40
40. Bölüm — Altıncı Üye
Tünelde kimse konuşmuyordu.
Sadece duvarlardan yankılanan nefes sesleri duyuluyordu.
Sare'nin gözleri metal levhaya kilitlenmişti.
LALE KONSEYİ — ALTINCI ÜYE
Ve hemen altında...
KOMİSER EMRE ARSLAN
Sare yavaşça başını çevirdi.
Komiser hâlâ levhaya bakıyordu.
Yüzündeki ifade okunmuyordu.
Timur silahını kaldırdı.
— Komiser...
Emre cevap vermedi.
Murat birkaç adım geri çekildi.
— Demek sonunda ortaya çıktı.
Sare ona döndü.
— Sen biliyor muydun?
Murat başını eğdi.
— Tahmin ediyordum.
Timur öfkeyle bağırdı:
— Tahmin mi ediyordun?!
Silahını Komiser'e çevirdi.
— Bunca zamandır bizimleydin!
Komiser sonunda başını kaldırdı.
— Silahını indir.
— İndirmeyeceğim!
Sare araya girdi.
— Timur, bekle!
Komiser gözlerini Sare'ye çevirdi.
— Sana zarar vermek isteseydim bankadan sağ çıkamazdın.
Sare'nin sesi titredi.
— O zaman neden?
Komiser birkaç saniye sustu.
— Çünkü seni koruyordum.
Murat acı bir şekilde güldü.
— Hep aynı yalan...
Komiser ona döndü.
— Sen konuşma, Murat.
— Neden? Gerçekleri anlatmamdan mı korkuyorsun?
Komiserin yüzü sertleşti.
— Gerçekleri anlatırsam burada hiçbiriniz sağ kalamazsınız.
Tünelin derinliklerinden bir ses duyuldu.
Tak...
Herkes sustu.
Sonra bir başka ses.
Tak... Tak...
Sanki biri ağır adımlarla onlara doğru ilerliyordu.
Murat'ın yüzü değişti.
— Buradan hemen çıkmalıyız.
Timur:
— Önce cevap verecek.
Murat başını salladı.
— Hayır.
Gözlerini karanlığa dikti.
— Çünkü gelen kişi cevaplardan daha tehlikeli.
Karanlığın içinden bir gölge belirdi.
Az önce karşılarında duran Konsey üyesi yavaşça yürüyordu.
Gümüş lale rozeti hâlâ göğsündeydi.
— Geç kaldınız.
Komiser silahını ona çevirdi.
— Senin burada ne işin var?
Adam gülümsedi.
— Altıncı üyenin kim olduğunu öğrendiklerine göre artık saklanmanın anlamı kalmadı.
Sare bir adım öne çıktı.
— Annem nerede?
Adam ona baktı.
— Annen mi?
— Evet.
Adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Annen hâlâ hayatta.
Sare'nin gözleri doldu.
— Nerede?
Adam cevap vermedi.
Murat öne çıktı.
— Söyle ona.
Adam Murat'a baktı.
— Sen hâlâ onun için endişeleniyorsun.
— Çünkü ona verdiğim sözü tutacağım.
— Yirmi yıl önce de böyle konuşuyordun.
Sare şaşkınlıkla Murat'a döndü.
— Yirmi yıl önce ne oldu?
Murat cevap vermedi.
Adam konuştu:
— Yirmi yıl önce Sare'nin annesi Konsey'in bütün kayıtlarını ele geçirdi.
Sare'nin nefesi kesildi.
— Ne kayıtları?
— Üyelerin isimleri.
Komiser gözlerini kapattı.
Adam devam etti:
— Ve o listedeki ilk isim...
Bir an durdu.
— Kemal Kara'ydı.
Timur dondu.
— Babam mı?
Adam başını salladı.
— Baban Konsey'e çalışıyordu.
Timur'un yüzü bembeyaz oldu.
— Yalan söylüyorsun.
— Keşke öyle olsaydı.
Murat araya girdi.
— Kemal bir süre sonra Konsey'den ayrılmak istedi.
Timur ona baktı.
— Neden?
— Çünkü bazı şeyleri öğrendi.
— Ne öğrendi?
Murat'ın cevabı gecikmedi.
— Konseyin asıl amacını.
Sare fısıldadı:
— Neydi?
Adam gülümsedi.
— İnsanları yönetmek.
Tünelin ışıkları bir anda söndü.
Karanlık.
Sare çığlık atacakken bir el onun ağzını kapattı.
— Korkma.
Bu Murat'ın sesiydi.
Bir silah sesi patladı.
BANG!
Ardından bağırışlar duyuldu.
Timur:
— Sare!
Sare kendini Murat'ın elinden kurtardı.
Acil durum lambaları kırmızı renkte yanmaya başladı.
Tünelin ortasında Komiser yerde diz çökmüş haldeydi.
Omzundan kan sızıyordu.
Timur hemen yanına koştu.
— Vuruldun!
Komiser dişlerini sıktı.
— Önemli değil.
Sare etrafa baktı.
— Altıncı üye nerede?
Kimse cevap vermedi.
Adam kaybolmuştu.
Ama yerde bir şey duruyordu.
Gümüş lale rozeti.
Sare eğilip rozeti aldı.
Rozetin arkasında küçük bir yazı vardı.
"Altıncı üye yalnız değildir."
Sare'nin eli titredi.
Murat yazıyı görünce gözlerini kapattı.
— Hayır...
Timur ona baktı.
— Ne oldu?
Murat yavaşça konuştu.
— Eğer bu mesaj gerçekse...
— Ne?
Murat gözlerini Komiser'e çevirdi.
— Konseyde yalnızca altı kişi yok.
Komiser başını kaldırdı.
— Yedinci kişi var.
Sare:
— Kim?
Komiser cevap vermeden önce telefonunun çaldığı duyuldu.
Ekranda tek bir isim vardı.
ANNE
Sare'nin kalbi duracak gibi oldu.
Komiser telefonu ona uzattı.
— Aç.
Sare titreyen parmaklarla telefonu aldı.
— Anne?
Karşı taraftan aynı kadın sesi geldi.
— Sare...
Sare ağlamaya başladı.
— Neredesin?
Kadın birkaç saniye sustu.
Sonra fısıldadı:
— Komiser'e sakın güvenme.
Sare yavaşça Komiser'e baktı.
Kadının sesi devam etti:
— Çünkü babanı öldüren kişi...
Kısa bir sessizlik.
— ...o değil.
Sare'nin gözleri büyüdü.
— Peki kim?
Kadın son kez fısıldadı:
— Babanın en yakınındaki kişi.
Telefon kapandı.
Sare yavaşça başını kaldırdı.
Tünelde herkes birbirine bakıyordu.
Ve Murat'ın yüzünde yıllardır sakladığı bir korku vardı.
Çünkü kimin kastedildiğini biliyordu.
Kendisi.