13. Bölüm
Karargâhın o sert, keskin çizgileri ve her köşesinde hapsolmuş disiplin kokusu, bazen insanın omuzlarına tonlarca ağırlıkta bir zırh gibi binerdi. Kuzgun’un yakalanıp hücreye tıkılmasının, Shadow’un yerel hücresinin darmadağın edilmesinin üzerinden tam bir hafta geçmişti. Ortalık süt liman görünüyordu. Ancak sahadaki bu sükûnet, fırtınadan önceki o aldatıcı sessizlikten başka bir şey değildi.
O akşam saat dokuz sularıydı. Karargâhın ana binasında neredeyse kimsecikler kalmamıştı. Herkes izin günlerinin ya da tamamlanan operasyonun yorgunluğunu atmak için koğuşlarına ya da lojmanlarına çekilmişti.
Ben ise kendimi ana operasyon ve haberleşme merkezindeki masamın başına kilitlemiştim. Son operasyonda ele geçirilen dizüstü bilgisayardan çıkarılan son şifreli dosyaları tarıyordum. Gözlerime binen hafif uyku sersemliğini dağıtmak için masanın üzerindeki soğuk kahveden bir yudum aldım.
Ekrandaki satırlar, kodlar ve haritalar arasında kaybolmuşken, sistemin ana sunucusundan ani bir uyarı sesi yükseldi.
Bip. Bip. Bip.
Kaşlarımı çattım. Normalde bu saatte dışarıdan ya da içeriden herhangi bir veri akışı olmaması gerekiyordu. Hızla klavyeye uzandım, ekrandaki uyarı penceresini açtım.
Karşımda gördüğüm şey kanımın çekilmesine neden oldu.
Sistemden dışarıya doğru şifreli, kısa dalga bir sinyal fırlatılıyordu. Hedef karargâh dışıydı. Ve daha da kötüsü... Bu sinyal, bizzat benim kullanıcı kimliğim ve şifrem üzerinden tetiklenmişti!
"Ne?" diye fısıldadım kendi kendime. Ellerim titreyerek klavyede hızlı bir arama başlattım.
Biri, benim yerime sisteme girmişti. Ya da karargâhın içinde, hâlâ imha edemediğimiz, Selim’den daha derinlerde uyuyan ikinci bir köstebek vardı ve doğrudan benim üzerimden oyun kuruyordu.
Tam o sırada operasyon odasının demir kapısı sertçe açıldı.
Nefes nefese içeri giren Yiğit’ti. Üzerinde siyah tişörtü vardı; saçları hafif dağınıktı ve gözlerindeki o alarm durumu, odadaki havayı bir anda buz kesti. Kapıyı arkasından çarparak kapattı ve doğrudan masama doğru adımladı.
"Betül," dedi, sesi her zamankinden alçak ama tehlikeli derecede sertti. "Kendi terminalinden az önce İstihbarat Başkanlığı'nın ana sunucusuna kritik bir güvenlik kodu gönderildi."
Başımı hızla ekrandan kaldırıp ona baktım. Gözlerindeki o en küçük şüphe kırıntısı bile kalbimi yaktı ama öfkem korkumun önüne geçti.
"Ben yapmadım!" diye ayağa fırladım. "Sistem benim kimliğimi taklit ediliyor Yiğit! Biri benim üzerimden dışarıya sızıntı yapıyor! Ben yapmadım."
Göz yaşlarım akmaya başlayınca Yiğit, aramızdaki mesafeyi tek adımla kapattı. "Şşş sakin ol üsteğmen sen bir türk askeri'sin." Elini masaya dayayarak üzerime doğru eğildi. Koyu mavi gözleri doğrudan gözlerimin içine bakıyordu.
"Biliyorum," dedi nefesini vererek.
Şoke olmuş bir halde ona baktım. "Biliyorsun? O zaman neden..."
