# 30. BÖLÜM — SONSUZLUĞA YAZILAN AŞK **FİNAL 🩸🌙**
# 30. BÖLÜM — SONSUZLUĞA YAZILAN AŞK
**FİNAL 🩸🌙**
Tapınağın içi karanlığa gömülmüştü.
Valeria, karşılarında duran Ethan’ın kopyasına bakıyordu. Yüzü aynıydı ama gözleri buz gibi soğuktu. Ethan bile karşısındaki görüntüden gözlerini alamıyordu.
“Sen nesin?” diye sordu Ethan.
Kopyası hafifçe gülümsedi.
“Ben, geçmişinden kaçarken geride bıraktığın gerçeğim.”
Ethan kaşlarını çattı.
“Ne saçmalıyorsun?”
“Hatırlamıyor musun? O kapıyı açtığında birini kurtarabileceğini düşünüyordun. Ama mührü kırarak karanlığın önünü açtın.”
Ethan’ın yüzü bir anda değişti. Uzun zamandır zihninin derinliklerine ittiği anılar geri gelmeye başladı. O gün kapının ardında birinin yardım istediğini duymuş, düşünmeden mühre dokunmuştu. Karanlık dışarı çıkmaya başladığında kapıyı kapatmayı başarmıştı ama bunun bedeli ağır olmuştu. O günden beri aynı hatayı yeniden yapmaktan korkuyordu.
Valeria elini tuttu.
“Bunu neden bana anlatmadın?”
Ethan başını eğdi.
“Çünkü kendimi bile affedemedim. Bir gün geçmişimdeki hatanın seni de benden alacağından korktum.”
“Beni korumak için benden gerçeği sakladın, öyle mi?”
Ethan gözlerini kaldırdı.
“Yanlış yaptım. Biliyorum.”
Valeria’nın gözleri doldu ama elini bırakmadı.
“Bir daha benim adıma karar verme, Ethan. Korkuyorsan söyle. Bir şey saklıyorsan anlat. Her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin.”
Ethan onun elini sıktı.
“Bir daha saklamayacağım. Söz veriyorum.”
Karşılarındaki gölge araya girdi.
“Ne kadar dokunaklı. Ama asıl gerçeği hâlâ bilmiyorsunuz.”
Valeria ona döndü.
“Öyleyse anlat.”
Gölge, kapının üzerindeki dört sembolü gösterdi.
“Vampirler, kurt adamlar ve cadılar karanlığın gücünü ele geçirmek istedi. Her biri bu gücün kendilerine ait olduğunu düşündü. Dördüncü kan ise onu yönetmek için değil, mühürlemek için vardı.”
Valeria’nın kolyesi hafifçe parladı.
“Ailem bu yüzden mi hedef alındı?”
“Evet. Ailen bu gücü durdurmaya çalıştı. Annen de seni korumak için son gücünü kullandı.”
Valeria’nın sesi titredi.
“Annem öldü mü?”
Gölge bir an sustu.
“Bunu sana söyleyemem. Onun sonunu görmedim. Bildiğim tek şey, seni kurtarmak için mührün gücünü kullandığı.”
Valeria gözlerini kapattı. Annesinin yaşayıp yaşamadığını hâlâ bilmiyordu. Ama en azından onun kendisini isteyerek terk etmediğini anlamıştı.
Liva yanına geldi.
“Valeria, anneni bulmak için elimizden geleni yapacağız. Ama önce buradan çıkmalıyız.”
Ardan tavandan düşen taşlara baktı.
“Burası birazdan üzerimize çökecek!”
Tam o sırada kapıdan güçlü bir uğultu yükseldi. Dört sembol parlamaya başladı. Tapınağın duvarlarında ince çatlaklar oluşuyordu.
Ethan, Valeria’ya döndü.
“Bunu birlikte bitirebiliriz.”
Valeria başını salladı.
“Bu kez birbirimizden hiçbir şey saklamadan.”
İkisi kapının önüne geçti. Valeria kolyesini sembollere doğru kaldırdı. Ethan da bileğindeki işaretin üzerine elini koydu.
Önce hiçbir şey olmadı.
Sonra kolyeden yayılan ışık, kapının üzerindeki sembollere ulaştı. Ethan’ın bileğindeki işaret de aynı anda parladı. Dört sembol birleşerek kapının ortasında tek bir ışığa dönüştü.
Karşılarındaki gölge gerilemeye başladı.
“Geçmişinizden kaçamazsınız!” diye bağırdı.
Ethan gözlerini ondan ayırmadı.
“Kaçmıyorum. Geçmişimle yüzleşiyorum.”
Valeria onun elini daha sıkı tuttu.
“Ve geleceğimizi kendimiz seçiyoruz.”
Son bir ışık yükseldi. Gölge dağıldı, kapı kapandı ve tapınağı sarsan uğultu kesildi.
Bir süre kimse konuşmadı.
Ardından Ardan derin bir nefes aldı.
“Sanırım hayatta kaldık.”
Liva ona baktı.
“Bunu kutlamak için başka bir tapınağa gitmeyi önermiyorsun, değil mi?”
Ardan gülümsedi.
“Bir süre hiçbir tapınağa yaklaşmayacağım.”
Valeria ilk kez içtenlikle güldü.
Ethan ona baktı.
“İyi misin?”
