10. Bölüm — Kraliçenin Yeni Oyunu

Gümüş Hilal Sarayı'nda sabah henüz yeni başlamıştı. Kraliçe Yoon Hwa-rin, çalışma odasında kendisine getirilen raporları okuyordu. Son belgeyi bitirdiğinde elindeki kâğıdı masaya bıraktı.

General Kang Mu-jin hayattaydı.

Üstelik onu tedavi eden doktorun kim olduğu hâlâ bilinmiyordu. Adam kendisini yalnızca Jae olarak tanıtmış, yanındaki Ryu Geon'la birlikte konaktan ayrılmıştı.

Hwa-rin'in yüzündeki sakin ifade bozuldu.

“Generalin içeceğini kim hazırlamıştı?”

“Ma Deok-su, majesteleri.”

“Peki, doktor gelmeden önce ne olmuş?”

“General fenalaşmış. Ailesi hemen yardım istemiş. Doktor da o sırada bulunmuş.”

Kraliçe önündeki rapora yeniden baktı.

“Deok-su'nun dışarıda biriyle görüştüğünü de duydum.”

“Evet, majesteleri. Ancak kiminle görüştüğü henüz belirlenemedi.”

Hwa-rin bu kez başını kaldırdı.

“Bunca zamandır aynı evde çalışan bir hizmetkâr, böyle bir zamanda neden gizlice biriyle buluşur?”

Görevli cevap vermedi.

“Deok-su'ya haber gönderin. Benim iznim olmadan kimseyle görüşmeyecek. Bir daha hata yaparsa sonuçlarına kendisi katlanır.”

“Emredersiniz.”

“Doktor Jae'yi de araştırın. Nereden geldiğini, kimlerle görüştüğünü öğrenmek istiyorum. Ama dikkat çekmeyin.”

Görevli odadan çıktı.

Hwa-rin masadaki diğer dosyaya uzandı. Bu kez yüzündeki ifade değişti. Dosyanın üzerinde Han Mi-seo ile Kang Tae-yul'un isimleri yazılıydı.

Nişan hazırlıkları tamamlanmak üzereydi ama düğün tarihi hâlâ kesinleşmemişti.

Kraliçe dosyayı kapattı.

Artık beklemek istemiyordu.

Bir süre sonra Hwa-rin, kralın çalışma odasına gitti. Han Tae-gon, vezir Han Seong-ik ile devlet meselelerini görüşüyordu. Kraliçeyi görünce vezirden dışarı çıkmasını istedi.

“Bir şey mi oldu?” diye sordu kral.

“Konuşmamız gereken birkaç konu var.”

“Dinliyorum.”

Hwa-rin karşısındaki koltuğa oturdu.

“Kang Tae-yul ile Han Mi-seo'nun düğünü hâlâ bekliyor. Hazırlıkların tamamlanmasına rağmen tarih belirlenmedi.”

Kral önündeki belgeden gözlerini ayırdı.

“Generalin hastalığı yüzünden ertelenmiş olabilir.”

“Olabilir. Fakat General Mu-jin'in iyileşmesini beklersek daha ne kadar zaman geçecek, bilmiyorum.”

“Bu evliliği zaten istemediğini biliyorsun.”

“Biliyorum. Ama Tae-yul istiyor. Han ailesi de hazırlıklarını yaptı. Gençlerin önünü daha fazla kapatmanın anlamı yok.”

Kral bir süre düşündü.

“Mu-jin bunu duyduğunda yine itiraz edecektir.”

Hwa-rin sakin bir sesle karşılık verdi.

“Her konuda onun onayını almak zorunda mıyız, majesteleri?”

Kral bakışlarını ona çevirdi.

“Ne demek istiyorsun?”

“Generalin hizmetlerini inkâr etmiyorum. Fakat son zamanlarda saraydan gelen kararlara karşı çıkması dikkatimi çekiyor. Askerî düzenlemelerden sevkiyatlara kadar her konuda kendi görüşünün kabul edilmesini bekliyor.”

“Uzun yıllardır orduya hizmet ediyor. Elbette fikrini söyleyecek.”

“Buna karşı değilim. Yalnızca bazı insanların zamanla kendilerini vazgeçilmez görmeye başlamasından endişeleniyorum.”

Kral cevap vermedi.

Hwa-rin onun yüzündeki ifadeyi dikkatle izledi. General hakkında doğrudan kötü bir şey söylemesine gerek yoktu. Kralın zaten var olan rahatsızlığını biraz daha artırması yeterliydi.

“Düğün hazırlıklarını hızlandırın,” dedi Tae-gon sonunda. “Han ailesiyle görüşülsün. Tarih belirlensin.”

Hwa-rin başını eğdi.

“Elbette, majesteleri.”

Konuşma bitmek üzereyken kraliçe bir kez daha söz aldı.

“Generalin sağlığı için de geçmiş olsun dileklerimizi iletelim. Böyle bir olayın ardından ailesinin yanında olduğumuzu bilmeleri iyi olur.”

Kral başını salladı.

“Gerekli haber gönderilsin.”

Hwa-rin odadan ayrılırken istediğini almıştı. Düğün hazırlıkları artık beklemeyecekti. Generalin itiraz etmesi ise kralın gözünde bir başka huzursuzluk sebebi olabilirdi.

Kang konağında ise aynı haber pek hoş karşılanmamıştı.

Do-hyun, babasının odasına girdiğinde Mu-jin yatakta oturuyordu. Doktor dinlenmesini söylemişti ama generalin aklı saraydan gelen haberlerdeydi.

“Baba, kralın kararını duydun mu?”

Mu-jin oğluna baktı.

“Düğünle ilgili olanı mı?”

