedim ama görevli beni fark edince konuşmayı kesti.
Başımı başka tarafa çevirdim ve yürümeye devam ettim.
Artık babamın benden bir şey sakladığından emindim.
Avluya çıktığımda Do-yun'u ikinci kez gördüm.
Bu kez yanında kimse yoktu. Bir ağacın altında, elindeki belgeyi inceliyordu.
Beni görünce belgeyi katladı.
“Yine karşılaştık.”
“Sanırım bugün yollarımız sık sık kesişiyor.”
“Bundan şikâyetçi değilim.”
Gülümsedim.
“Babanı bulabildin mi?”
“Evet. Biraz önce askerlerle ilgili bir toplantıya girdi. Ben de dışarıda bekliyorum.”
“Generalin oğlu olmanın zor olduğunu söylemiştin.”
“Şimdi daha iyi anladın mı?”
Gülmemi tutamadım.
Do-yun da gülümsedi. Sonra yüzündeki ifade biraz ciddileşti.
“Bir şey sorabilir miyim?”
“Elbette.”
“Son günlerde sarayda adın sık geçiyor. Bunun sebebini biliyor musun?”
Gülümsemem yavaşça kayboldu.
“Ne demek istiyorsun?”
“Bazı askerler, iyileştirdiğin muhafızdan bahsediyor. Bazıları da kralın seni sık sık huzuruna çağırdığını söylüyor.”
“Bunlar seni neden ilgilendiriyor?”
Do-yun hemen cevap vermedi.
“Yalnızca merak ettim. Bir de sarayda herkesin her şeyi konuşması hoşuma gitmiyor.”
“Ben de bundan hoşlanmıyorum.”
“Öyleyse dikkatli ol.”
Başımı salladım.
Bir an sessizlik oldu. Sonra Do-yun elindeki belgeyi gösterdi.
“Bu arada kuzey sınırıyla ilgili yeni raporlar geldi. Saldırıda kullanılan silahların bir kısmı k