12. Bölüm — Büyük Divan
12. Bölüm — Büyük Divan
Sabahın erken saatlerinde Kang konağının kapısı çalındı. Saraydan gelen haberci, elindeki mühürlü fermanı General Kang Mu-jin'e uzattı.
Mu-jin mührü kırıp yazıyı okudu. Ardından kâğıdı katlayarak masaya bıraktı.
“Ne olmuş?” diye sordu Seol-su.
“Kral, ailemizi büyük divana çağırıyor.”
Do-hyun şaşkınlıkla babasına baktı.
“Hepimizi mi?”
“Evet. Hepimizin adı yazıyor.”
Tae-yul sandalyesine yaslandı.
“Güzel. Biraz olsun saray havası alırız.”
Mu-jin hemen oğluna döndü.
“Bunu gezmeye gidiyormuşsun gibi söyleme. Büyük divanda herkesin önünde konuşulacak. Ne söylediğine dikkat edeceksin.”
“Tamam baba.”
“Her zamanki gibi başından savma.”
Tae-yul cevap vermedi. Son günlerde babasıyla aralarındaki gerginlik hâlâ sürüyordu.
Seol-su, Mu-jin'e döndü.
“Çağrının sebebini biliyor musun?”
“Hayır. Ama sıradan bir toplantı olsaydı ailemizin tamamını çağırmazlardı.”
Hye-jin fermanı eline aldı.
“Bakanların da katılacağı yazıyor.”
Min-gyu düşünceli bir şekilde konuştu.
“Bizi herkesin önünde sınamak istiyor olabilirler.”
“Ben de bundan şüpheleniyorum,” dedi Mu-jin. “Ne olursa olsun sakin kalacağız. Kimsenin bizi kışkırtmasına izin vermeyin.”
Bakışlarını özellikle Tae-yul'e çevirdi.
Tae-yul bunu fark etti ama bir şey söylemedi.
Öğleye doğru Kang ailesi Gümüş Hilal Sarayı'na ulaştı.
Büyük divan salonuna giden koridorlar kalabalıktı. Vezirler ve bakanlar kendi aralarında konuşuyor, görevliler son hazırlıkları tamamlıyordu.
Kang ailesi salona girdiğinde birkaç kişi konuşmasını kesti.
Bu aile sarayda yakından tanınıyordu. Çocuklarının her biri farklı alanlarda başarı kazanmış, özellikle askerî konulardaki yetenekleriyle adlarından söz ettirmişti.
Fakat herkes bu başarıları memnuniyetle karşılamıyordu.
Vezir Han Seong-ik, Mu-jin'i görünce Kraliçe Hwa-rin'in yanına yaklaştı.
“General geldi.”
Hwa-rin kısa bir bakış attı.
“Gördüm.”
“Bugün sessiz kalacağını sanmıyorum.”
“Mu-jin'in öfkeli olduğunu biliyorum. Bakalım kendisini ne kadar tutabilecek.”
Seong-ik daha fazla konuşmadı.
Kral Han Tae-gon salona girdiğinde herkes ayağa kalktı.
Kral tahtına oturduktan sonra elini kaldırdı.
“Oturabilirsiniz.”
Önce sınır bölgelerinden gelen raporlar görüşüldü. Ardından ticaret yollarındaki güvenlik sorunları ve ordunun durumu ele alındı.
Kral, bakanların konuşmalarını dinledikten sonra oğullarına baktı.
“Son yıllarda oğullarımın devlet işlerinde gösterdiği gayretten memnunum. Do-yun yönetim alanında kendisini kanıtladı. Min-jae askerî meselelerde önemli sorumluluklar üstleniyor. Diğer oğullarım da kendilerine verilen görevleri yerine getiriyor.”
Oğullarına gururla baktı.
“Bir baba olarak onların başarılarını görmekten mutluluk duyuyorum. Hanedanımızın geleceği için iyi yetişmiş evlatlara sahip olmak büyük bir kazançtır.”
Bakanlardan biri başını eğdi.
“Majesteleri, şüphesiz hanedanınız Aryon'un güvencesidir.”
Kral memnuniyetle başını salladı.
“Öyle olmalı. Çünkü bu ülkenin düzeni her şeyden önce gelir.”
Ardından bakışlarını Mu-jin'e çevirdi.
“General Kang, sizin ailenizin başarılarını da duyuyoruz.”
Mu-jin ayağa kalktı.
“Devletimize hizmet etmekten başka bir amacımız yoktur, Majesteleri.”
“Çocuklarınızın hemen her alanda söz sahibi olması dikkat çekici. Askeriyede, ticarette, mali işlerde… Hepsi önemli görevler üstlenmiş.”
“Her biri kendi emeğiyle bu noktaya geldi.”
Kral başını hafifçe salladı.
“Buna itirazım yok. Ancak bir ailenin bu kadar çok alanda etkili olması, devlet yönetimi açısından dikkatle değerlendirilmesi gereken bir durumdur.”
Mu-jin'in yüzü gerildi.
“Ne demek istiyorsunuz, Majesteleri?”
Kral sakin bir sesle konuştu.
“Bir devletin bütün kurumları tek bir ailenin etrafında toplanmamalıdır. Ordunun sadakati de yönetimin otoritesi de hanedana bağlı kalmalıdır.”
Mu-jin artık sözlerin nereye varacağını anlamıştı.
“Ordumuz Aryon'a bağlıdır. Benim çocuklarım da bu ülkeye hizmet etmek için yetiştirildi.”
“Bundan şüphe ettiğimi söylemedim.”
