20. BÖLÜM — YANINDA
20. BÖLÜM — YANINDA
Vadinin karanlığında beliren siluet birkaç adım daha yaklaştı.
Ethan refleksle Valeria'nın önüne geçti.
Valeria hemen onun yanına çıktı.
— Ethan.
— Ne?
— Önüme geçmeyi bırak.
Ethan gözlerini siluetten ayırmadı.
— Tehlikeli olabilir.
— Ben de görüyorum.
— O zaman biraz geride dur.
Valeria kaşlarını kaldırdı.
— Bana emir vermeyi ne zaman bırakacaksın?
Ethan ona kısa bir bakış attı.
— Sen beni dinlemeyi ne zaman öğrenirsen.
Valeria istemeden gülümsedi.
— Hiç sanmıyorum.
Ethan da belli belirsiz gülümsedi.
Fakat birkaç saniye sonra yüzündeki ifade yeniden ciddileşti.
Valeria bunu fark etti.
— Ne oldu?
— Hiç.
— Ethan.
Ethan başını çevirdi.
— Sadece... iyi olduğunu görmek istiyorum.
Valeria bir an sustu.
Sonra kolyesine dokundu.
— İyiyim.
Tam o sırada taş yeniden ısındı.
Valeria'nın yüzü değişti.
Ethan bunu fark eder etmez ona yaklaştı.
— Yine mi?
— Biraz.
Ethan elini uzattı, sonra durdu.
Valeria onun tereddüt ettiğini görünce kendi elini uzatıp Ethan'ın eline dokundurdu.
— Böyle daha iyi.
Ethan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Valeria elini çekmedi.
— Şimdi neden sustun?
— Ne diyeceğimi düşündüm.
— İlk kez mi?
— Evet.
Valeria hafifçe gülümsedi.
— İnanması zor.
Ethan gözlerini onun elinden ayırmadan konuştu.
— Eskiden senden uzak durmam gerektiğini düşünüyordum.
— Şimdi?
Ethan başını kaldırdı.
— Şimdi o kadar emin değilim.
Valeria'nın bakışları yumuşadı.
— Ben de değilim.
Kısa bir sessizlik oldu.
İkisi de ellerini hemen çekmedi.
Ta ki Liva'nın sesi arkadan gelene kadar.
— Bitti mi?
Valeria hızla elini çekti.
— Ne?
Liva ikisine baktı.
— Hiçbir şey.
Ethan kaşlarını çattı.
— Ne demek istiyorsun?
— Hiçbir şey demiyorum.
Liva gözlerini vadinin karanlığına çevirdi.
— Ardan hâlâ burada.
Ethan hemen arkasına baktı.
Siluet kaybolmuştu.
— Nerede?
Liva yere baktı.
Taşların üzerinde ince, siyah bir gölge uzanıyordu.
— Bilmiyorum.
Valeria Ethan'ın yanına geçti.
— Ama gitmedi.
Ethan başını salladı.
— Ben de öyle düşünüyorum.
Valeria ona baktı.
— Bu kez önüme geçme.
Ethan kısa bir süre düşündü.
— Söz veremem.
Valeria gülümsedi.
— Tahmin etmiştim.
Mor gökyüzünün altında kızıl alevler yeniden yükseldi.
Uzaklardan bir ses duyuldu.
— İşte şimdi anlıyorum.
Üçü birden karanlığa döndü.
Ses tekrar geldi.
— Bağ neden bu kadar güçlendi...
Liva'nın yüzü gerildi.
Ethan Valeria'nın yanında kaldı.
Valeria bu kez onun elini tuttu.
İkisi de elini çekmedi.
Vadinin içinden Ardan'ın sesi yükseldi.
— Çünkü artık birbirinizden kaçmıyorsunuz.