# 🩸 KIZIL AYIN LANETİ ## 29. BÖLÜM — KIRMIZI AYIN ALTINDA
# 🩸 KIZIL AYIN LANETİ
## 29. BÖLÜM — KIRMIZI AYIN ALTINDA
Valeria, duvardaki yazıya bakıyordu.
**“Mühür kırıldığında, dört kandan biri karanlığa ait olduğunu hatırlayacak.”**
Liva yazının önünde durdu.
— Daha önce hiç görmedim bunu.
Ardan da duvara yaklaştı.
— Ben de.
Valeria ona döndü.
— Emin misin?
Ardan, sorunun ne anlama geldiğini biliyordu.
— Evet. Bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi anlatmayacağım artık.
— Umarım öyledir.
Valeria daha fazla konuşmadan merdivenlere yöneldi. Ardan'ın özrünü kabul etmeye hazır değildi. Önce gerçeği öğrenmesi gerekiyordu.
Ethan, duvardaki yazıya son bir kez baktıktan sonra peşlerinden gitti.
— Bizi çağıran kadınla nerede buluşacağımızı biliyoruz da oraya nasıl gideceğiz?
Ardan kanalın sonundaki merdivenleri gösterdi.
— Bu yol eski avluya çıkıyor. Oradan ormana geçeceğiz.
Ethan başını salladı.
— Sonunda yerin altından çıkıyoruz. Buna sevindim.
Liva ona baktı.
— Şu an gerçekten bunu mu düşünüyorsun?
— Başka şeyler de düşünüyorum. Ama hepsini söylersem daha çok sinirleneceksin.
Valeria istemeden güldü.
— En azından bunun farkındasın.
Ethan ona döndü.
— Sen de gülüyorsun ama.
— Fikrimi değiştirmeden yürü.
Ethan gülümseyerek onun yanına geçti.
Kısa süre sonra avluya çıktılar.
Gökyüzündeki ay kıpkırmızıydı. Işığı, eski duvarların üzerine vuruyordu. Valeria başını kaldırıp bir süre aya baktı.
— Daha önce böyle görmemiştim.
Liva yanına geldi.
— Ben de uzun zamandır görmemiştim.
Valeria ona döndü.
— En son ne zaman?
Liva cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
— Mührün ilk kez kırıldığı gece.
Valeria'nın yüzündeki ifade değişti.
— Bin yıl önceki gece mi?
— Evet.
Valeria yeniden aya baktı. İçinde kötü bir his vardı. Sanki bir şey yaklaşırken herkes bunun farkındaydı ama kimse ne yapacağını bilmiyordu.
Ardan onları acele ettirdi.
— Burada daha fazla kalmayalım.
Ethan, Valeria'nın yanına geldi.
— İyi misin?
— İyiyim.
Ethan kaşlarını kaldırdı.
Valeria iç çekti.
— Tamam, değilim. Korkuyorum. Ama yine de geleceğim.
— Bunu tahmin etmiştim.
— Peki ya sen?
Ethan kısa bir süre sustu.
— Ben de korkuyorum.
Valeria şaşırdı. Ethan'ın bunu bu kadar açık söylemesini beklemiyordu.
— Bunu senden duymak garipmiş.
— Benim de korkacak şeylerim var, Valeria.
Valeria elini tuttu.
— Biliyorum.
Birlikte ormana girdiler.
***
Ormanın içindeki patika, eski bir taş köprüye çıkıyordu. Köprünün altından yoğun bir sis geçiyor, karşı kıyıda yıkılmış bir tapınak yükseliyordu.
Valeria durdu.
— Buluşma yeri burası mı?
Ardan başını salladı.
— Evet. Dikkatli olun. Burada neyle karşılaşacağımızı bilmiyoruz.
Ethan hançerini çıkardı.
— Sonunda hepimizin aynı fikirde olduğu bir konu.
Valeria ona baktı.
— Biraz olsun ciddi olabilir misin?
— Olabilirim. Ama bu, korkmadığım anlamına gelmiyor.
Valeria cevap vermedi. Haklıydı.