“Öyleyse başarılarımızın neden bir endişe konusu hâline getirildiğini anlamıyorum.”
Salondaki birkaç bakan birbirine baktı.
Vezir Seong-ik araya girdi.
“General, Majesteleri yalnızca devlet düzeninin önemini hatırlatıyor.”
Mu-jin ona döndü.
“Devlet düzenini biz de önemsiyoruz, Vezir. Yıllardır bunun için çalışıyoruz.”
Hwa-rin konuşmaya katıldı.
“Kimse emeğinizi inkâr etmiyor, General. Fakat halk arasında bazı söylentiler dolaşıyor. Bunları görmezden gelemeyiz.”
Mu-jin'in bakışları kraliçeye çevrildi.
“Halkın ne söylediğini kontrol etmek benim görevim değil. Ben bana verilen görevleri yerine getiririm.”
“Yine de söylentilerin büyümesi kimsenin yararına olmaz.”
“Öyleyse söylentilerin önüne geçmenin yolu, ailemin başarılarını şüpheli göstermek olmamalı.”
Kralın yüzü sertleşti.
“General, sözlerinize dikkat edin.”
Mu-jin'in elleri yumruk oldu.
“Yıllardır bu ülkeye hizmet ediyorum, Majesteleri. Savaşlarda askerlerimi kaybettim. Çocuklarımı da bu ülkeye faydalı olsunlar diye yetiştirdim. Şimdi onların başarıları yüzünden ailemin niyetinin sorgulanmasını kabul edemem.”
Do-hyun babasına baktı. Onu bu kadar öfkeli görmek istemiyordu.
Kral bir süre Mu-jin'i süzdü.
“Kimse hizmetlerinizi inkâr etmiyor. Ancak devletin düzeni kişilerin başarılarından önce gelir. Bunu herkesin anlaması gerekir.”
Mu-jin başını hafifçe eğdi.
“Ben de aynı fikirdeyim. Zaten ailemin tahtta gözü yok. Tek istediğimiz, görevimizi huzur içinde yapabilmek.”
Kralın bakışları keskinleşti.
“Taht hakkında konuşan olmadı, General.”
Mu-jin cevap vermeden önce kısa bir an durdu.
“Öyleyse bu konunun sürekli ima edilmesine gerek yok.”
Salonda çıt çıkmıyordu.
Kral elini tahtın koluna vurdu.
“Yeter! Burası büyük divan. Kişisel meselelerinizi burada tartışmayacağız.”
Mu-jin daha fazla konuşmadı. Fakat yüzündeki öfke kolay kolay dinecek gibi değildi.
Toplantının devamında ticaret yolları ve askerî harcamalar görüşüldü.
Seo-jin, ticaret yollarındaki aksaklıkları ve bunlara yönelik çözüm önerilerini anlattı. Hye-jin, erzak depolarının durumuyla ilgili bilgi verdi. Min-gyu askerî savunma düzeni hakkında görüşlerini paylaştı.
Ji-won, haber alma ağındaki eksikliklerden söz etti. Soo-ah ise askerlerin sağlık hizmetlerinin iyileştirilmesi gerektiğini belirtti.
Do-hyun da askerî birliklerin son çalışmalarını anlattı.
Kral hepsini dinledikten sonra başını salladı.
“Genç yaşlarına rağmen iyi yetişmişler.”
Ardından Tae-yul'e döndü.
“Peki ya sizin en küçük oğlunuz? Kendisine verilen sorumlulukları yerine getiriyor mu?”
Tae-yul bir an babasına baktı.
“Ben de aileme katkıda bulunmak istiyorum, Majesteleri.”
Mu-jin'in yüzü değişti.
Tae-yul devam etti.
“Ama ne yaparsam yapayım ağabeylerimle karşılaştırılıyorum. Onların başarıları konuşulurken benim isteklerim hiç dinlenmiyor.”
Do-hyun hemen araya girdi.
“Tae-yul, şimdi sırası değil.”
“Bana soru soruldu. Cevap veriyorum.”
Mu-jin oğluna döndü.
“Başarılı olmak istiyorsan önce sorumluluklarını yerine getir. Sürekli başkalarını suçlayarak bir yere varamazsın.”
Tae-yul'in yüzü kızardı.
“Ben zaten ne yapsam sizin gözünüzde yeterli olamıyorum.”
Seol-su oğluna uyarıcı bir bakış attı.
“Tae-yul, lütfen.”
Kral ikisini de dikkatle dinliyordu.
“Her ailenin kendi içinde çözmesi gereken sorunları vardır. Ancak devlet işlerinde kişisel kırgınlıklara yer yoktur.”
Tae-yul sustu.
Kral toplantıyı bitirdi ve son olarak Mu-jin'e döndü.
“General, sizinle ayrıca görüşeceğiz.”
Mu-jin başını eğdi.
“Emrinizdeyim, Majesteleri.”
Kang ailesi salondan çıktığında Tae-yul birkaç adım geride kaldı.
Koridorun sonunda Mi-seo'yu gördü. Genç kadın yanına yaklaştı.
“Toplantı pek iyi geçmedi.”
Tae-yul omuz silkti.
“Babam yine öfkesine yenildi.”
“Babanın kralla herkesin önünde tartışması doğru değildi.”
“Kraliçe ailemizi suçlar gibi konuştu. Babam da buna karşılık verdi.”
Mi-seo başını hafifçe eğdi.
“Yine de sarayda herkesin önünde tartışmak bazen insanın kendi aleyhine olur. Bunu sen de anlamalısın.”
Tae-yul ona baktı.
“Sen olsan ne yapardın?”
“Önce ne istediğime k