“İyiyim. Sadece biraz yorgunum.”
“Öyleyse eve gidelim.”
Valeria bir an durdu.
“Annemin peşini bırakmayacağız, değil mi?”
“Hayır,” dedi Ethan. “Onu arayacağız. Ama bu kez aceleyle değil, birlikte ve doğru şekilde.”
Valeria başını salladı.
Sonra dört arkadaş tapınaktan dışarı çıktı.
Ufukta güneş yükseliyordu. Kızıl Ay gecenin karanlığında kaybolmuş, gökyüzü yeniden aydınlanmaya başlamıştı.
Valeria geriye dönüp tapınağa son kez baktı.
Bunca zamandır onu takip eden lanet sona ermişti. Geçmişindeki bütün sorular cevaplanmamıştı ama artık korkunun hayatını yönetmesine izin vermeyecekti.
Ethan elini uzattı.
Valeria hiç düşünmeden tuttu.
***
Aradan birkaç hafta geçti.
Valeria, Ethan ve arkadaşları normal hayatlarına dönmeye çalışıyordu. Yaşadıkları gecenin izleri kolay silinmemişti ama en azından artık her kapının ardında bir tehlike aramıyorlardı.
Bir akşam Valeria bahçedeki bankta otururken Ethan iki fincan çayla yanına geldi.
“Yine düşüncelere dalmışsın.”
Valeria fincanı aldı.
“Bazen bütün bunların gerçekten yaşandığına inanamıyorum.”
Ethan yanına oturdu.
“Ben de. Ama sonra seni görüyorum ve gerçek olduğunu anlıyorum.”
Valeria gülümsedi.
“Bugün pek romantiksin.”
“İstersen susabilirim.”
“Hayır, devam et. Alışık değilim, dinleyeyim.”
Ethan güldü.
“Bunu söylediğine pişman olacaksın.”
Valeria başını onun omzuna yasladı.
Bir süre sessizce oturdular. Sonunda Ethan onun elini tuttu.
“Valeria, o gün sana gerçeği anlatmalıydım. Seni kaybetmekten korktuğum için seni kendimden uzaklaştırdım. Bunun için özür dilerim.”
Valeria başını kaldırıp ona baktı.
“Ben de korktum. Bazen seni kaybedeceğimi düşündüm. Ama artık korkularımız yüzünden birbirimizden uzaklaşmak istemiyorum.”
“Ben de istemiyorum.”
“Öyleyse bir anlaşma yapalım.”
Ethan kaşlarını kaldırdı.
“Nasıl bir anlaşma?”
“Ne olursa olsun, birbirimize gerçeği söyleyeceğiz. Birbirimizi korumaya çalışırken birbirimizi dışarıda bırakmayacağız.”
Ethan elini uzattı.
“Anlaştık.”
Valeria onun elini sıktı.
“Bir de…”
“Bir de ne?”
“Beni bir daha gizemli kapıların, lanetlerin ve karanlık tapınakların ortasına götürme.”
Ethan gülerek başını salladı.
“Bunu elimden geldiğince sağlamaya çalışacağım.”
“Ethan!”
“Tamam, tamam. Söz veriyorum.”
Valeria gülmeye başladı. Ethan da ona katıldı. Ardından Ethan biraz ciddileşip yüzüne baktı.
“Seni seviyorum, Valeria.”
Valeria’nın gülümsemesi yumuşadı.
“Ben de seni seviyorum.”
Ethan ona yaklaştı ve onu öptü. Valeria da ona sarıldı. Bu kez aralarında saklanan sırlar yoktu. Gelecekte ne yaşayacaklarını bilmiyorlardı ama birlikte karşılamaya hazırdılar.
Bir süre sonra Valeria kolyesini avucuna aldı. Taş artık parlamıyordu. Sıradan, sessiz bir kolye gibi duruyordu.
Ethan ona baktı.
“Ne düşünüyorsun?”
Valeria kolyeyi boynuna geri taktı.
“Bunun bir parçam olduğunu düşünüyorum. Ama artık hayatımı onun belirlemesine izin vermeyeceğim.”
Ethan gülümsedi.
“Güzel söyledin.”
“Biliyorum.”
Ethan güldü ve elini tuttu.
O akşam Valeria ilk kez geleceği düşündüğünde korkuyla dolmadı. Annesini bulma umudu hâlâ içindeydi ve bir gün onunla yeniden karşılaşabileceğine inanmak istiyordu. Fakat hayatını o gün gelene kadar beklemeyecekti.
Sevecek, gülecek, yaşayacak ve kendi kararlarını verecekti.
Çünkü artık bunu yapabilecek kadar güçlü olduğunu biliyordu.
Kızıl Ayın Laneti sona ermişti.
Ethan geçmişiyle yüzleşmiş, Valeria kendi gücünü kabul etmişti. Birbirlerini kurtarmak uğruna kendilerini kaybetmek yerine, yan yana durmayı öğrenmişlerdi.
Ve aşkları, bütün karanlığın içinden geçerek ayakta kalmıştı.
**Bazı hikâyeler mutlu sonla biter. Bazılarıysa iki insanın birlikte yeni bir hayat seçmesiyle gerçekten başlar.**
Valeria ve Ethan için bu, sondu.
Ama aynı zamanda her şeyin yeniden başladığı gündü.
# SON. 🩸🌙