13. Bölüm — Kralın Gölgesinde

Büyük Divan sona ermişti. Bakanlar saraydan ayrılırken Kang ailesi de ana avluya doğru ilerliyordu.

General Kang Mu-jin'in yüzünden öfkeli olduğu anlaşılıyordu. Do-hyun bir süre babasının yanında yürüdükten sonra konuştu.

“Baba, kralın söylediklerini kafana takma. Belki de yalnızca genel bir uyarıda bulunmak istedi.”

Mu-jin oğluna baktı.

“Sen gerçekten öyle mi düşünüyorsun?”

“Hayır. Ama herkesin önünde tartışmanın büyümesini de istemiyorum.”

“Ben de istemiyorum. Fakat ailemizin sadakatini sürekli kanıtlamak zorunda değiliz.”

Min-gyu konuşmaya katıldı.

“Bugün söyledikleri doğrudan bizi hedef alıyordu. Askeriyeden ticarete kadar yaptığımız her işi gündeme getirdi.”

Mu-jin yürümeye devam etti.

“Bundan sonra daha dikkatli olmalıyız. Sarayda söylenen her sözün bir karşılığı vardır.”

Tae-yul birkaç adım geride yürüyordu. Konuşulanları duyuyor ama aralarına katılmıyordu. Büyük Divan'da kendisini ifade etmişti. Buna rağmen ailesinin gözünde yine geri planda kaldığını düşünüyordu.

Seol-su oğlunun yanına yaklaştı.

“Tae-yul, iyi misin?”

“İyiyim, anne.”

“Yüzün öyle söylemiyor.”

“Şimdi konuşmak istemiyorum.”

Seol-su üstelemedi.

“Peki. Ama bir şeye ihtiyacın olursa yanındayım.”

Tae-yul cevap vermedi.

Tam sarayın kapısına ulaşmışlardı ki bir muhafız General Mu-jin'in önüne çıktı.

“General Kang, Majesteleri sizi huzuruna çağırıyor.”

Mu-jin ailesine döndü.

“Siz konakta bekleyin. Ben gelirim.”

Ardından muhafızın peşinden sarayın iç kısmına yöneldi.

Kral Han Tae-gon özel görüşme odasındaydı. General içeri girdiğinde önündeki belgeleri kapattı.

“Gel, General Kang. Otur.”

Mu-jin selam vererek karşısındaki sandalyeye oturdu.

Kral fazla beklemeden konuşmaya başladı.

“Bugün divanda oldukça serttin.”

“Ailem hakkında söylenenlere karşılık verdim, Majesteleri.”

“Kimse aileni suçlamadı.”

Mu-jin bakışlarını kraldan ayırmadı.

“Bir ailenin devlet içindeki gücünden söz edip ardından hanedana bağlılığını hatırlatmak, dolaylı bir suçlamadır.”

Kral kaşlarını çattı.

“Ben devletin güvenliğinden sorumluyum. Bir ailenin askeriyede, ticarette ve istihbaratta bu kadar etkili olması elbette dikkatimi çeker.”

“Çocuklarım kendilerine verilen görevleri yerine getiriyor. Başarılarının neden sorun hâline getirildiğini anlamıyorum.”

“Başarılarından şikâyetçi değilim. Fakat devletin önemli alanlarında aynı ailenin söz sahibi olması doğru mu, bunu sorguluyorum.”

Mu-jin kısa bir süre düşündü.

“Çocuklarım bu görevleri ailemizin adıyla değil, kendi emekleriyle kazandı. Onları görevlerinden uzaklaştırmamı mı bekliyorsunuz?”

Kral ayağa kalkıp pencereye yürüdü.

“Ordu içinde bazı değişiklikler yapmayı düşünüyorum. Birliklerin bir kısmı doğrudan saraya bağlı bir komutan tarafından denetlenebilir.”

Mu-jin ne demek istediğini anlamıştı.

“Bu, benim yetkilerimin azaltılması demek.”

“Devletin yararına olacak bir düzenleme.”

“Yıllardır aynı orduya hizmet ediyorum. Askerlerimin başında savaşlara katıldım. Şimdi ailemin güçlü olması nedeniyle görevim tartışmaya açılıyor.”

Kral arkasını döndü.

“Bana karşı mı geliyorsun?”

