KIRMIZI AYIN SON GÖZYAŞI6. Bölüm – Sarayın Sakladığı Gerçek

KIRMIZI AYIN SON GÖZYAŞI

6. Bölüm – Sarayın Sakladığı Gerçek

Sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey dün yaşadıklarımdı.

Önce yaralı muhafızı, ardından küçük Yeon'u düşündüm. İkisini de iyileştirmiştim. Üstelik bunu nasıl yaptığımı hâlâ bilmiyordum.

Yatağımda doğrulup sol bileğime baktım.

İşaret oradaydı. Dün olduğu gibi bugün de sıradan bir iz gibi görünüyordu.

Parmağımla hafifçe dokundum.

“Bana neler oluyor böyle?”

Kapının çalınmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım.

“Hanımım, uyandınız mı?”

“Evet, gelebilirsin.”

Hizmetçi içeri girdi.

“Babanız kahvaltıda sizi bekliyor.”

Hazırlanıp aşağı indim.

Babam masanın başında oturuyordu. Seon-u da karşısında sessizce kahvaltısını yapıyordu. İçeri girdiğimde babam başını kaldırdı.

“Geç kalma alışkanlığından vazgeçmelisin.”

“Günaydın demek yok mu?” diye geçirdim içimden ama sesimi çıkarmadım.

Yerime oturdum.

Bir süre sessizce yemek yedik. Sonunda babam konuştu.

“Dün avluda yaşananları unutmadım.”

Elimdeki kâseyi bıraktım.

“Yaralı adama yardım ettim. Başka ne yapabilirdim?”

“Her gördüğün işe karışmak zorunda değilsin.”

“Yardım etmeseydim belki daha kötü olacaktı.”

Babam bana sertçe baktı.

“Bundan sonra iznim olmadan kimseye yaklaşmayacaksın.”

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

“Birisi yaralandığında yanından geçip gitmemi mi istiyorsunuz?”

“Ben senden ne istediğimi söyledim.”

Seon-u araya girdi.

“Babamızla tartışmanın bir anlamı yok, Mişil.”

Ona döndüm.

“Sen de mi aynı şeyi düşünüyorsun?”

Seon-u çayından bir yudum aldı.

“Ben yalnızca gereksiz yere sorun çıkarmamanı söylüyorum.”

“Yaralı birine yardım etmek sorun çıkarmak mı?”

“Bunu babamla konuşmalısın.”

Yeniden sustu. Onunla konuşmaya çalıştıkça aramızdaki mesafenin değişmediğini görüyordum.

Kahvaltımı bitirdikten sonra izin isteyip bahçeye çıktım.

Dün iyileştirdiğim küçük kızı merak ediyordum. Bahçenin kenarında yaşlı hizmetçiyi görünce yanına gittim.

“Yeon nasıl?”

Kadın beni görünce gülümsedi.

“Çok daha iyi, hanımım. Sabah erkenden kalktı. Hatta biraz bahçede oynadı.”

İçim rahatladı.

“Yine de dinlensin. Kendini fazla yormasın.”

“Öyle yapacağım. Size gerçekten minnettarız.”

“Önemli değil.”

Kadın uzaklaşırken küçük bir gülümseme geçti yüzümden. En azından yaptığım bir şey birinin işine yaramıştı.

Fakat biraz sonra bir muhafız yanıma geldi.

“Hanımım, babanız sizi çalışma odasında bekliyor.”

İçimden derin bir nefes aldım.

Bugün de rahat bir gün geçiremeyecektim anlaşılan.

Çalışma odasına girdiğimde babamın yanında tanımadığım bir adam vardı. Masanın üzerinde birkaç belge duruyordu.

“Beni çağırmışsınız.”

Babam başıyla karşısındaki yeri gösterdi.

“Bugün benimle saraya geleceksin.”

“Ben de mi?”

“Evet. Hazırlan. Birazdan çıkıyoruz.”

Bunun nedenini sormadım. Belki de kralı yeniden görebilirdim. Bileğimdeki işaret hakkında konuşmak için iyi bir fırsattı.

Odama döndüm ve hazırlanmaya başladım.

Sarayın kapısından içeri girdiğimizde her zamanki hareketlilik vardı. Muhafızlar nöbet tutuyor, hizmetçiler bir yerden başka bir yere yetişmeye çalışıyordu.

Babam önden yürüyordu.

Bir süre sonra bizi karşılayan görevli ona toplantı odasına kadar eşlik etti.

Babam bana döndü.

“Burada bekle. İşim bitince seni aldırırım.”

Başımı salladım.

Babam uzaklaşınca koridora doğru yürüdüm. Etrafı incelerken karşıdan gelen tanıdık bir yüz gördüm.

Pazarda karşılaştığım genç adamdı.

Onu yeniden görünce şaşırdım. O da beni fark etmiş olacak ki yanındaki görevliyle konuşmasını bitirip yanıma geldi.

“Yeniden karşılaştık.”

Gülümsedim.

“Evet. Sizi burada göreceğimi düşünmemiştim.”

“Ben de sizi pazarda gördükten sonra yeniden karşılaşacağımızı düşünmemiştim.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Sonra geçen gün yaşananları hatırladım.

“Bu arada, geçen gün bana yardım ettiğiniz için teşekkür ederim. O gün doğru düzgün teşekkür edememiştim.”

“Bunun için tekrar teşekkür etmenize gerek yok. Kesemizi yerden almak büyük bir iş değildi.”

“Yine de sağ olun.”

Genç adam hafifçe gülümsedi.

“Rica ederim.”

Tam konuşmaya devam edecekken uzaktan bir görevli ona seslendi.

