# 🩸 KIZIL AYIN LANETİ ## 25. BÖLÜM — ADIMI KİMSEYE SÖYLEMEDİM
# 🩸 KIZIL AYIN LANETİ
## 25. BÖLÜM — ADIMI KİMSEYE SÖYLEMEDİM
— Valeria...
Karanlığın içinden gelen ses, tapınağın duvarlarında yankılandı.
Valeria'nın kolyesi yeniden parladı. Mührün arkasındaki kızıl gözler hâlâ ona bakıyordu.
Ethan elini tuttu.
— Valeria, duyuyor musun beni?
— Duyuyorum.
— İyi. O zaman gözlerini şuradan ayır.
Valeria başını ona çevirdi.
— Adımı biliyor, Ethan.
— Fark ettim.
— Beni tanıyor gibi konuşuyor.
Ethan cevap vermeden önce karanlığa baktı.
— Belki de seni tanıyordur. Ama bu, söylediklerine inanacağımız anlamına gelmiyor.
Ardan yanlarına geldi.
— Onunla konuşmayın.
Valeria kaşlarını çattı.
— Neden? Bize bir şey anlatabilir.
— Sana ne anlatacağını kendisi seçer. Gerçeği duymak istediğin için her söylediğine inanma.
Karanlığın içinden bir kahkaha yükseldi.
— Hâlâ insanlara ne düşüneceklerini söylüyorsun, Ardan.
Ardan'ın çenesi gerildi.
— Seni dinlemeyeceğim.
— Beni dinlemene gerek yok. Geçmiş zaten peşini bırakmıyor.
Mührün üzerindeki çatlak biraz daha genişledi.
Liva asasını kaldırdı.
— Ardan, bu şekilde devam edemeyiz. Mühür dayanmayacak.
— Farkındayım.
— O zaman bir şey yap!
Ardan ona döndü.
— Ne yapayım, Liva? Bir kez daha aynı hatayı mı yapayım?
Liva sustu.
Valeria ikisinin arasında gidip gelen bakışlarını saklamadı.
— Siz ikiniz neyi biliyorsunuz?
Ardan cevap vermedi.
Valeria bu kez daha sert konuştu.
— Bir şey soruyorum.
— Seni korumaya çalışıyoruz, — dedi Ardan.
Valeria başını iki yana salladı.
— Hayır. Beni korumak isteseydiniz başından beri ne olduğunu anlatırdınız. Her seferinde bir şey saklıyorsunuz. Sonra da bana güvenmemi söylüyorsunuz.
Liva gözlerini yere indirdi.
Ardan ise ilk kez söyleyecek bir şey bulamamış gibi sustu.
Mührün arkasındaki ses yeniden duyuldu.
— Sonunda biri doğru düzgün soru sordu.
Ethan hemen Valeria'nın önüne geçti.
— Sen de orada dur. Bir adım daha atma.
Karanlık kıpırdadı ama içindeki gözler yerinden oynamadı.
— Onu koruyabileceğini mi sanıyorsun?
— Bunu sana açıklamak zorunda değilim.
— Peki, ya kendisini senden koruması gerekirse?
Ethan'ın yüzü sertleşti.
Valeria kolunu hafifçe tuttu.
— Ethan, kışkırtmaya çalışıyor.
— Görüyorum.
— O zaman cevap verme.
Ethan ona baktı.
— Bazen çok sinir bozucu derecede mantıklı konuşuyorsun.
Valeria, bütün gerginliğine rağmen kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi.
— Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.
Ethan da hafifçe gülümsedi. Fakat ikisi de gözlerini karanlıktan uzun süre ayıramadı.
Kadın bir adım geri çekildi.
— Birbirinize güvenmeniz güzel. Ama bu, geçmişte olanları değiştirmiyor.
Valeria'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Geçmişte ne oldu?
Liva cevap vermek için öne çıktı.
— Bin yıl önce...
Sözünü tamamlayamadı.
