11. Bölüm
Dağ başındaki o operasyon noktası sessizliğe bürünürken, helikopterlerin pervaneleri yeniden havalanmak için dönmeye başladı. Akrep ve yakalanan diğer teröristler sıkı güvenlik önlemleri altında arka bölmelere bindirildi. Shadow’un etkisiz hale getirilmesi büyük bir darbe olmuştu ama tecrübelerimiz bize bu yapının sadece bir kolunun kesildiğini söylüyordu.
"Yaralı var mı?" dedi Yiğit, hepimizi tarayan keskin ama bir o kadar da rahatlamış bakışlarıyla.
"Kimse de bir şey yok komutanım," dedi Mert, nefesini üfleyerek şarjörünü toplarken. "Sadece biraz çamurlandık o kadar."
Karargâha dönüş yolculuğu gidişimize hiç benzemiyordu. Helikopterin içindeki o boğucu gerginlik yerini sessiz, derin bir soluğa bırakmıştı. Karargâha indiğimizde bizi bekleyen uzun bir sorgu süreci ve resmi raporlar silsilesi olduğunu biliyorduk. Özellikle Selim’in içeriden sızdırdığı o kritik bilgilerin tam olarak nerelere ulaştığı, İstihbarat Başkanlığı tarafından titizlikle incelenecekti.
Odağımıza yerleşen ilk durak, karargâhtaki geçici sorgu odası oldu.
Selim, elleri kelepçeli halde demir masanın başında oturuyordu. Yüzündeki o küstah gülüş gitmiş, yerine köşeye sıkışmış bir hainin solgun ifadesi gelmişti. Kapıyı açıp içeri girdiğimde botlarımın sert sesi odanın beton duvarlarında yankılandı.
Yiğit arkamdan sessizce içeri girdi ve kapıyı kapattı. Masanın karşısına geçip ellerini masaya dayadı.
"Konuşma vakti bitti, Selim," dedi Yiğit, sesi buz gibiydi. "Shadow’un arkasındaki ana yapı kimlerden oluşuyor? Sana verilen emir sadece veri sızdırmak mıydı, yoksa karargâh içinde başka uyuyan hücreler var mı?"
Selim başını kaldırıp alayla gülmeye çalıştı ama dudağında ki patlak canını yaktı. "Sanıyorsunuz ki o adamı öldürünce bitti... Shadow bir kişi değil Yüzbaşı. Bir fikir, bir ağ. Beni harcadılar bile. Ama o ağın elleri çok uzundur; bugün beni alırsınız, yarın başkası başınızı ezer."
"Başımızı ezebilecek olanlar anasının karnından doğmamış," diye araya girdim. Namlumu masaya hafifçe vurarak doğrudan gözlerinin içine baktım. "Babama kurdukları tuzağı, o gece akıttıkları kanı ve bu karargâha attığınız ihanet lekesini tek tek temizleyeceğim. Kimin arkasına saklanırsanız saklanın."
Selim gözlerimdeki o kararlılığı gördüğünde ilk kez yutkundu. Gözlerini kaçırdı.
İstihbarat ekibi odaya girdiğinde Selim’i alıp götürdüler. Adalet, bu kez gecikmeden yerini bulacaktı.
Aradan geçen üç gün boyunca karargâh adeta bir karınca yuvası gibi çalıştı. Ele geçirilen dijital materyaller çözüldü, Akrep'in verdiği ifadelerle bağlantılı diğer şüpheliler çevre illerdeki operasyonlarla tek tek toplandı. Göktürk Timi ise tüm bu kaosun ortasında, hak ettiği o iki günlük dinlenme iznini sonunda kullanmaya başladı.
Üçüncü günün akşamında, kendimi karargâhın arkasındaki sakin atış poligonunun duvarına yaslanmış, elindeki kahve kupasıyla gökyüzünü izlerken buldum. Zihnim nihayet yıllardır susmayan o uğultudan arınmıştı. Kâbuslar tamamen silinmemişti belki ama artık üzerimde baskı kurmuyorlardı.
"Burada yalnız başınasın Üsteğmen," dedi arkadan gelen o tandık, tok ses.
Başımı çevirdiğimde Yiğit’in elindeki kahve kupasıyla bana doğru yaklaştığını gördüm. Sivil kıyafetleri üzerindeydi, saçları hâlâ hafif nemliydi. Gelip yanımda duvara yaslandı.
"Yalnız sayılmam," dedim kupamı kaldırarak. "Sadece... düşünüyordum."
"Neyi?"
"Her şeyi," dedim derin bir nefes alarak. "Dokuz yaşındaki o küçük kızı, dört yıl önceki o mağarayı... Buraya ilk geldiğimde içimdeki öfkenin beni yiyeceğinden korkuyordum. Sizi günah keçisi ilan etmiştim."
Yiğit başını hafifçe bana çevirdi. Koyu mavi gözlerinde derin bir tebessüm belirdi. "Haklıydın da. O gün o emri vermeseydim, belki de Emir bugün aramızda olurdu. O yükü omzumdan atamam, Betül. Atmak da istemiyorum zaten."
"Ama birlikte taşıyoruz," dedim yumuşak bir sesle. "Artık tek başıma değilim. Biz değil miydik o dağda birbirimizin arkasını kollayan?"
Yiğit elindeki kahve kupasını yan taraftaki sehpaya bıraktı. Bana doğru bir adım daha yaklaştı. Aramızdaki mesafe nefesini hissedeceğim kadar kapandı.
"Bizdik," dedi, sesi rüzgârın sesine karışarak. "Ve bundan sonra ne olursa olsun, hangi karanlık kapımızı çalarsa çalsın... O omuz omuza duruş bozulmayacak."
