11. Bölüm — Kırılan Sabır
11. Bölüm — Kırılan Sabır
Kang konağında sabah kahvaltısı için herkes büyük salonda toplanmıştı.
General Kang Mu-jin, zehirlenmesinden sonra ilk kez ailesiyle birlikte masaya oturuyordu. Yüzündeki yorgunluk hâlâ geçmemişti. Seol-su, önündeki çay bardağını eşine uzatırken onu dikkatle süzdü.
“Bugün çalışma odasına gitmeyeceksin, değil mi?”
Mu-jin bardağı aldı.
“Bunu daha önce de sordun.”
“Çünkü her seferinde başka bir cevap veriyorsun.”
Do-hyun hafifçe gülümsedi.
“Bu kez annemi dinlesen iyi olur. Birkaç gün dinlenmenin kimseye zararı yok.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Anlaşılan hepiniz birleşmişsiniz.”
“Birleşmemize gerek yok. Hepimiz aynı şeyi düşünüyoruz,” dedi Seo-jin.
Mu-jin cevap vermeden önündeki mektubu masaya bıraktı.
“Saraydan haber geldi. Düğün hazırlıklarının hızlandırılmasını istiyorlar.”
Tae-yul'un yüzü aydınlandı.
“Güzel. Artık bir tarih belirlenir.”
Mu-jin oğlunun sevincine karşılık vermedi.
“Bu konuyu seninle konuşmamız gerekiyor.”
Tae-yul'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Yine mi baba?”
“Evet, yine. Çünkü bu evlilik konusunda hâlâ aynı fikirde değilim.”
“Ben Mi-seo'yla evlenmek istiyorum. O da benimle evlenmek istiyor. Daha neyi konuşacağız?”
Min-gyu araya girdi.
“Birbirinizi istemeniz önemli. Ama evliliğin sonuçlarını da düşünmelisin.”
Tae-yul ona döndü.
“Senin fikrini sormadım.”
“Ben de senin yerine karar vermeye çalışmıyorum.”
“Öyleyse karışma.”
Do-hyun araya girdi.
“Tae-yul, kimse senin düşmanın değil.”
Tae-yul ağabeyine baktı.
“Bunu söylemek kolay. Çünkü bu evde herkesin sözü dinleniyor. Bir tek benimki dinlenmiyor.”
Hye-jin kaşığını bıraktı.
“Bunun böyle olmadığını sen de biliyorsun.”
“Gerçekten mi? Ne zaman bir şey istesem önce neden yanlış olduğunu anlatıyorsunuz.”
Soo-ah sakin bir sesle konuştu.
“Biz yalnızca acele etmemen gerektiğini düşünüyoruz. Mi-seo'yu yeterince tanımıyoruz.”
“Tanımak için uğraşabilirsiniz.”
“Uğraşmadığımızı nereden biliyorsun?”
Tae-yul cevap vermedi. Bir süre tabağına baktıktan sonra yeniden konuştu.
“Ben kararımı verdim. Bu evliliği istiyorum.”
Mu-jin'in sesi sertleşti.
“Karar vermek kolaydır. Önemli olan kararının sorumluluğunu taşıyabilmek.”
Tae-yul sandalyesinde geriye yaslandı.
“Yine başladık.”
“Başlamadık. Seninle konuşuyoruz.”
“Hayır, baba. Siz benimle konuşmuyorsunuz. Hepiniz bana ne yapmam gerektiğini anlatıyorsunuz.”
Min-gyu sabrını kaybetmeye başladı.
“Çünkü kendi sorumluluklarını yerine getirmeden herkesten anlayış bekliyorsun.”
Tae-yul ona döndü.
“Benim ne yaptığımı sen mi belirleyeceksin?”
“Son zamanlarda görevlerini kaç kez ertelediğini hepimiz biliyoruz.”
“Sen kendi işine bak.”
Seo-jin araya girdi.