Ardan başını ona çevirdi.
— Liva, emin misin?
— Hayır, emin değilim. Ama artık saklamanın bir anlamı da kalmadı.
Liva, Valeria'ya baktı.
— Bin yıl önce üç soyun gücünü bir araya getirerek kadim bir laneti kontrol edebileceğimizi düşündük. Vampirler, kurt adamlar ve cadılar... Hepimiz bu gücün bize ait olabileceğine inandık.
Ethan kaşlarını çattı.
— Bir dakika. Yani laneti siz mi ortaya çıkardınız?
— Tam olarak değil, — dedi Liva. — Güç zaten vardı. Biz onu kullanabileceğimizi sandık. Yanıldık.
Valeria'nın eli kolyesine gitti.
— Peki, bu kadın?
Liva, mührün arkasındaki varlığa baktı.
— O da bizimleydi.
Kadın acı acı güldü.
— Ne kadar güzel anlatıyorsun, Liva. Sanki yalnızca yanlış bir hesap yapmışsınız gibi.
— Seni orada bırakmak istemedim.
— Ama bıraktın.
Liva'nın gözleri doldu.
— Başka bir yol bulamadım.
— Aradın mı peki? Gerçekten aradın mı?
Liva cevap veremedi.
Valeria bir şey söylemek istedi ama vazgeçti. Liva'nın anlattıklarının eksik olduğunu anlamak için daha fazlasına ihtiyacı yoktu.
Duvara doğru döndüğünde taşların üzerinde yeni şekiller belirmeye başladı.
Valeria yaklaştı.
— Bunlar da ne?
Duvarda dört kişi vardı.
İlk üçü, üç soyun temsilcileriydi. Dördüncü kişinin yüzü ise karanlıkta kalıyordu.
Ethan yanına geldi.
— Daha önce bu resmi görmüş müydün?
— Hayır. Ama sanki bir şey eksik.
Ardan'ın sesi arkalarından duyuldu.
— Dokunma, Valeria.
Valeria elini duvardan çekti.
— Dokunmuyorum zaten. Sadece bakıyorum.
— Yeterince yakınsın.
Valeria arkasına döndü.
— Bazen seninle konuşurken bütün sorularımın cevabını bilerek sakladığını düşünüyorum.
Ardan'ın yüzü ciddileşti.
— Keşke bütün cevapları bilseydim.
Bu söz üzerine Valeria sustu. Ardan ilk kez kendini savunmaya çalışmıyordu. Gerçekten bilmediği bir şey vardı.
Liva duvardaki dördüncü kişiye baktı.
— Onun adı kayıtlardan silinmişti.
— Kim sildi? — diye sordu Ethan.
— Bilmiyorum.
Ethan şaşkınlıkla ona döndü.
— Sen de mi bilmiyorsun?
— Bin yıl önce yaşanan her şey kaydedilmedi. Bazı şeyler özellikle saklandı. Bazılarıysa zamanla unutuldu.
Valeria yeniden resme baktı.
— Peki, bu dördüncü kişi hangi soydandı?
Liva başını salladı.
— Bunu bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, diğerlerinden farklı bir güce sahip olduğuydu.
— Dördüncü bir soy mu vardı? — diye sordu Valeria.
— Belki. Belki de başka bir şeydi.
Tam o sırada duvardaki yüz aydınlandı.
Valeria'nın nefesi kesildi.
Yüzü net göremiyordu ama o kişide tanıdık bir şey vardı. Sanki daha önce bir yerde karşılaşmıştı. Bir rüyada mı, eski bir anıda mı, bilmiyordu.
Kolyesi aniden ısındı.
Valeria elini boynuna götürdü.
— Yine başladı...
Ethan hemen yanına geldi.
— Ne hissediyorsun?
— Bilmiyorum. Ama bu resmi gördüğümde bir şey oluyor.
Duvarın içinden ince bir fısıltı yükseldi.
— Beni hatırlıyorsun.
