KIRMIZI AYIN SON GÖZYAŞI5. Bölüm – Mişil`in Gizli Gücü
KIRMIZI AYIN SON GÖZYAŞI
5. Bölüm – Mişil'in Gizli Gücü
Sabah uyandığımda aklımda yine aynı şey vardı: Dün yaşadıklarım.
Pazarda karşılaştığım genç adamı düşünmemeye çalışıyordum ama yüzü gözümün önüne geldikçe kendimi tuhaf hissediyordum. Onunla yalnızca birkaç dakika konuşmuştum. Adını bile bilmiyordum. Yine de karşılaşmamızın ardından içimde kalan heyecanı anlamakta zorlanıyordum.
Fakat bugün düşünmem gereken daha önemli şeyler vardı.
Kralın huzurunda bileğimdeki işareti göstermiştim. İşareti görür görmez yüzünün değişmesi gözümden kaçmamıştı. Belli ki bu işaretin ne anlama geldiğini biliyordu. Ama neden bana bir şey söylememişti?
Yatağımda doğrulup sol bileğime baktım.
Küçük işaret hâlâ oradaydı.
Parmağımla üzerinden geçtim. Ne acıyordu ne de başka bir şey hissettiriyordu.
Kapı çalındı.
“Hanımım, uyandınız mı?”
“Evet, gelebilirsin.”
Hizmetçi içeri girdi.
“Babanız kahvaltıda sizi bekliyor.”
Başımı sallayıp yataktan kalktım. Hazırlanırken bugün de babamla karşılaşacağımı düşünmek canımı sıkıyordu. Onun yanında her hareketime dikkat etmem gerekiyordu. Bir yanlış sözüm, bütün planımı bozabilirdi.
Kahvaltı salonuna indiğimde babam çoktan yerini almıştı. Seon-u da karşısında oturuyordu.
“Günaydın,” dedim.
Babam kısa bir bakış attı.
“Geç kaldın.”
“Özür dilerim.”
Yerime oturdum. Seon-u ise başını bile kaldırmadan yemeğine devam ediyordu.
Babam çayından bir yudum aldı.
“Bugün konağın dışına çıkmayacaksın.”
Nedenini sormadan edemedim.
“Bir yere gitmeyi düşünmüyordum zaten. Neden?”
“Dün pazarda yeterince dolaştın. Bundan sonra iznim olmadan dışarı çıkmanı istemiyorum.”
“Yalnızca biraz hava almak istemiştim.”
Babamın yüzü sertleşti.
“Benim sözümü dinlemen yeterli.”
İçimden itiraz etmek geldi ama sustum.
Seon-u sonunda başını kaldırdı.
“Babamız ne söylüyorsa onu yapman daha doğru olur.”
Ona baktım.
“Sen de mi böyle düşünüyorsun?”
“Bu konuda söyleyecek başka bir şeyim yok.”
Yeniden yemeğine döndü.
Onunla konuşmaya çalışmanın bir anlamı olmadığını artık anlamaya başlamıştım. Bana karşı mesafeliydi ve bunu değiştirmek gibi bir niyeti de yoktu.
Kahvaltıdan sonra izin isteyip salondan ayrıldım.
Odamın bulunduğu koridora doğru yürürken avludan gelen telaşlı sesleri duydum.
“Çabuk olun! Bir hekim çağırın!”
Adımlarımı hızlandırdım.
Avlunun ortasında birkaç kişi toplanmıştı. Yerde genç bir muhafız yatıyordu. Üzerindeki giysiler toz içindeydi ve başının yanından kan sızıyordu.
Yanındaki adamlardan biri endişeyle konuşuyordu.
“Atından düştü. Başını taşa çarptı. Bir türlü kendine gelemedi.”
Hemen yanlarına gittim.
“Biraz kenara çekilin.”
Adamlar şaşkınlıkla bana baktı.
“Hanımım, siz burada ne yapıyorsunuz?”
“Yaralıya bakacağım. Hemen temiz bez ve su getirin.”
Yanımdaki hizmetçi koşarak uzaklaştı.
Muhafızın yanına çömeldim. Nefes alıyordu ama oldukça güçsüzdü. Başındaki yaraya dikkatlice baktım.
Hastanede çalıştığım günlerde böyle durumlarla çok karşılaşmıştım. Öncelikle kanamayı kontrol altına almam gerekiyordu.
Tam elimi yarasına götürecekken sol bileğimde bir sıcaklık hissettim.
Elimi durdurdum.
Bu da neydi?
Bileğimdeki işaretin bulunduğu yer giderek ısınıyordu. Önce önemsemedim. Yaralıya yeniden eğildim.
Bu kez avucumdan hafif bir ışık yayıldı.
Gözlerim büyüdü.
Elimi hemen geri çekmek istedim ama sanki görünmeyen bir şey beni olduğum yerde tutuyordu.
Parmaklarımın arasından yayılan kırmızımsı ışık genç adamın yarasına doğru ilerledi. Birkaç saniye sonra bileğimdeki sıcaklık azaldı.
Yaralı muhafız derin bir nefes aldı.
Gözlerini yavaşça açtı.
“Su...”
Yanındaki adam hemen eğildi.
“Duydunuz mu? Kendine geldi!”
Ben ise hâlâ ellerime bakıyordum.
Az önce ne olmuştu?
Böyle bir şey mümkün değildi. Bir insanın yarası yalnızca dokunarak iyileşmezdi. Üstelik ben az önce hiçbir şey yapmamıştım. En azından bildiğim kadarıyla...
“Hanımım!”
Bir sesle kendime geldim.
Başımı kaldırdığımda babamı gördüm. Yanında Seon-u da vardı.