“Min-gyu'nun söylediği hoşuna gitmeyebilir ama haksız değil.”
Tae-yul bu kez ona döndü.
“Sen de mi?”
“Evet, ben de. Bu ailede herkes kendi görevini yerine getiriyor. Senden de aynı şeyi bekliyoruz.”
Tae-yul kısa bir kahkaha attı.
“Anladım. Hepiniz çok başarılısınız, bir tek ben eksik kaldım.”
Ji-won kaşlarını çattı.
“Kimse böyle bir şey söylemedi.”
“İlla söylemeniz gerekmiyor. Her fırsatta beni kardeşlerimle karşılaştırıyorsunuz.”
Do-hyun sakinliğini koruyarak konuştu.
“Bizim yaptıklarımızla senin evliliğinin ne ilgisi var?”
Tae-yul'un sesi yükseldi.
“Çünkü bu evde ne yapsam yeterli olmuyor! Do-hyun'un başarıları anlatılıyor, Min-gyu'nun kararları önemseniyor, Seo-jin'in işleri övülüyor. Ji-won'un görevleri bile benden daha değerli görülüyor. Hye-jin ve Soo-ah kendi yollarını buldu. Peki ben?”
Bir an durdu.
“Ben bu ailenin neresindeyim?”
Seol-su oğluna üzülerek baktı.
“Tae-yul, kendini böyle görmeni istemiyorum.”
“Peki nasıl göreyim anne? Ne zaman bir şey istesem yanlış yapıyorum. Ne zaman kendi kararımı versem karşıma geçiyorsunuz.”
Mu-jin derin bir nefes aldı.
“Kimse seni kardeşlerinle yarıştırmıyor. Fakat onların emeğini küçümseyerek kendi hatalarını görmezden gelemezsin.”
Tae-yul'un yüzü gerildi.
“Benim hatalarım dışında bir şey konuştuğumuz oldu mu?”
“Çünkü hatalarını kabul etmiyorsun!”
Mu-jin'in sesi salonda yankılandı.
Tae-yul ayağa kalktı. Sandalyesi geriye doğru sürüklendi.
“Ben de bu evin oğluyum!”
Mu-jin masaya sertçe vurdu.
“Öyleyse bu evin sorumluluğunu da taşı!”
“Benden başka bir şey istemiyorsun zaten!”
Do-hyun da ayağa kalktı.
“Babana böyle konuşamazsın.”
Tae-yul öfkeyle ağabeyine döndü.
“Sen karışma.”
“Karışacağım. Çünkü bu tartışma artık başka bir yere gidiyor.”
“Sen kendini bu ailenin başı mı sanıyorsun?”
“Hayır. Ama senin ağabeyinim.”
Tae-yul bir anda Do-hyun'u omzundan itti. Do-hyun geriye doğru sendeledi.
Min-gyu hemen ayağa kalkıp kardeşinin kolunu tuttu.
“Ne yapıyorsun sen?”
“Bırak beni!”
“Önce sakinleş.”
Tae-yul kolunu kurtarmaya çalıştı. Min-gyu onu bırakmayınca ikisi birbirine girdi.
“Yeter!” diye bağırdı Seo-jin.
Ji-won aralarına girmeye çalışırken Do-hyun da Min-gyu'yu geriye çekti.
Tae-yul yeniden ağabeyine yöneldi.
“Bana bir daha dokunma!”
Mu-jin bastonunu yere sertçe vurdu.
“YETER!”
Herkes olduğu yerde kaldı.
General ayağa kalkmıştı. Hastalığından dolayı yüzü solgundu ama öfkesi açıktı.
“Bir düğün meselesi yüzünden birbirinize el kaldırıyorsunuz. Ben daha yeni ayağa kalkmışken sizinle böyle mi uğraşacağım?”
Seol-su hemen eşinin yanına yaklaştı.
“Mu-jin, otur. Kendini yorma.”
Mu-jin elini kaldırarak onu durdurdu. Bakışları Tae-yul'daydı.
