12. Bölüm
İzin günlerinin o sakin ve huzurlu ritmi, karargâhın ana operasyon merkezinden gelen acil durum sireniyle aniden bozuldu.
Güneş batmak üzereydi ve gökyüzü kızıl ile mordan oluşan sert bir renge bürünmüştü. Karargâhın bahçesindeki o dingin hava, saniyeler içinde yerine ağır bir teyakkuz hâline bıraktı.
Koşar adımlarla ana binaya girdim. Toplantı odasının kapısı ardına kadar açıktı. İçeri girdiğimde timin tamamı —Efil, Mert, Emre, Kerem ve masanın başında dikilen Yiğit— haritaya kilitlenmiş durumdaydı.
Yiğit’in yüzündeki o birkaç gün önceki dinginlikten eser kalmamıştı. Koyu mavi gözleri çelik gibi sertti; şakaklarındaki kaslar gerilmişti.
"Oturma, Üsteğmen," dedi Yiğit, beni görür görmez. Sesi odadaki bütün sesleri bastıracak kadar tok ve netti. "Tatil bitti."
Masaya yaklaşarak ekrandaki uydu görüntülerine baktım. Sınır hattının hemen ötesinde, dağlık bir bölgede kırmızı hareketlilik noktaları yanıp sönüyordu.
"Neler oluyor komutanım?" diye sordum..
Mert klavyeden birkaç tuşa basarak ana ekrandaki görüntüleri büyüttü. "Shadow'un lideri fiziksel olarak ortadan kalktı sanıyorduk ama cellatlar başsız kalmamış, Üsteğmenim. Ağın ikinci ismi olan ve 'Kuzgun' kod adıyla bilinen yeni bir lider, sınır ötesindeki eski bir mühimmat sığınağını üs yapmış durumda. Üstelik ellerinde sadece silahlar yok; karargâhımızdan Selim'in sızdırdığı son şifreli kodlarla, bölgedeki sivil iletişim ağlarına sızmaya çalışıyorlar."
Efil kollarını göğsünde birleştirmiş, dişlerini sıkyordu. "Eğer o ağa sızmayı başarırlarsa, sadece sınır hattı değil, iç bölgelerdeki tüm askeri sevkiyat rotalarımız ve baz istasyonlarımız çöker. Koca bir bölge kör olur."
Yiğit haritanın üzerindeki işaretli noktaya parmağını bastı.
"Hedefimiz Siyah Vadi'nin kuzeyindeki o sığınak," dedi Yiğit, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan. "Bu kez sadece bir keşif veya ele geçirme operasyonu değil. İçerideki sunucuları tamamen imha edecek ve Kuzgun'un kellesini alacağız. Göktürk Timi, yirmi dakika sonra tam teçhizat havadayız."
"Emredersiniz komutanım!"
Toplantı odasından çıktığımızda, içimdeki o adrenalin dalgası bana yabancı değildi. Artık korkmuyordum; geçmişin gölgelerinden arınmış, bu timin ve bu adamın yanında duran iradeli bir üsteğmendim.
Yatakhaneye koşup üniformamı ve çelik yeleğimi hızla giydim. Silahımın şarjörlerini kontrol ederken aynadaki yansımama baktım. Gözlerimde korku değil, saf bir kararlılık vardı.
Kısa süre sonra zırhlı araçlarla pistin başına geçtik. Askeri helikopterin devasa pervaneleri dönerken çıkardığı o sağır edici gürültü, gecenin sessizliğini parçalıyordu. Tim üyeleri sırayla helikoptere bindi.
Yiğit, binmeden önce son kez durdu ve bana doğru bir adım attı. Gürültüden birbirimizi duymak için yüzlerimiz birbirine çok yakındı. Koyu mavi gözleri loş ışıkta parlıyordu.
"Bu operasyon zor olacak, Betül," dedi Yiğit, adımı özellikle vurgulayarak. "Kuzgun, Shadow'u imha ettiğimiz hücrelerinden çok daha akıllı ve temkinli. İçeride tuzaklar olabilir."
"Korkmuyorum," dedim, sesim kararlıydı. "Seninle omuz omuza olduktan sonra, o sığınağı başlarına yıkarız."
Yiğit’in yüzünde o sert çizgilerin arasından sızan hafif, güven veren bir tebessüm belirdi. Elini uzatıp omzuma sertçe vurdu.
"Biliyorum," dedi. "Hadi gidelim."
Helikopter havalandı. Gece karanlığının içinde, sarp dağların üzerine doğru süzülmeye başladık. Kırmızı loş ışıklar altında herkes son hazırlıklarını yapıyordu. Mert tabletinden sığınağın dijital haritasını kontrol ediyor, Kerem keskin nişancı tüfeğinin dürbününü son kez silerken, Efil ve Emre cephanelerini gözden geçiriyordu.
Yaklaşık kırk dakikalık uçuşun ardından pilotun sesi kulaklıklarımızda yankılandı.
"İniş bölgesine yaklaşıyoruz! Görüş mesafesi sıfır, sis yoğun!"
"Anlaşıldı!" diye bağırdı Yiğit. "Halat indirme! Sığınağın arka girişindeki kayalık yamaçtan giriş yapacağız. Hazırlanın!"
Yeşil ışık yandığı an, halatı kavradığım gibi kendimi dışarıdaki o dondurucu ve karanlık boşluğa bıraktım. Botlarım kaygan kayalara çarptığı an dengemi kurup hemen siper aldım. Tim, saniyeler içinde sessiz ve kusursuz bir şekilde dağ yamacına yerleşti.
Sığınak, yerin metrelerce altına kazılmış eski bir beton yapıydı. Dışarıda sadece demir bir havalandırma kapağı ve iki nöbetçi vardı.