Valeria hızla geriye döndü.
— Hayır. Seni tanımıyorum.
— Henüz.
Bir anda duvardaki görüntü kayboldu.
Kolye söndü.
Tapınak sessizliğe gömüldü.
Ethan, Valeria'nın yüzüne baktı.
— İyi misin?
— Sanırım.
— Emin misin?
Valeria iç çekti.
— Ethan, bilmiyorum. Bir şey hissettim. Sanki o kişiyi daha önce görmüşüm gibi.
— Belki kolyenin bir etkisidir.
— Olabilir. Ama hissettiğim şey bundan farklıydı.
Ethan bir süre düşündü.
— Peki. O zaman bunu da öğreneceğiz.
Valeria ona baktı.
— Bu kadar kolay mı söylüyorsun?
— Kolay olduğunu söylemedim. Sadece öğrenene kadar peşini bırakmayacağımızı söyledim.
Valeria'nın yüzü yumuşadı.
— Teşekkür ederim.
Ethan omuz silkti.
— Bana teşekkür etme. Şu iş bitsin de bir daha böyle bir tapınağa gelmeyelim, yeter.
Valeria hafifçe güldü.
— Bu konuda anlaşabiliriz.
Gülüşleri kısa sürdü.
Liva'nın asasından ince bir çatlama sesi geldi.
Cadı elindeki asaya baktı.
— Hayır...
Asanın üzerindeki mor ışık titredi ve söndü.
Ardan hemen yanına geldi.
— Ne oldu?
— Mühürle bağlantım kesiliyor.
— Nasıl olur?
— Bilmiyorum! — Liva asasını yeniden kaldırdı. — Çalışmıyor.
Asa iki parçaya ayrılıp yere düştü.
Kimse bir süre konuşmadı.
Sonra tapınağın girişinden ayak sesleri duyuldu.
Ethan hançerini kaldırdı.
— Biri mi geliyor?
Ardan girişe döndü ama cevap vermedi.
Ayak sesleri yaklaşıyordu.
Yavaş ve sakindi. Gelen kişi saklanmaya çalışmıyordu.
Karanlık girişte bir siluet belirdi.
Valeria'nın kolyesi yeniden parladı.
Siluet başını kaldırdı.
— Valeria.
Valeria'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Ethan ona baktı.
— Tanıyor musun?
Valeria cevap veremedi.
Karşısında duran kişiyi uzun zamandır ölü biliyordu. Onu bir daha göreceğini hiç düşünmemişti.
Ama oradaydı.
Canlıydı.
Ve doğrudan ona bakıyordu.
— Sana anlatmam gereken şeyler var, — dedi gelen kişi.
Valeria güçlükle konuşabildi.
— Sen... nasıl buradasın?
Gelen kişi, Ethan'a ve ardından Liva'ya baktı. Son olarak gözlerini Ardan'a çevirdi.
— Önce ondan uzaklaşman gerekiyor.
Ardan'ın yüzü gerildi.
— Sakın...
— Hayır, Ardan. Bu kez konuşacağım.
Gelen kişi yeniden Valeria'ya döndü.
— Bana inanmak zorunda değilsin. Ama en azından ne söyleyeceğimi dinle.
Valeria bir adım öne çıktı.
— Neyi anlatacaksın?
Gelen kişi derin bir nefes aldı.
— Sana yıllardır anlatılanların hepsi doğru değil.
Ardan sertçe konuştu.
— Yeter!
Gelen kişi ona aldırmadı.
— Özellikle de onun sana anlattıkları.
Valeria'nın kalbi hızlandı.
Ethan eli
Yorumlar
- Fulya Büyük: valerianın haklılık payı var ama ardanı dinlemiyor gibi görünüyorsun
- çağrı sarıhan: ethan valeriayı bu kadar korumaya çalışıyorsan biraz daha dikkatli olmalısın
- Elif İlhan: liva çok karışık bir durumun içindesiniz başka bir yol bulmalıydınız