“Evet. Hazırlıklar hızlandırılacakmış. Tarihin de kısa süre içinde belirlenmesi istenmiş.”

Mu-jin'in yüzü gerildi.

“Benimle konuşmadan karar vermişler.”

“Görünüşe göre öyle.”

“Bu evliliğe karşı olduğumu biliyorlar.”

Do-hyun babasının öfkesini anlıyordu. Ancak Tae-yul'un bu evliliği istediğini de biliyordu.

“Önce Tae-yul'la konuşsan iyi olur. Onun da ne düşündüğünü bilmelisin.”

“Zaten konuşacağım.”

“Ya saraydan gelen emir?”

Mu-jin bir an sustu.

“Krala itirazımı iletirim. Ama önce oğlumla konuşacağım. Bu işin nereye varacağını görmeden kimse adına karar vermek istemiyorum.”

Do-hyun başını salladı.

Mu-jin son günlerde yaşananları düşünüyordu. Askerlerin görev yerleri değiştirilmiş, bazı sevkiyatlar geciktirilmiş, şimdi de oğlunun evliliği için kendisine danışılmadan karar alınmıştı.

Bütün bunlar üst üste geliyordu.

Sarayda birileri onu köşeye sıkıştırmaya çalışıyordu ama kim olduğunu henüz bilmiyordu.

Akşam olduğunda Jae-ak ile Geon kaldıkları evdeydi. Jae-ak, önceki gece yaşananları hatırlamaya çalışıyordu. Sarhoş olduğu için bazı ayrıntılar birbirine karışmıştı.

Geon masaya oturup söze başladı.

“Dün gece Deok-su'nun yanındaki adamı düşündüm.”

Jae-ak başını kaldırdı.

“Ne olmuş ona?”

“Bence o karşılaşma sıradan değildi.”

“Bunu nereden çıkardın?”

“Deok-su etrafına bakıp duruyordu. Adam da uzun süre kalmadı. Birkaç şey konuştular ve hemen ayrıldılar.”

“Ne konuştuklarını duydun mu?”

“Hayır. Aramızda mesafe vardı.”

Jae-ak düşündü.

“Yüzünü hatırlıyor musun?”

“Tam olarak değil. Ama konağın çalışanlarından biri değildi.”

“Belki tanıdığı biriydi.”

Geon ona baktı.

“Sen gerçekten her ihtimale bir bahane buluyorsun.”

“Bahane bulmuyorum. Elimizde kanıt yok. Sadece iki kişinin konuştuğunu gördün.”

“Peki, sence bu kadarını araştırmaya değer mi?”

“Değer. Ama acele etmeden.”

Geon arkasına yaslandı.

“Yarın konağa tekrar gidelim. Hem generalin durumunu öğreniriz hem de içeceğin hazırlandığı yere bakarız.”

Jae-ak başını salladı.

“İyi fikir.”

Geon bir süre onu süzdü.

“Bu arada, dün geceki hâlini de konuşmamız gerekiyor.”

Jae-ak kaşlarını çattı.

“Ne olmuş hâlime?”

“Bir ara seni taşıyarak götüreceğimi sandım.”

“Abartıyorsun.”

“Daha kapıdan çıkarken neredeyse yere düşüyordun.”

Jae-ak cevap vermedi.

Geon gülümseyerek devam etti:

“Bir daha o kadar içersen seni hiçbir yere götürmem.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Bu kez ciddiyim.”

Jae-ak hafifçe güldü. Ardından yüzündeki ifade yeniden ciddileşti.

“Şu yabancı adamı da araştır. Ama kim olduğunu öğrenmeden peşine düşme.”

“Tamam. Önce kim olduğunu bulmaya çalışırım.”

“Bir de Deok-su'yu gözden kaçırma.”

Geon başını salladı.

İkisi de bu olayın arkasında kimin olduğunu bilmiyordu. Şimdilik yapabilecekleri tek şey, acele etmeden iz sürmekti.

Gece ilerlediğinde Hwa-rin, Han Mi-seo'yu özel olarak huzuruna çağırdı.

Mi-seo içeri girdiğinde kraliçeye saygıyla eğildi.

“Beni çağırmışsınız, majesteleri.”

“Gel, otur.”

Mi-seo karşısına oturdu. Hwa-rin önündeki düğün dosyasını ona uzattı.

“Hazırlıklar hızlanacak. Yakında bir tarih belirlenecek.”

Mi-seo'nun yüzünde memnun bir gülümseme belirdi.

“Bu habere çok sevindim.”

“Tae-yul'la konuştun mu?”

“Evet. O da düğünün bir an önce yapılmasını istiyor.”

“Peki ya ailesi?”

Mi-seo'nun gülümsemesi biraz azaldı.

“General Mu-jin'in razı olacağını sanmıyorum.”

“Onun ne düşündüğünü biliyorum. Fakat bu evlilik gerçekleşecek.”

Mi-seo başını eğdi.

“Emredersiniz.”

Hwa-rin ona dikkatle baktı.

“Beni yanlış anlama. Bu evlilik yalnızca senin ve Tae-yul'un mutluluğuyla ilgili değil. Han ailenin de beklentileri var.”

“Bunun farkındayım.”

“Öyleyse Tae-yul'la aranı iyi tut. Generalin itirazları yüzünden aranızın bozulmasına izin verme.”

Mi-seo kendinden emin bir şekilde cevap verdi.

“Merak etmeyin. Tae-yul bana güveniyor.”

“Güzel. Bu güveni kaybetme.”

Mi-seo odadan çıktığında kraliçe arkasından baktı. Genç kadının hırsı işine yarayabilirdi. Ancak Hwa-rin, kimseye bütünüyle güvenmezdi. Mi-seo'yu da kendi planının bir