Yiğit sol elini kaldırıp dur işaret verdi.
"Kerem, Efil... Nöbetçiler sizde."
İki keskin nişancı tüfeklerini doğrulttu. Aynı anda gelen iki kısık sesle nöbetçiler yere yığıldı.
"İlerle!"
Havalandırma kapağından içeri sızdık. İçerisi pas kokulu, karanlık ve buz gibiydi. Duvarlardaki sarı acil durum lambaları cılız bir ışık yayıyor, koridorlarda botlarımızın çıkardığı sesler yankılanıyordu.
"Mert, sen ve Emre ana sunucu odasının dış kapısını tutun. Kimse dışarı çıkmayacak," diye fısıldadı Yiğit.
"Emredersiniz komutanım."
Yiğit, Efil ve ben ise sığınağın ana kumanda odasına doğru ilerliyorduk. Tam köşeyi döneceğimiz sırada duvardaki kabloların hafifçe titreşini fark ettim.
"Dur!" diye fısıldadım, Yiğit'in kolundan tutup onu hafifçe geri çekerken.
Yere baktığımda, ince bir turuncu kabloya bağlı el yapımı patlayıcıyı (EYP) son anda gördüm. Tuzaklanmıştı. Kapıyı açtığımız an patlayacak şekilde ayarlanmıştı.
Yiğit bana minnet dolu bir bakış attıktan sonra cebinden çıkardığı küçük kablo kesiciyi çıkardı. Nefesini tutarak büyük bir dikkatle kabloyu kesti. Tehlike bertaraf edilmişti.
"İyi iş, Üsteğmen," diye fısıldadı kulağıma doğru. Tebessüm ederek yürümeye devam ettim.Yiğit kapıyı omuz darbesi ile açtı ve içeri daldık.
İçeride, masanın başında elleri klavyede olan, arkası dönük siyah montlu bir adam hızla ekranları kapatmaya çalışıyordu. Kuzgun buydu.
"Kıpırdama!" diye kükredi Yiğit, silahını adamın kafasına doğrultarak.
Kuzgun yavaşça ellerini havaya kaldırarak döndü. Yüzünde çarpık, sinir bozucu bir gülüş vardı.
"Geç kaldınız Yüzbaşı..." dedi Kuzgun, dişlerinin arasından. "Veriler çoktan ana merkeze aktarıldı. Bu sığınağı basmanız hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Shadow bitmez."
"Shadow'un da senin de cehenneme kadar yolunuz var," dedim, silahımın namlusunu tam göğsüne nişan alarak.
Tam o sırada Kuzgun yeleğinin cebindeki kırmızı renkli bir butona basmak için hamle yaptı.
"Tuzak!"
Yiğit bir saliseden daha kısa sürede ileri atılıp Kuzgun'un bileğini bükünce, buton elinden yere düştü. Emre ve Mert dışarıdan koşarak içeri girdi. Efil hemen ana sunucuya gidip sistemi manuel olarak kilitledi ve ana diski söktü.
"Aktarım durduruldu komutanım! Veriler güvende!" diye bağırdı Efil.
Kuzgun kelepçelenip yere yatırılırken, Yiğit derin bir nefes alıp ayağa kalktı. Yanıma geldiğinde gözlerindeki o operasyonel ateş yerini derin bir rahatlamaya bırakmıştı.
"Temiz iş yaptık," dedi Yiğit, elini omzuma koyarak.
Sığınağın dışına çıktığımızda dağların arkasından şafak söküyor, o dondurucu gece ayazı yerini ılık bir sabaha bırakıyordu. Göktürk Timi, bir kez daha omuz omuza vererek imkansız denilen bir görevi daha başarmıştı.
Helikoptere binerken Yiğit yanıma oturdu. Pervaneler dönerken elimi tuttu. Parmaklarımız birbirine kenetlendiğinde kalbim yerinden çıkacak gibiydi, bu zaferin sadece devlete değil, ruhumuza da kazındığını biliyordum.
Artık gölgeler korkutamazdı bizi; çünkü biz karanlığın ortasında parlayan o aydınlık timdik.
...
Helikopterin tekerlekleri karargâhın beton pistine değdiği an, içimizdeki o operasyonel gerginlik yavaş yavaş yerini derin bir nefese bıraktı. Pervanelerin sesi yavaşlayarak sustu. Arka kapı açıldığında, dağların serin ve temiz havası içeri doldu.
Kuzgun, elleri kelepçeli bir şekilde istihbarat ekiplerine teslim edilirken, Göktürk Timi olarak sırayla aşağı indik. Sabaha karşı esen rüzgâr üniformalarımızın kumaşını havalandırıyordu.
Ana binaya doğru yürürken Yiğit adımlarını benimle eşitledi. Yüzünde, görevin başarıyla tamamlanmış olmasının verdiği o sakin gurur vardı.
"Eline sağlık, Üsteğmen, büyük bir başarıydı ." dedi Yiğit, gözlerini üzerimden ayırmadan. "Sığınağın girişindeki o tuzağı son anda fark etmeseydin, durum çok farklı olabilirdi."
"Dikkat he
Yorumlar
- Elif İlhan: Eminim geçmişte bir araya gelecektik güzel izlenimler kaldı unutulmaz oldu
- Ahmet Gürsoy: Güzel bir huzurlu ortam hemen kan terle kayboldu
- Melis K.: Bir hata yapmamak için merak ettiğim şeyler var
- Umut Dündar: yiğit araya girme dedi ama adam her şeyi başlatmaya karar vermiş gibi
- Beren Pak: hemen harekete geçip tehlikeleri göz ardı etmeyin
- Işıl Yağcı: iyi ki dikkat ettin yoksa büyük bir felaket olabilirdi