Köprüyü geçip tapınağa girdiler. İçerisi sessizdi. Kırık sütunların arasında ay ışığı dolaşıyor, zemindeki tozları aydınlatıyordu.
Tam ortada dört sembol vardı.
Üçü karanlıktı. Dördüncüsü ise kızıl bir ışıkla parlıyordu.
Valeria'nın kolyesi ısındı.
Elini kolyesine götürdü.
— Yine başladı.
Ethan hemen yanına geldi.
— Canın yanıyor mu?
— Hayır. Sadece ısınıyor.
Tam o sırada tapınağın öteki ucundan bir kadın sesi duyuldu.
— Sonunda geldin, Valeria.
Kadın sütunların arasından çıktı.
Valeria onu görünce hiç vakit kaybetmedi.
— Annemi nereden tanıyorsun?
Kadın bir süre onu inceledi.
— Ona çok benziyorsun.
— Bunu daha önce de duydum. Ben sana başka bir şey sordum.
Kadının yüzündeki hafif gülümseme kayboldu.
— Annenin cesaretini de almışsın.
Valeria öfkeyle başını salladı.
— Herkes annemden bahsediyor ama kimse bana ne olduğunu anlatmıyor. Sen de aynı şeyi yapacaksan buraya neden geldik?
Ethan sessizce yanında duruyordu. Valeria'nın elini tutmak istedi ama onun konuşmasına engel olmak istemedi.
Kadın, Valeria'nın kolyesine baktı.
— Çünkü aradığın cevapları öğrenmeye hazır değilsin.
Valeria'nın sabrı taştı.
— Buna ben karar veririm! Ne olduğumu bile bilmiyorum. Herkes benden bir şey saklıyor. Artık birinin doğru düzgün konuşması gerekiyor.
Kadın bir an sustu.
Sonra elini taş zemine uzattı.
Dört sembol birden parladı.
Valeria geri çekilmeye çalıştı ama kızıl ışık ayaklarının altına yayıldı. Etrafındaki sesler kesildi.
Ethan'ın elini tuttuğunu hissediyordu.
Sonra o his de kayboldu.
— Ethan?
Cevap gelmedi.
Valeria gözlerini açtığında kendisini karanlık bir odada buldu.
Karşısında bir kadın duruyordu.
Valeria'nın nefesi kesildi.
Annesiydi.
Yüzünü yıllardır görmemişti ama onu tanımak için bir an bile düşünmesi gerekmemişti.
— Anne?
Kadın ona doğru yaklaştı.
— Valeria...
Valeria koşup ona sarılmak istedi. Fakat aralarında görünmez bir engel vardı. Ne kadar uğraşsa da annesine ulaşamıyordu.
— Hayır, lütfen...
Sesi titredi.
— Bu sefer gitme.
Annesinin gözleri doldu.
— Beni dinle, kızım.
— Seni nerede arayacağımı bile bilmiyorum. Ne olduğunu bilmiyorum. Herkes bir şeyler söylüyor ama hiçbiri bana cevap vermiyor.
Valeria gözlerini sildi.
— Sen de mi bana hiçbir şey anlatmayacaksın?
Kadın başını eğdi.
Valeria bir adım daha attı.
— Sana ne oldu, anne?
Kadın ona baktı.
— Burada gördüğün her şeye inanma. Beni gördüğünü sanıyorsun ama bunun gerçekten ben olduğumu kanıtlayamazsın.
Valeria olduğu yerde kaldı.
— O zaman sen gerçekten annem misin?
Kadın cevap veremeden arkasındaki karanlık hareket etti.
Bir gölge, kadının omzuna uzandı.
Kadın korkuyla Valeria'ya döndü.
— Ethan'a dikkat et!
Valeria'nın yüzü değişti.
— Ne? Ethan'a ne olacak?
— Aranızdaki bağın nasıl kurulduğunu bilmiyorsun. Onun kaderi seninkiyle birbirine bağlandı.
— Ne demek bu? Lütfen, biraz daha anlat!
Karanlık kadını geriye çekmeye başladı.
Valeria çaresizce ona uzandı.
— Anne, gitme!
Kadın son bir kez konuşabildi.
— Dördüncü kan bir lanet değil, Valeria. Ama onu kimin kullandığına dikkat et!