"Çünkü sistem yöneticisi olarak son beş dakikadır ağdaki anormallikleri ben de takip ediyorum," dedi Yiğit, sesindeki o sert otorite yerini aniden derin bir endişeye bırakırken. "Bu bir tuzak, Betül. Seni, karargâhın gözünde yeniden şüpheli duruma getirmek ve içeriye sızan o yeni hainin kimliğini gizlemek istiyorlar. Eğer bu alarm birkaç dakika içinde üst komutanlığa ulaşırsa, seni tutuklamak zorunda kalırlar."
Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Her şeyi kusursuz bir şekilde geride bıraktığımızı sanırken, geçmişim bir kez daha yakama yapışıyordu.
"O zaman durma!" dedim, sesim titreyerek ama kararlılıkla. "Kapat ana sunucuyu! Elektrikleri kes, kabloları sök, ne gerekiyorsa yap! Yiğit lütfen bir şey yap lütfen."
"Geç kaldık," dedi Yiğit, gözlerini karargâhın dışındaki koridora dikerek. "Ana nizamiyeden acil durum timinin araçları içeri giriyor. İstihbarat doğrudan buraya geliyor. Sana ulaşmadan önce bu verinin kaynağını yok etmemiz ve senin buradan çıkman gerekiyor."
"Nereye?" dedim, nefesim kesilmek üzereydi. "Kaçacak mıyım? Suçlu gibi mi saklanacağım? Ama ben bir şey yapmadım ki bunu sende biliyorsun."
"Bana güveniyor musun?"
Yiğit, iki elini omuzlarıma koydu. Parmakları tenimi yakacak kadar sıcaktı. Gözlerindeki o yoğun, sarsılmaz inanç bütün dünyayı susturmaya yetmişti.
"Sana hayatımı emanet ettim," dedim fısıltıyla.
"Öyleyse şimdi dediğimi yapacaksın."
Yiğit bir saniye bile tereddüt etmedi. Masanın üzerindeki ana terminal kablosunu sert bir hareketle çekip kopardı, ardından ana sigorta kutusuna uzanıp odanın tüm ışıklarını kararttı. Zifiri karanlıkta kalan odada tek aydınlık, dışarıdaki sokak lambalarının pencereden sızan sarımtırak ışığıydı.
"Burada kalamayız," dedi Yiğit, bileğimden tutup beni arkasından çekerken. "Ana koridorlar tutulmuştur. Eski arşiv tüneline inmemiz gerekiyor."
"Eski arşiv tüneli mi? Orası kapalı değilmiydi"
"Ters köşe yapmak zorundayız. Peşimizdekiler profesyonel, Betül. Seni benden almalarına izin vermem."
Birlikte karargâhın alt katına inen dar, paslı ve karanlık merdivenlerden aşağı süzüldük. Adımlarımız beton zeminde yankılanıyordu. Yiğit önde, elindeki küçük fenerin ışığıyla yolu aydınlatıyor, bir yandan da sürekli arkasını kolluyordu.
Ancak işler planladığımız gibi gitmedi.
Yukarı katlardan gelen bot sesleri ve telsiz cızırtıları aradaki mesafenin kapandığını gösteriyordu.
"Buradan!" diye fısıldadı Yiğit ve bizi aniden tünelin yan tarafındaki, eski jeneratör odasına açılan ağır demir kapıdan içeri soktu.
Kapıyı arkamızdan sessizce örttü ama kilit bozuk olduğu için tam kapanmadı. Odanın içi tamamen toz ve pas kokuyordu. Kullanılmayan bu alanda, eski depolama malzemelerinin arkasına sığındık.
Yiğit ile aramızda sadece birkaç santimlik bir mesafe vardı. Odanın loş karanlığında, soluk alıp verişlerimiz birbirine karışıyordu. Sırtım soğuk taş duvara yaslanmıştı; Yiğit ise iki elini duvarın kenarlarına dayamış, adeta dışarıdan gelebilecek her türlü tehlikeye karşı beni kendi bedeniyle kuşatmıştı.