“Bu evlilik konusunda acele etmeyeceğim. İtirazımı da geri çekmeyeceğim.”
Tae-yul'un çenesi gerildi.
“Ben yine de Mi-seo'yla evleneceğim.”
“Önce kendi davranışlarının sorumluluğunu almayı öğren.”
Tae-yul bir süre babasına baktı. Ardından arkasını dönüp kapıya yöneldi.
Seol-su arkasından seslendi.
“Tae-yul, biraz bekle. Böyle gitme.”
“Burada kalırsam yine kavga edeceğiz.”
Kapı kapandı.
Salonda kimse konuşmadı. Min-gyu hâlâ öfkeliydi. Do-hyun ise kardeşinin arkasından bakıyordu.
“Bu böyle devam edemez,” dedi Min-gyu.
Do-hyun ona döndü.
“Sen de onu sakinleştirmek yerine üzerine gittin.”
“Do-hyun, sana saldırdı!”
“Gördüm. Ama sen de ona saldıracak gibi davrandın.”
Mu-jin araya girdi.
“Yeter. Bu konuyu şimdi uzatmayacağız.”
Seol-su eşinin yanına oturdu.
“Çocuklarımızın birbirine düşmesini istemiyorum.”
Mu-jin'in yüzündeki öfke yerini yorgunluğa bıraktı.
“Ben de istemiyorum. Ama Tae-yul'un her istediğini kabul ederek bu sorunu çözemeyiz.”
Aynı saatlerde Gümüş Hilal Sarayı'nda Kraliçe Hwa-rin, Vezir Han Seong-ik'i kabul etmişti.
Seong-ik, düğün hazırlıklarına ilişkin belgeleri masanın üzerine bıraktı.
“Hazırlıkların büyük bölümü tamamlandı. Kralın onayıyla tarih kesinleştirilebilir.”
Hwa-rin belgeleri inceledi.
“Generalin itirazı sürüyor mu?”
“Evet. Tae-yul ise evlenmekte kararlı.”
“Peki aile içindeki durum?”
Seong-ik kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.
“Bu sabah ciddi bir tartışma yaşanmış. Tae-yul kardeşleriyle kavga etmiş. General de öfkelenmiş.”
Hwa-rin belgeleri kapattı.
“Generalin ailesiyle arasındaki bağın bu kadar kolay kopacağını düşünmüyorum.”
“Öyleyse düğünü hızlandırmak yeterli olmayabilir.”
“Ben de zaten yalnızca düğüne güvenmiyorum.”
Seong-ik dikkatle kraliçeyi dinledi.
“Generalin askerî yetkilerini yeniden değerlendirmeye almayı düşünüyor musunuz?”
“Şimdilik hayır. Mu-jin'in nasıl karşılık vereceğini görmeden böyle bir adım atmayacağım. Onu doğrudan hedef alırsak ailesi yeniden bir araya gelebilir.”
“Peki ne yapmamı istersiniz?”
“Düğün tarihini öne alın. Mi-seo, Tae-yul'un yanında durmaya devam etsin. Ancak Generalin karşısında açıkça bir cephe oluşturmasın.”
Seong-ik başını eğdi.
“Onunla konuşurum.”
Hwa-rin bir süre düşündükten sonra başka bir konuya geçti.
“Generalin zehirlenmesiyle ilgili soruşturma ne durumda?”
“Henüz kesin bir sonuç yok. Hizmetli Deok-su'nun görüştüğü adam da bulunamadı.”
“Doktor Jae?”
“Adamlarımız araştırıyor. Ancak kim olduğu hakkında hâlâ yeterli bilgiye ulaşamadık.”
Hwa-rin'in bakışları sertleşti.
“Generalin hayatını kurtaran birinin kim olduğunu öğrenmek istiyorum. Özellikle de o doktorun Deok-su'yla bağlantısı olup olmadığını.”
“Emriniz üzerin