“Han Do-yun! Komutan sizi bekliyor.”

Genç adam arkasını döndü.

“Gitmem gerekiyor.”

“Tabii.”

Gitmeden önce başıyla selam verdi. Ben de ona karşılık verdim.

Uzaklaşırken arkasından baktım. Adını öğrenmiştim. Han Do-yun...

Nedense bu karşılaşma hoşuma gitmişti.

Fakat burada bulunma sebebimi unutmamalıydım.

Biraz sonra yanıma bir hizmetçi geldi.

“Hanımım, sizi bekliyorlar.”

Düşüncelerimi bir kenara bırakıp onu takip ettim.

Kral Jin So'nun bulunduğu salona girdiğimde Yu Şin, Alçon ve Joon da oradaydı.

Kral beni görünce başıyla selam verdi.

“Mişil, gel.”

“Majesteleri.”

Babam henüz toplantıdan çıkmamıştı. Kralın beni neden çağırdığını merak ediyordum.

Kral yanındaki görevlilere dışarı çıkmalarını işaret etti. Kapı kapandıktan sonra bana döndü.

“Geçen görüşmemizde bileğindeki işareti göstermiştin.”

“Evet, Majesteleri.”

“Onu daha önce görmüştüm. Fakat nerede gördüğümü hatırlamakta zorlanıyorum.”

Bileğime baktım.

“Ne anlama geldiğini biliyor musunuz?”

Kral hemen cevap vermedi.

Alçon merakla araya girdi.

“Baba, bu işaret neden bu kadar önemli?”

“Henüz emin değilim.”

Yu Şin de bana döndü.

“Son zamanlarda bu işaretle ilgili başka bir şey oldu mu?”

Bir an duraksadım.

Kralın bunu öğrenmesi gerekiyordu. Fakat babamın duymasını istemiyordum.

“Son iki gündür bazı tuhaf şeyler yaşadım.”

Kral dikkatle dinlemeye başladı.

“Ne gibi?”

“Konakta bir muhafız yaralanmıştı. Ona yardım etmek için yanına gittim. Elimi üzerine koyduğumda bileğim ısındı. Sonra yarası beklediğimden çok daha hızlı iyileşti.”

Joon şaşkınlıkla bana baktı.

“Sen mi iyileştirdin?”

“Bilmiyorum. Ama daha sonra küçük bir kızın da kendini daha iyi hissetmesini sağladım.”

Salonda kısa bir sessizlik oldu.

Kralın yüzündeki ifade değişmişti.

“Bileğindeki işaret o sırada parladı mı?”

“Evet.”

Kral ayağa kalkıp birkaç adım yürüdü.

“Bunu başka kim biliyor?”

“Konaktaki bazı hizmetçiler gördü. Seon-u da oradaydı.”

Kral yeniden bana döndü.

“Bu konuyu şimdilik kimseyle konuşma. Özellikle de babanla.”

“Babam neden bilmemeli?”

Kralın cevabı gecikmedi.

“Çünkü kime güvenebileceğini henüz bilmiyorsun.”

Bu sözler içimi huzursuz etti. Zaten babamdan şüpheleniyordum. Ama kralın da ona güvenmediğini duymak başka bir şeydi.

“Peki, bu işaretin ne olduğunu öğrenebilecek misiniz?”

“Eski kayıtları inceleteceğim. Belki aradığımız cevabı orada buluruz.”

“Ne kadar sürer?”

“Bunu şimdiden söyleyemem. Ama araştıracağım.”

Başımı salladım.

Kralın bana yardım etmeyi kabul etmesi içimi biraz olsun rahatlatmıştı.

Tam o sırada kapı çalındı.

Bir görevli içeri girdi.

“Majesteleri, Savaş Bakanı geldi.”

Kral bana baktı.

“Şimdilik konuştuklarımız burada kalacak.”

“Anladım, Majesteleri.”

Kapı açıldı ve babam içeri girdi.

“Majesteleri.”

Kral yerine oturdu.

“Bakan Kang, gelin. Sizinle konuşmamız gereken bazı meseleler var.”

Babamın bakışları kısa bir an üzerimde durdu. Sonra kralın yanına geçti.

Ben de sessizce salondan ayrıldım.

Koridorda yürürken düşüncelerim birbirine karışmıştı.

Kral işaretimi daha önce görmüştü. Üstelik eski kayıtları araştıracaktı. Belki de sonunda bu bedenin geçmişi hakkında bir şeyler öğrenebilirdim.

Biraz ileride Do-yun'u yeniden gördüm.

Bu kez yanında kimse yoktu. Beni fark edince durdu.

“Yine karşılaştık.”

“Sanırım bugün sarayın koridorlarında sık sık karşılaşacağız.”

Gülümsedi.

“Burada dolaşmaya alışık değilseniz yolunuzu kaybedebilirsiniz.”

“Merak etmeyin, henüz kaybolmadım.”

“Güzel. O zaman size yardımcı olmama gerek kalmadı.”

İkimiz de hafifçe güldük.

Bir süre sessiz kaldık.

“Geçen gün pazarda aceleyle ayrılmıştınız,” dedi.

“Evet. Yanımdaki hizmetçiler beni bekliyordu.”

“Anlıyorum.”

O sırada uzaktan bir görevli ona seslendi.

“Han Do-yun!”

Do-yun arkasını döndü.

“Geliyorum!”

Sonra bana baktı.

“İzninizle, Mişil Hanım.”

“Görüşmek üzere.”

Başını eğip uzaklaştı.

Ben de geldiğim yöne döndüm. Onunla konuşmak hoşuma gitmişti ama kendime hâkim olmalıydım. Buraya başka bir amaçla ge