Sonra kayboldu.
— Anne!
Valeria gözlerini açtı.
Yeniden tapınaktaydı. Dizlerinin üzerine çökmüş, güçlükle nefes alıyordu.
Ethan hemen yanına geldi.
— Valeria! Bana bak. Ne oldu?
Valeria onun koluna tutundu.
— Annemi gördüm.
Ethan'ın yüzü ciddileşti.
— Burada mı? Gerçekten mi?
— Bilmiyorum. Her şey çok hızlı oldu.
Valeria bir an durdu. Söyleyeceklerinden emin değildi.
— Bana senden uzak durmamı söyledi.
Ethan'ın bakışları değişti.
— Neden?
— Aramızdaki bağın nasıl kurulduğunu bilmediğimi söyledi. Senin kaderinin benimkiyle bağlantılı olduğunu da...
Ethan başını eğdi.
Valeria bunu fark etti.
— Ethan, bana söylemediğin başka bir şey mi var?
— Rüyamdan başka bir şey bilmiyorum.
— Emin misin?
Ethan ona baktı.
— Sana yalan söylemek istemiyorum, Valeria. Ama ne olduğunu ben de anlamış değilim.
Valeria cevap vermek üzereydi ki kadın araya girdi.
— Bazı bağlar doğuştan gelir. Bazılarıysa bir seçimle kurulur.
Ethan ona döndü.
— Bizim bağımız hangisi?
Kadın kapıya doğru yürüdü.
— Bunu öğrenmek istiyorsan rüyandaki kapıyı açmalısın.
Ethan'ın yüzü gerildi.
— O kapının ardında ne var?
— Unuttuğun şeyler.
Ardan öne çıktı.
— Bizi buraya bunun için çağırdın. Artık bildiklerini anlat.
Kadın ona baktı.
— Sen de gerçeğin tamamını bilmiyorsun, Ardan.
Ardan'ın yüzü sertleşti.
— En azından bildiğim kısmı saklamıyorum.
Kadın cevap vermedi. Taş zeminin ortasına yürüyüp elini yere bastırdı.
Derin bir gürültü duyuldu.
Zemin ikiye ayrıldı. Taşların arasından eski bir kapı yükseldi.
Ethan kapıyı görür görmez donup kaldı.
— Hayır...
Valeria ona döndü.
— Bu, rüyandaki kapı mı?
Ethan yavaşça başını salladı.
— Her gece bunu görüyordum. Dört sembol... Kapının arkasında birinin olduğunu hissediyordum ama kim olduğunu bilmiyordum.
Valeria'nın içine bir sıkıntı çöktü.
— Peki neden bana anlatmadın?
Ethan gözlerini ondan kaçırmadı.
— Seni korkutmak istemedim.
— Ama korktum, Ethan. Hem de ne olduğunu bilmediğim için daha çok korktum.
Ethan bir şey söylemedi.
Valeria derin bir nefes aldı.
— Şimdi tartışmayalım. Önce buradan çıkalım. Sonra her şeyi konuşacağız.
Yorumlar
- Ege Bulut: valeria umarım her şeyin üstesinden gelirsin Zor bir yolculuk olacak
- Deniz Mutlu: Kim bilir ne kadar zor olacaktır çıkmak?
- Ece Boz: Keşke daha fazla yardım edebilseydi
- Ebru Rüzgar: ethan valerianın yanındaki buluş dakika önce bile kötü bir şey çağırıyor gibi
- Derya Cengiz: İlk defa bu kadar korkutucu bir ay görüyorum ve aslında içimde derin bir his var
- Ayla Sancak: lütfen ne olursa olsun geri dönmeyi unutma valeria
- Nazlı Kara: annesinin ona tekrar dönmesini istemesi çok etkileyici
- Zafer Kaan Genç: Bütün bu sır perdelerinin ardında kesinlikle fazlası olmalıydı bunu çözmelisiniz
- Aysel Maden: Birbirinize güvendiğiniz an şok edici bir durumda yer alacaksınız gibi görünüyor
- Aylin Damla Eryılmaz: Bu kapılar neleri gizliyor valeria?