Dışarıdan koridoru tarayan ayak sesleri geçti. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyordu. Korkudan değil... Yiğit’in teninin sıcaklığını, omuzlarının genişliğini ve bu kadar yakınımda olmasının yarattığı o baş döndürücü hissiyattan dolayı.
Ayak sesleri uzaklaşıp koridor yeniden sessizliğe büründüğünde, ikimiz de derin bir nefes aldık.
Ancak yerimizden kıpırdamadık.
Yiğit başını yavaşça aşağı eğdi. Gözleri, karanlığın içinde parlayan lacivert iki elmas gibi yüzümde geziniyordu.
"Gittiler," diye fısıldadı. Ama sesindeki ton, az önceki o sert komutan sesinden çok uzaktı; fısıltısı adeta tenimi okşuyordu.
"Yiğit..." dedim, sesim titreyerek. Kalbimin atış hızı tavan yapmıştı. "Ya bulurlarsa? Ya beni o suçun altına sokarlarsa?"
Yiğit, omuzlarımdaki elini yavaşça yukarı çıkardı. Parmak uçları çeneme dokundu; başparmağı hafifçe yanağımı okşadı. O an, dışarıdaki koca dünya, peşimizdeki hainler, karargâh ve tüm o tehlikeler bir anda yok oldu. Zihnimde kalan tek gerçek, bu adamın parmaklarının sıcağı ve gözlerindeki o devasa tutku katmanıydı.
"Seni kimseye vermem," dedi Yiğit, sesi bu kez neredeyse duyulmayacak kadar alçak ama bir o kadar keskin ve iradeli çıkmıştı. "Dört yıl önce o mağarada seni koruyamadım, o vicdan azabıyla yaşadım. Sonra karşıma çıktın, seni yine kaybetmekle sınandım. Ben bir kez daha o hatayı yapmam, Betül. Sensiz bir hayatın ne anlama geldiğini çok iyi biliyorum ve o karanlığa geri dönmeyeceğim. Seni çok seviyorum Betül."
Gözlerim doldu. İçimdeki o yıllardır kilitli duran demir kapılar, onun bu itirafıyla gürültüyle yıkıldı.
"Ben de..." diye fısıldadım, gözlerimi bir an bile ondan kaçırmadan. "Ben de seni kaybetmekten korkuyorum, Yiğit ben de seni çok seviyorum . Sana olan öfkemin altındaki tek gerçeğin, seni kaybetme korkusu olduğunu çok geç anladım."
Bu cümle, aramızdaki o son kalan buz duvarını da tamamen eritti.
Yiğit daha fazla dayanamadı. Başını hızla eğdi ve dudakları dudaklarımla buluştu.
O an, dışarıda kopan fırtına içerideki ateşi daha da körükledi. Öyle ani, öyle tutkulu ve derin bir öpücüktü ki bu; yılların birikmiş acısı, korkusu, bastırılmış özlemi ve omuz omuza vererek kazandığımız zaferlerin hepsi o tek bir anda vücut buldu.
Ellerim refleksle boynun
Yorumlar
- Alper Akgün: betül şu an ne yapıyorsun?
- Enes Tok: Çok acil olarak gerçek hainin kim olduğunu bulmalısınız @mavii
- Volkan Eryılmazlı: Tutkulu öpüşmeniz muhteşemdi ama dikkatli olmalısınız
- Eylül Nadir: Sana güvenip güvenmeyeceğini merak ediyorum bu gerçekten kritik bir durum
- Ege Bulut: kuzguna odaklanmayı bırak tehlike burada
- Esra Sancak: Niye kendini o halde hissettin ki?
- Ebru Hazar: yiğit sadece seni düşünüyordu ve sen hâlâ şüphe yaratıyorsun
- AZRA KARADUMAN: Bu kadar yakın kalmak neden korkutuyor?
- Feride Vatan: Korkunu bırak betül yiğit seni koruyacak her durumda