8. Bölüm
Alarmım çalmaya başladı, hemen elimi atıp telefonuma kapattım. Hiç dayanamıyorum şu alarm sesine. Bugün zor mesai olacak çünkü istifa edeceğim, dün kararımı verdim net Özge'nin sayesinde. Uykulu uykulu sabah yedide kalktım yataktan. Mutfağa doğru yaklaştığımda sesler geliyordu, bu Çınar bey ya.
Yine anneme yalvarıyordu pazartesi okula gitmemek için. Hocasıyla konuştuğumu ve çocuğun ceza aldığını söyleyip bu kavgaya son noktayı koydum. "Pazartesi günü erken kalkılacak ve o okula gidilecek." oflayıp puflayıp odasına gitti. Masayı kurmaya koyulduk annemle, babam uyanmamıştı daha.
Domatesler kıpkırmızıydı, içi böyle olgun ve suluydu, bayağı güzel görünüyorlardı masada. Müthiş bir omlet yaptık ve masanın ortasına koyduk. Masa kurulunca Çınar'ı ve babamı seslendim, Çınar bey gelmedi çünkü uyuyacakmış, hım. Çınar öğlen kimseyi bulamayacağı için yalvarıyor; babam da asla izin vermez. Keşke şu kafası derslerde ve sınavlarda çalışsa.
Ben nasıl istifa edeceğim? Çekiniyorum söylemeye, neyse arkadaşım yardım eder. Bugün ayrılıyoruz İnci Kafe, ne olursa olsun özleyeceğim, güzel anılarım geçti orada. Özge'yi de kurtarsam benden sonra şu kafeden, yani Hulusi Bey ve Gizem'in yanından.
Annem işe, ben de yeni iş yerine gideceğim diye babam çayımızı koydu bittikçe. Israr ettik, bizim koyacağımı söyledik ama nafile. "Hadi siz kahvaltı edin gecikmeyin." dedi. Aceleyle kahvaltıya daldık, acele etmemiz gerekti saat yedi otuzu geçiyordu. Annem çayını yudumladı ve çantasını askılıktan alıp telaşla çıktı. Aslında benim acelem yok, sadece gidip istifa edeceğim.
Gizem ve Özge'yi arayıp İnci Kafa'ye çağırdım, onlar da görüp şahit olsunlar. Ben de tişörtümün üzerine kahverengi bir hırka geçirip çıktım. Sadece para için vazgeçmiyorum İnci Kafe'den, Hulusi Bey birazcık iyi patron olsa belki ayrılmak daha zor olurdu benim için. Kafeye yaklaştıkça kalbim güm güm atıyordu resmen.
Kafeye girdiğimde Umut ve arkadaşları tezgahta konuşuyordu. Yanlarına gidip patronu sordum, odasındaymış. Kapıya gidip tıklattım, gel diyene kadar nefes talimi yaptım. Söyleyeceğim belki ayıp veya yanlış bir şey değil ama çekiniyorum işte. Kalın sesle "Gel" dedi. Yavaş hareketle kapıyı açtım.
Para sayıyordu, beni görünce paraları çekmeceye attı. "Sen miydin, bugün senin iş günün değil niye geldin?" dedi meraklı sesle. Bir süre durup yutkundum. "Hulusi Bey, sizinle çalışmak bazen iyiydi. İyi anlaşmasak da, iş verdiğiniz için teşekkür ederim. Ben istifa etmek istiyorum." dedim, saygılı ses tonuyla.
Dudaklarını büzüştürdü. "Bu kadar işe ihtiyacı olan biri çıkıyorsa yeni bir iş bulmuştur. Sen bilirsin, sonra pişman olup iş için gelmede. En azından verdiğim ekmeği biliyorsun. Hadi hayırlı olsun." dedi ve çekmeceden paraları çıkarıp saydı, kalan paramı ayırıp öne doğru attı.
"Siz ekmek verdiniz ben de size karşılığında alın teri döktüm Hulusi Bey. Görüşmemek üzere." dedim ve masadan paramı alıp çıktım. Normalde asla ters davranmayacaktım ama o verdiğim ekmeği biliyorsun deyince sinirlendim. Sanki ben karşılığında çalışmadım ona. O ekmek benim alnımın teri.
İyi ki ayrıldım hiç pişman değilim şu an; sadece çıkarken çalıştığım tezgaha, dışarıdaki masaya gözüm takıldı. Tezgahta güler yüzle müşterileri karşılıyorduk, Özge ile müşterilerin karakterini tahmin ediyorduk yüzlerinden ve kıyafetlerinden. Sohbet ediyorduk sessizce, o bana sorununu anlatıyordu ben de ona. Canım sıkıldığında, moralim bozuk olduğunda dışarı çıkıp etrafı izliyordum.
Tezgahın arkasındaki tabureye oturup kaç kere yorulduğumda, bunaldığımda ağladım. Arkadaki koltuklara uzanırdım yorulduğumda, Hulusi Bey'in görünce fırlayıp tezgaha koşardım. Patronu özlemesem de her köşesinde anım olan burayı özleyeceğim. İçim bir garip oldu, patrondan kurtulmak güzel ancak yuvam gibiydi.
Kafeden çıktım. Gizem ve Özge geliyordu; Özge beni görünce yanıma koşarak geldi. "Çıktın mı işten?" dedi, çıkmayacağım tabi, ne yapacağım şu patronla. Gizem işten çıktığımı duyunca köşede gülümsüyordu. "Yazık sana Zeynep. Ailen ne olacak?" dedi, sırıtarak. Bu kadar da küçülmezsin.
