Bölüm – Eski Kitap
KIRMIZI AYIN SON GÖZYAŞI
1\. Bölüm – Eski Kitap
2030 – Güney Kore, Seul
Sabah alarmım çaldığında gözlerimi açmakta zorlandım. Bir gece önce hastaneden geç çıkmıştım. Eve geldiğimde yemek yemeye bile hâlim kalmamıştı.
Elimi uzatıp alarmı kapattım. Saat yediydi.
"Biraz daha uyusam keşke..."
Ama bugün erken gitmem gerekiyordu. Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Yüzümü yıkadım, saçlarımı topladım ve üzerimi değiştirdim. Ardından mutfağa gidip kendime kahve hazırladım.
Kahvemi içerken telefonuma gelen mesaja göz attım. Hastaneden gönderilmişti. Sabah beklediğimden daha yoğun geçecekti.
Çantamı alıp evden çıktım.
Hayatım genellikle aynı şekilde ilerliyordu. Hastane, ev, biraz uyku... Sonra yeniden hastane.
Anne ve babamı küçük yaşta kaybetmiştim. Onlarla ilgili hatırladığım birkaç anı vardı ama zaman geçtikçe yüzlerini bile zihnimde canlandırmak zorlaşmıştı. Çocukluğum kolay geçmemişti. Erken yaşta kendi başıma ayakta durmayı öğrenmiştim.
Yirmi dört yaşındaydım ve doktordum. Bazen işim yüzünden çok yoruluyordum ama mesleğimi seviyordum. Bir insanın iyileşmesine yardımcı olmak bana mutluluk veriyordu.
O gün hastanede işler oldukça yoğundu. Hastalarımı muayene ettim, raporları tamamladım ve son hastamı da uğurladıktan sonra odama geçtim.
Saatime baktım.
"Sonunda bitti."
Çantamı alıp hastaneden çıktım.
Eve giderken küçük bir kitapçının önünde durdum. Vitrinde eski kitaplar sergileniyordu. Normalde durup incelemezdim ama koyu kırmızı kapaklı bir kitap dikkatimi çekti.
Bir süre vitrinin önünde kaldıktan sonra içeri girdim.
Kapının üzerindeki küçük zil çaldı.
"Hoş geldiniz," dedi tezgâhın arkasındaki yaşlı adam.
"Merhaba."
Rafların arasında dolaşırken birkaç kitabın kapağına göz attım. Sonra en alt rafta gördüğüm kırmızı kapaklı kitabı elime aldım.
Kapağında geleneksel Kore mimarisini andıran büyük bir saray vardı. Sarayın arkasında ise kızıl bir ay yükseliyordu.
Altın renkli harflerle yazılmış başlığı okudum:
Kırmızı Ayın Son Gözyaşı
Kitabın arka kapağını çevirdim.
Hikâye, eski Kore'den esinlenen hayalî Seoryeon Krallığı'nda geçiyordu. Bir kral, üç prens, taht mücadelesi, doğumda değiştirilen bebekler ve kavuşamayan iki âşık...
Konusu ilgimi çekmişti.
"Bu kitabı alabilir miyim?" diye sordum.
Yaşlı adam kitabı kasaya götürdü.
"Elbette. İyi okumalar."
"Teşekkür ederim."
Kitabı çantama koyup eve doğru yürüdüm.
Eve vardığımda saat sekizi geçmişti. Üzerimi değiştirdim, hafif bir şeyler yedim ve koltuğa oturdum. Uzun zamandır kendime ayırabileceğim sakin bir akşam geçirmemiştim.
Çantamdan kitabı çıkarıp kapağına tekrar baktım.
Nedense bu hikâyeyi merak ediyordum.
İlk sayfayı açtım.
Hikâye, Seoryeon Krallığı'nın tanıtılmasıyla başlıyordu. Krallık uzun yıllardır aynı hanedan tarafından yönetiliyordu. Tahtta Kral Hyeon vardı ve kralın üç oğlu bulunuyordu.
Sarayda dışarıdan bakıldığında her şey yolunda görünüyordu. Ancak sarayın içinde büyük bir mücadele yaşanıyordu. Bu mücadelenin merkezinde ise Savaş Bakanı vardı.
Okudukça hikâyeye daha fazla kapıldım.
Savaş Bakanı yıllar önce doğum sırasında iki bebeğin yerini değiştirmişti. Bu sırrı herkesten saklamıştı. Ancak yaptığı şey bununla sınırlı değildi. Kralı ve üç prensi öldürerek tahtı ele geçirmek istiyordu.
"Bu adamın gözü gerçekten hiçbir şeyi görmüyor," diye söylendim.
Sayfaları çevirmeye devam ettim.
Hikâyede gerçek bir prenses vardı. Fakat kimliği gizlenmişti. Onun yerine başka bir kız büyütülmüş ve zamanla kraliçe olmuştu.
