39
39. Bölüm — Geri Dönenler
Bankanın içindeki sessizlik, Murat Aksoy'un son cümlesiyle paramparça olmuştu.
Sare, elindeki fotoğrafı sıkıca tuttu.
Gözlerini karşısındaki adamdan ayıramıyordu.
— Sen öldün...
Murat'ın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
— Öyle sanmanız gerekiyordu.
Timur silahını doğrulttu.
— Bir adım daha atma.
Murat ellerini iki yana açtı.
— Hâlâ babanın oğlusun.
Timur'un yüzü sertleşti.
— Babamı nereden tanıyorsun?
Murat birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini kasaya çevirdi.
— Çünkü Kemal Kara'yla aynı masada oturdum.
Sare'nin kalbi hızlandı.
— Konsey...
Murat başını salladı.
— Evet.
Komiser silahını kaldırdı.
— O zaman anlatmaya başla.
Murat hafifçe güldü.
— Burada değil.
Tam o sırada bankanın dışından araç sesleri duyuldu.
Murat'ın yüzündeki ifade değişti.
— Bizi buldular.
Timur kaşlarını çattı.
— Kim?
Murat cevap vermeden arkasındaki karanlık koridora baktı.
— Konsey.
---
Dışarıda üç siyah araç bankanın önünde durdu.
Kapılar aynı anda açıldı.
Siyah giyimli adamlar araçlardan indi.
İçlerinden biri telefonunu çıkardı.
— Kasa açıldı.
Karşı taraftan tek bir cümle geldi.
— Sare içeride mi?
— Evet.
— O zaman dosyayı değil, kızı alın.
Telefon kapandı.
Adam silahını kontrol etti.
— İçeri giriyoruz.
---
Bankanın içinde...
Komiser pencereye yaklaşıp dışarı baktı.
— En az sekiz kişi.
Timur, Murat'a döndü.
— Bizi buradan nasıl çıkaracaksın?
Murat cebinden eski bir anahtar çıkardı.
— Bankanın arka tarafında kullanılmayan bir tünel var.
Komiser şaşkınlıkla baktı.
— Bu binanın altında tünel olduğunu nereden biliyorsun?
Murat gözlerini ona çevirdi.
— Çünkü bu kasaları ben yaptırdım.
Sare'nin aklına kayıt cihazındaki ses geldi.
Annesinin sesi...
"Eğer bu kaydı dinliyorsan..."
Sare cihazı eline aldı.
— Bir dakika.
Herkes ona baktı.
Sare cihazın üzerindeki küçük düğmeye bastı.
Kayıt devam etti.
Annesinin sesi yeniden duyuldu.
"Onlara güvenme."
Sare dondu.
Ses devam etti.
"Özellikle de..."
Kayıtta birkaç saniyelik cızırtı oldu.
"...Murat'a."
Sare yavaşça Murat'a baktı.
Murat'ın yüzündeki ifade tamamen değişti.
Timur silahını ona çevirdi.
— Neden annen senden bahsetti?
Murat cevap vermedi.
Komiser öne çıktı.
— Murat.
Adam derin bir nefes aldı.
— Çünkü annen benden korkuyordu.
Sare'nin gözleri doldu.
— Neden?
Murat ona baktı.
— Çünkü onu ben saklamıştım.
Sare'nin nefesi kesildi.
— Ne?
— Annen ölmedi.
O an sanki bütün dünya sustu.
Sare'nin dudakları titredi.
— Nerede?
Murat cevap vermek üzereyken dış kapıdan güçlü bir patlama geldi.
GÜM!
Kapı yerinden sarsıldı.
Murat başını çevirdi.
— Vaktimiz kalmadı.
Timur Sare'nin kolundan tuttu.
— Gidiyoruz.
Sare gözlerini Murat'tan ayırmadı.
— Annem nerede?
Murat kapıya doğru ilerlerken durdu.
— Onu bulmak istiyorsan...
Sare'ye baktı.
— Konseyin altıncı üyesini bul.
Komiser kaşlarını çattı.
— Altıncı üye kim?
Murat'ın cevabı herkesi şaşırttı.
— Henüz bilmiyorsunuz.
— Ama o kişi sizin aranızda.
---
Tünelin kapısı açıldı.
Üçü hızla içeri girdi.
Murat en önde ilerliyordu.
Sare arkasından giderken elindeki dosyayı bırakmadı.
Bir süre sonra Timur sessizliği bozdu.
— Murat.
— Ne?
— Babam gerçekten öldü mü?
Murat durdu.
Karanlık tünelde arkasını döndü.
— Kemal Kara öldü.
Timur'un yüzü düştü.
Murat devam etti.
— Ama onu öldüren kişi sandığın kişi değildi.
Timur'un bakışları sertleşti.
— Kim öldürdü?
Murat cevap vermedi.
Tam o sırada tünelin diğer ucundan bir ışık göründü.
Bir adam onları bekliyordu.
Komiser silahını kaldırdı.
— Olduğun yerde kal!
Adam yavaşça ellerini kaldırdı.
— Ateş etmeyin.
Timur birkaç adım yaklaştı.
Adamın yüzünü görünce olduğu yerde kaldı.
Sare de arkasından baktı.
Adamın elinde gümüş bir lale rozeti vardı.
Ve yüzünü gördükleri anda Murat'ın yüzü bembeyaz oldu.
— Sen...
Adam hafifçe gülümsedi.
— Uzun zaman oldu, Murat.
Timur şaşkınlıkla sordu:
— Bu kim?
Murat'ın sesi titredi.
— Konseyin altıncı üyesi.
Adam başını kaldırdı.
— Ve Kemal Kara'nın ölüm emrini veren kişi.
Timur silahını daha sıkı kavradı.
— Adın ne?
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra tek bir cümle söyledi.
— Benim adımı baban çok iyi biliyordu.
Sare'nin telefonu o anda çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Açtı.
Karşı taraftan kadın sesi geldi.
Sare'nin bütün bedeni titredi.
Bu sesi artık tanıyordu.
— Sare...
Sare'nin gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Anne?
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra kadın fısıldadı:
— Beni bulma.
Sare'nin nefesi kesildi.
— Neden?
Kadının sesi titriyordu.
— Çünkü beni bulursan...
Arka planda bir kapı sesi duyuldu.
Kadın aceleyle konuştu.
— ...seni de öldürürler.
Telefon kapandı.
Sare olduğu yerde dondu.
Timur yanına geldi.
— Ne oldu?
Sare başını kaldırdı.
Gözlerinde korku vardı.
— Annem yaşıyor.
Murat gözlerini kapattı.
Ama asıl şoku Komiser yaşadı.
Çünkü tünelin duvarındaki eski metal levhada bir isim yazıyordu.
LALE KONSEYİ — ALTINCI ÜYE
Ve ismin altında...
Sare'nin yıllardır tanıdığı bir isim vardı.
Komiserin kendi adı.