"Patron bana gelmiş, verdiğim ekmeği biliyorsun dedi, cevabını verdim çıktım."
Özge yüzünü buruşturdu. "Sanki babasının hayrına veriyor. Boşver takma onu sen, sen ailesini düşün." dedi. Vedalaşıp yeni iş yerime başvurmak için Restorana doğru yürüdüm. Moralini bozma Zeynep, sen artık kötü kişilerden uzaktasın ve güvendesin. Bugün yeni bir başlangıç olacak. Hayatımdaki engelleri kaldırdım o kadar.
Umarım Mehmet Bey iyi biridir, anlayışlı birine benziyordu yüzüne bakınca ama iş ortamında sert olabilir. İkinci bir patron vakası yaşamak istemiyorum. Her şey güzel olacak, olmalı. Maaşı üç katı değilse; daha azsa, patronla anlaşamasam, diğer çalışanlarla ters düşersem?
Of içimden kötü olasılıklar geçiyor lakin tek iyi seçenek geçmiyordu. Restorana gelirken sürekli "İyi düşün" dedim. Mert ile yolumuz kesişir mi acaba, bulur mu beni? Söylemeyeceğim yerimi, kaderde varsa karşılaşırız. Yukarıda büyük kırmızı yazıyla Taşkaya Restoran; girişte iki üç sıra merdiven ve sarılı kırmızı paspas vardı, paspas tüm merdivenleri kaplıyordu.
Soy isimlerini vermişler sanırım. Sağ ayağımla içeri adım attım, girişte sağda kasa bankosu vardı. Salonun kalbi camlı açık mutfak restoranın sol köşesindeydi. Ahşap kahverengi masalar ikişer, üçer veya dörderli sıra uzanıyordu. mutfak tarafı bembeyaz spot ışıklar ile süslenmişti. Camlı açık mutfağın köşesinde orta genişlikte dikdörtgen yemeklerin aktarıldığı servis penceresi vardı.
İçeriye adım atınca hem modern atmosferi hem tarihi kokuyu alıyorsun. Mehmet Bey en sondaki ikili sandalyede oturuyordu. Pasif adımlarla yanına gidip seslendim, yavaş hareketle odaklandığı telefondan başını kaldırdı ve bana baktı. İlk önce galiba çıkaramadı sonra tanıdı. "Zeynep'ti değil mi çalışmaya mı karar verdin?" dedi, elini uzatarak.
"Evet" deyip elini sıktım kararlı bakışlarımla. Yarın pazartesi yedide gelip işbaşı yapmamı söyledi. Oturup çay içmem için ısrar etti ancak içim eski iş yerimden ayrıldığım için buruktu, bu yüzden içesim yoktu. Elini sıktım ve teşekkür edip çıktım restorandan. İlk izlenimlerime göre, restoranın çok güzel ambiyansı vardı ama patron nasıl bilemiyorum.
Çıkarken geriye baktım; bayağı şık bir yerdi. Burada çalışmak nasıl olur ki? İlk defa çalışacak gibi heyecan sardı beni ya, mekan enerji verdi sanki bana. Keyifli keyifli evin yolunu tuttum. Sarı kılıflı tatlış telefonumu çantamdan çıkarıp Özge'ye restoranı anlatacağım. Dört kez babam beni aramış, Allah Allah umarım sorun yoktur. Geri döndüm.
Bir süre çaldıktan sonra babam yerine Çınar açtı telefonu. "Abla babama bir şey oldu, ne olur gel. Çok korkuyorum." diyordu ağlayarak. Olamaz babama bir şey, o yanlış anlamıştır. "Geliyorum ablacım korkma." deyip telefonu kapattım. Çantama atıp eve koştum. Koşarken gözümden süzülen gözyaşlarını siliyordum. On dakikalık yol sanki asırlık gibiydi, bitmiyordu.
Eve nasıl vardığımı hatırlamıyorum. Çantamdan anahtarı çıkarmaya çalıyordum, kaç kere yere düşürdüm. Ellerim öyle titriyordu ki anahtarı dakikalarca deliğe sokamadım. Öfkemden anahtarı yere fırlattım, kırarcasına demir kapıya vurdum. Kardeşim içerden koşup kapıyı açtı.
Kardeşim kapıyı açar açmaz kendimi içeri attım. Babam hep uzandığı koltuğun önünde yere düşmüştü, yüzüstü yatıyordu. Telefonu masadaydı, herhalde ona uzanmak istemişti sağ eli oraya uzanmış duruyordu. Dizlerim beni taşımadı, dizlerimin üstüne düştüm...
Keşke bu halde görmeseydim, kardeşim ağlayarak beni dürtüyordu. "Seslendim, dokundum uyanmadı, uyuyor değil mi abla?"
Kendimde değildim o an. Çınar bağırıyordu bana ama sanki sesi bulanık geliyordu. "Abla bir şey yap, ne olur bir şey yap!" diyordu durmadan. Toparlanmalıyım, ona belli etmemeliyim. Yüzümü sildim, yerden kalktım. "Babam sana şaka yaptı, birazdan uyanacak sen odanda dur. Sana sürpriz yapacak uyanıp." dedim ve odasına gönderdim güç bela. Önce ambulansı aradım, sonra annemi aradım.
Şu an ne yapacağımı bilmiyorum. Gözyaşlarımdan dolayı sesim öylesine boğuk çıkıyor