Elini uzattı, parmakları parmaklarıma değdi. Hiç çekinmeden elini tuttuğumda, yıllardır buz tutmuş olan o içimdeki dünya ilk kez tamamen bahara dönüştü.
Karargâhın ışıkları uzaktan sarı bir parıltıyla parlıyordu. Göktürk Timi adı altında yazılan bu hikâye bitmemişti; aksine, en güçlü yerinden, gerçek bir aile olarak yeniden başlıyordu.
....
Sorgu odasından çıktığımızda karargâhın koridorları her zamankinden daha hareketliydi. Selim’in dijital materyallerinden elde edilen şifreli veriler, Siber Savunma ve İstihbarat birimleri tarafından santim santim taranıyordu. Ele geçirilen belgelere göre, ağın şehir yapılanmasındaki birkaç kritik isim tespit edilmiş ve çevre illerde eş zamanlı operasyonlar başlatılmıştı.
Göktürk Timi olarak bizim üzerimize düşen saha görevi şimdilik tamamlanmıştı. Yarbay, günlerdir uykusuz ve kesintisiz operasyonda olan tim için iki günlük idari izin emri verdi.
Yatakhaneye dönüp postal bağlarımı çözdüğüm an, vücudumdaki tüm kasların ne kadar kasıldığını ve yorgunluğun kemiklerime kadar işlediğini hissettim. Banyonun aynasına baktığımda yüzüm çamur, is ve çiziklerle doluydu; fakat gözlerimde yıllardır görünmeyen o huzurlu ışık duruyordu. Düşman vurulmuş, babamın ve Emir'in anısına leke sürdürmeden o dağdan zaferle dönülmüştü tabi shodow'un liderinin ölmüş olması bu işin bittiği anlamına gelmez.
Sıcak suyun altına girdiğimde, suyun şakaklarımdan süzülüp çamuru sürüklemesiyle birlikte zihnimdeki o ağır sis de dağılıyordu. Artık her gece gözlerimi kapattığımda arkasında saklandığım o kapı yoktu. Küçük kız çocuğu en sonunda o karanlık odadan çıkmış, özgürleşmişti.
Duştan çıkıp sivil kıyafetlerimi giydim. Siyah eşofman altı ve gri kazağımı üzerime geçirdikten sonra masanın üzerindeki o kutuya gözüm kaydı. Dün gece Yiğit’in elime tutuşturduğu Emir’in gümüş künyesi... Kutuyu açtım, soğuk metale parmak uçlarımla dokundum. Eskiden bu künyeye bakmak kalbime saplanan bir bıçak gibi canımı yakardı. Şimdi ise sadece gurur ve sadakat hissettiriyordu.
Künyeyi cebime koyup odadan çıktım. Karargâhın koridorları akşamüstünün sakinliğiyle sessize gömülmüştü. Adımlarım beni doğrudan karargâhın bahçesi'nin arka tarafındaki atış poligonuna götürdü.
Burası günün bu saatlerinde tamamen boş olurdu. Poligonun arkasındaki yüksek beton duvarın üzerine oturup, dağların arkasından batan güneşin kızıllığını izlemeye başladım. Rüzgâr hafif hafif esiyor, yaprakları savuruyordu. Yıllar sonra ilk kez nefes aldığımı hissettim.
"Yalnız başınasın Üsteğmen," dedi arkadan gelen o tanıdık, tok ve güven veren ses.
Başımı çevirdiğimde Yiğit’in elinde iki dumanı tüten kahve kupasıyla bana doğru yürüdüğünü gördüm. Üzerinde siyah sivil bir kazak ve rahat bir pantolon vardı. Islak saçları alnına düşmüştü. Sert Yüzbaşı mülahazası gitmiş, yerine yorgun ama dingin bir adam gelmişti.
"Yalnız sayılmam," dedim elimdeki künyeyi cebimden çıkarıp hafifçe sallayarak. "Sadece... düşünüyordum."
Yiğit yanıma geldi, elindeki kupalardan birini bana uzattı ve beton duvara yaslandı. Kahveden derin bir yudum aldıktan sonra bakışlarını uzaktaki dağ'lara çevirdi.
"Neyi düşünüyordun?" diye sordu kısık bir sesle.
"Her şeyi," dedim, kahvenin sıcaklığını avuçlarımda hissederken. "Dokuz yaşındaki o küçük kızı, dört yıl önceki o karanlık mağarayı ve bu karargâha ilk adım attığım günü... Buraya geldiğimde içimdeki öfke o kadar büyüktü ki, sizi kendi içimde günah keçisi ilan etmiştim. Beni korumak için attığınız her adımı bir baskı, bir tehdit gibi görüyordum."
Yiğit başını yavaşça bana doğru çevirdi. Koyu mavi gözlerinde derin, anlayışlı bir tebessüm belirdi.
"Haklıydın Betül," dedi. Sesi rüzgârın uğultusu arasında yumuşacıktı. "O gün o operasyonda o emri verdiğimde, Emir’i kaybedeceğimizi hesaplayamadım. O yükü bir ömür omzumda taşıyacağım. Senden veya başkasından af dilemek için değil... O benim
Yorumlar
- Ebru Rüzgar: Bu kadar cesur talking konusunda pişman olma selim
- Mavininn: Teşekkür ederimmm ✨
- Mavininn: Geçmiş denilen şey o kadar da kolay değil...
- burak yılmaz: O gecenin acısını taşımana gerek yok artık Geçmişi geride bırak
- Can Kaan Odabaş: Her şeyin bedeli var
- Bahar Onat: Kendini emanet gibi hissetme sen aslında bu timin en güçlü kısmısın
- Efe Şahin: yeni hikayenizde tutku ve güç var Hiç durma!
- Doğan Sancak: selim senin karanlık ağın peşindeyiz Çıksan iyi olur