Gerçek prensesin hayatı ise hiç de kolay değildi. Sevdiği bir adam vardı. Onunla birlikte mutlu bir hayat kurmak istiyordu. Fakat sahte prenses, sevdiği adamı elinden almıştı.
Okumaya devam ettim.
Saraydaki olaylar giderek kötüleşiyordu. İhanetler, cinayetler ve saklanan sırlar birbirini takip ediyordu.
Sonunda gerçek prenses hayatını kaybediyordu. Sevdiği adama kavuşamıyor, hayalini kurduğu mutluluğu yaşayamıyordu.
Kitabı elimde tutarak birkaç saniye sessiz kaldım.
"Gerçekten bu kadar kötü bitmek zorunda mıydı?"
Son sayfayı kapatıp saate baktım. Gece yarısına yaklaşıyordu.
Tam kitabı masaya bırakacakken sayfaların arasından küçük bir kâğıt parçası düştü.
Eğilip kâğıdı aldım. Üzerinde eski yazıya benzeyen bir cümle vardı. Yazıyı tanıyamadım. Birkaç kez incelememe rağmen ne yazdığını anlayamadım.
"Bu da nereden çıktı?"
Kâğıdı masanın üzerine bıraktım.
Sonra kitabın içinde Savaş Bakanı'nın ailesinin anlatıldığı bölümü yeniden açtım.
Bir oğlu ve bir kızı vardı. Oğlu, küçük kız kardeşine karşı oldukça soğuktu. Küçük kızın adı Mişil'di.
İsmi içimden tekrar ettim.
"Mişil... Güzel bir isimmiş."
Bir süre daha kitabı inceledim. Ardından kapatıp sehpanın üzerine bıraktım. Artık uyumam gerekiyordu.
Işığı söndürüp yatağıma uzandım.
O gece garip bir rüya gördüm.
Büyük bir sarayın önündeydim. Etraf sessizdi. Gökyüzünde kocaman, kırmızı bir ay vardı.
Biraz ileride genç bir kadın duruyordu. Ağlıyordu ama yüzünü seçemiyordum.
Ona yaklaşmak için birkaç adım attım.
Tam o sırada bir ses duydum.
"Mişil..."
Birden gözlerimi açtım.
Başım ağrıyordu. Bir süre nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra etrafıma baktım.
Burası benim odam değildi.
Tavan ahşaptı. Pencereler kâğıtla kaplanmıştı. Yatağımın yanında küçük bir sehpa, odanın köşesinde ise işlemeli bir paravan vardı.
Şaşkınlıkla doğruldum.
"Ben neredeyim?"
Üzerime baktığımda geleneksel Kore kıyafetlerine benzeyen bir elbise giydiğimi fark ettim.
Tam ayağa kalkacakken kapı açıldı.
İçeri genç bir kadın girdi. Elinde küçük bir tepsi vardı.
"Hanımım, sonunda uyandınız."
Ona şaşkınlıkla baktım.
"Affedersiniz, burası neresi?"
Kadın tepsiyi masaya bıraktı.
"İyi misiniz, hanımım? Burası babanızın konağı."
"Babama mı?"
Kadın yüzüme dikkatlice baktı.
"Evet. Savaş Bakanı'nın konağındasınız."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Savaş Bakanı mı?
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sonra aklıma kitap geldi.
"Benim adım ne?" diye sordum.
Kadın şaşkınlıkla kaşlarını çattı.
"Hanımım, siz Mişil'siniz."
İçim ürperdi.
Mişil...
Bu ismi daha önce okumuştum. Hem de defalarca.
Kitapta Savaş Bakanı'nın küçük kızının adı Mişil'di.
Yavaşça yataktan kalktım.
"Bir ayna getirebilir misin?"
Kadın odanın köşesinden küçük bir ayna alıp bana uzattı.
Aynaya baktım.
Karşımda hiç tanımadığım genç bir kızın yüzü vardı. Yüzüne dokundum. Aynadaki kız da aynı hareketi yaptı.
Geri çekildim.
Bu bir rüya değildi.
Okuduğum kitabın içindeydim.
Üstelik babası kralı ve üç prensi öldürmeyi planlayan Savaş Bakanı olan Mişil'in bedenindeydim.
Kitabın sonunu biliyordum. Sarayda neler yaşanacağını, kimlerin öleceğini ve hikâyenin nasıl biteceğini biliyordum.
Ama artık bir sorun vardı.
Ben bu hikâyenin sonunu değiştirmek istiyordum.
Yorumlar
- Ege Korkmaz: Bir kitabı gözden geçirmek için sabah mışıl mışıl uyuyorsun galiba
- Tolga Korkut: bir doktor olarak hikâyede kendini bulmak senin için zor olmalı dikkat et
- Nazlı Güler: sağdan soldan gelen bilgi akışına dikkat et @otukenkalem00
- Kırık Cümleler: Bölümde bir şeylerin peşine düşüyorsun ama zamanla biter diye düşünme
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşkür ederim canım içi
- İkbal Sürücü: Kalemine sağlık sevgili yazarım