Babam önce yaralı muhafıza, sonra bana baktı.
“Burada ne oluyor?”
Ayağa kalktım.
“Adam atından düşmüş. Yardım etmeye çalıştım.”
“Sen mi yardım ettin?”
“Evet.”
Babamın bakışları sertleşti.
“Odana git.”
“Fakat daha hekim gelmedi.”
“Dediğimi duymadın mı?”
Başımı eğdim. Daha fazla tartışmanın bir faydası yoktu.
Avludan ayrılırken Seon-u'nun bana baktığını fark ettim. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
Ben de odama döndüm.
Kapıyı kapatır kapatmaz sol bileğime baktım. İşaret eski hâline dönmüştü.
Elimi göğsüme götürdüm.
“Az önce gerçekten ben mi yaptım?”
Cevap verecek kimse yoktu.
Bir süre sonra kapım çalındı.
İçeri giren hizmetçi, babamın beni çalışma odasında beklediğini söyledi.
İsteksizce onun yanına gittim.
Babam masasının başında oturuyordu. Seon-u da pencerenin yanında duruyordu.
“Beni çağırmışsınız.”
Babam karşısındaki yeri gösterdi.
“Otur.”
Oturduktan sonra doğrudan sordu.
“Avluda o adamın başında ne yaptın?”
“Yaralıydı. Yardım etmek istedim.”
“Nasıl yardım ettin?”
Bir an duraksadım.
“Yarasına baktım.”
“Yalnızca bu mu?”
“Evet.”
Babam bir süre yüzüme baktı.
“Adamın durumu ağırmış. Hekim geldiğinde yarasının beklediğinden daha iyi olduğunu söylemiş.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
“Ben de nasıl olduğunu anlamadım.”
“Bundan sonra böyle işlere karışmayacaksın.”
“Birinin canı yanarken nasıl yardım etmeden durabilirim?”
Babam masaya sertçe vurdu.
“Benimle tartışma, Mişil!”
Sustum.
Seon-u araya girdi.
“Babam, belki de yalnızca yaralıya yardım etmek istemiştir.”
Babam ona döndü.
“Bu konuya karışma.”
Seon-u yeniden sustu.
Babam son kez bana baktı.
“Bugün odandan çıkmayacaksın. Bu konuyu da kimseyle konuşmayacaksın.”
“Peki.”
İzin isteyip odadan çıktım.
Babamın öfkesi yalnızca dışarı çıkmamı istememesinden kaynaklanmıyordu. Bunu hissedebiliyordum. Avluda yaşananlardan rahatsız olmuştu.
Ama neden?
Öğleden sonra odamda yalnızdım.
Düşüncelerimi toparlamaya çalışıyordum. Aklıma sürekli Seul'de okuduğum kitap geliyordu. Acaba orada bu güçle ilgili bir şey yazıyor muydu?
Kitabı yanımda getirmemiştim. Buraya nasıl geldiğimi bile tam olarak anlayamamışken kitabı düşünmek de içimi sıkıyordu.
Hatırladığım kadarıyla Mişil'in böyle bir gücü olduğundan hiç söz edilmemişti.
Peki ya ben?
Ben neden birini iyileştirebilmiştim?
Sol bileğimi masanın üzerine koyup işarete baktım.
“Bunun seninle bir ilgisi var mı?”
İşaretin çevresinde çok hafif bir ışık belirdi. Gözlerimi ona diktim. Birkaç saniye sonra ışık kayboldu.
Elimi geri çektim.
Artık bunun bir hayal olmadığını biliyordum.
Tam o sırada dışarıdan bir çocuk sesi duydum.
“Büyükanne, başım artık ağrımıyor.”
Merakla pencereye yaklaştım.
Bahçenin köşesinde yaşlı bir hizmetçiyle küçük bir kız oturuyordu. Kızın yüzü solgundu. Birkaç gündür hasta olduğu belliydi.
Yanlarına gitmeye karar verdim.
“Ne oldu ona?”
Yaşlı kadın ayağa kalktı.
“Hanımım, birkaç gündür ateşi var. Hekim ilaç verdi ama hâlâ tam iyileşemedi.”
Küçük kız başını kaldırıp bana baktı.
“Artık biraz daha iyiyim,” dedi.
Yanına çömeldim.
“Adın ne?”
“Yeon.”
“Güzel bir isimmiş, Yeon. Biraz daha iyi misin gerçekten?”
Başını salladı.
Alnına dokundum. Hâlâ sıcaktı.
Tam elimi çekecekken bileğimde yine o sıcaklığı hissettim.
Bu kez korkmadım.
Elimi küçük kızın omzunda tuttum. Avucumdan hafif bir ışık yayıldı. Kız önce şaşkınlıkla bana baktı, ardından gözlerini kapattı.
Bir süre sonra rahatça nefes aldı.
“Büyükanne, artık kendimi daha iyi hissediyorum.”
Yaşlı kadın şaşkınlıkla torununa sarıldı.
“Gerçekten mi?”
Kız gülümsedi.
“Evet.”
Ben de ellerime baktım.
Bu kez tesadüf değildi.
Yaralı muhafızı da iyileştirmiştim. Şimdi bu küçük kızı da...
Demek ki insanları iyileştirebiliyordum.
Ama bunu nasıl yaptığımı hâlâ bilmiyordum.
“Hanımım,” dedi yaşlı kadın. “Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum.”
“Teşekkür etmenize gerek yok. Biraz dinlensin. Hâlâ kendine dikkat etmesi gerekiyor.”
Kadın başını salladı.
Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.
“Mişil.”
Döndüm.
Seon-u bahçenin girişinde duruyordu.
“Burada ne yapıyorsun?”
“