“Hayır, Majesteleri. Ama sadakat, insanın her kararı sorgulamadan kabul etmesi değildir.”

Kral bir süre sustu. Ardından başka bir konuya geçti.

“Tae-yul'un evliliği hakkında da konuşmamız gerekiyor.”

Mu-jin'in yüzü değişti.

“Bu konuda ne söyleyeceksiniz?”

“Vezir Han Seong-ik'in kızıyla yapılacak evlilik için hazırlıklar hızlandırılacak.”

“Bu kadar acele edilmesini doğru bulmuyorum.”

“Tae-yul bu evliliği istiyor.”

“Ben de oğlumun mutlu olmasını isterim. Fakat bir evlilik yalnızca iki kişinin isteğiyle değerlendirilmez. Ailelerin de birbirini tanıması gerekir.”

Kralın sesi sertleşti.

“Bu mesele daha fazla uzamasın.”

Mu-jin ayağa kalktı.

“Emrinizi duydum, Majesteleri.”

Selam vererek odadan çıktı. Koridora ulaştığında durup derin bir nefes aldı. Kralın onu yalnızca uyarmak için çağırmadığı açıktı. Önce askerî yetkileri, ardından ailesinin saraydaki etkisi hedef alınabilirdi.

Mu-jin'in ayrılmasından kısa süre sonra Kraliçe Hwa-rin odaya girdi.

“General ile görüştünüz mü?”

“Görüştüm.”

“Nasıl karşıladı?”

“Beklediğim gibi. Yetkilerinin azaltılmasına karşı çıktı.”

Hwa-rin masanın yanına oturdu.

“Böyle bir tepki vereceği belliydi.”

Kral ona baktı.

“Mu-jin'in tahta göz diktiğini düşünmüyorum.”

“Ben de böyle bir iddiada bulunmadım, Majesteleri.”

“Öyleyse ne demek istiyorsun?”

Hwa-rin sakinliğini bozmadı.

“Bir insanın tahtı istememesi, sahip olduğu gücün sorun yaratmayacağı anlamına gelmez. Halkın gözünde generalin ailesi hanedan kadar güçlü görünmeye başlarsa bunun sonuçlarını düşünmeliyiz.”

Kral cevap vermedi.

Hwa-rin masadaki düğün belgelerine baktı.

“Tae-yul'un evliliği de bu açıdan önemli. Han ailesiyle kurulacak bağ, iki taraf arasındaki güveni artırabilir.”

“Mu-jin bu evliliğe sıcak bakmıyor.”

“Tae-yul istiyor. Belki de oğlunun kararına saygı duyması gerektiğini zamanla anlar.”

Kral belgeleri bir kenara bıraktı.

“Önce düğün hazırlıkları ilerlesin. Ordu meselesini de vezirlerle görüşeceğim.”

Hwa-rin başını eğdi.

“Nasıl uygun görürseniz.”

Odadan çıktığında yüzünde küçük bir memnuniyet vardı. Kral henüz kesin bir karar vermemişti ama artık Mu-jin'in yetkilerini sınırlamayı düşünüyordu.

Seoryeon'un ticaret bölgesindeki küçük bir çay dükkânında Jae-ak ile Geon karşılıklı oturuyordu.

Geon önündeki çaya baktı.

“Sabahın başından beri sokak sokak dolaşıyoruz. Biraz dinlenebilir miyiz?”

Jae-ak çayından bir yudum aldı.

“Şu an dinlenmiyor muyuz?”

“Senin için oturmak dinlenmek olabilir. Ben bütün sabah peşinden yürüdüm.”

“İstersen eve dönebilirsin.”

Geon ona baktı.

“Beni gönderip tek başına mı devam edeceksin?”

“Şikâyet etmene bakılırsa iyi bir fikir.”

Geon başını iki yana salladı.

“Seninle uğraşmak gerçekten zor.”

Jae-ak hafifçe gülümsedi. Ardından bardağını masaya bıraktı.

“Deok-su'nun görüştüğü adamı son gördüğün yeri hatırlıyor musun?”

“Evet. Eski yük deposunun yakınındaydı. Adam oradan ayrılınca doğu tarafına yürümüştü.”

“Öyleyse önce oraya bakalım.”

Eski yük deposu, ticaret bölgesinin daha sakin bir kısmındaydı. Bina uzun zamandır kullanılmıyor gibi görünüyordu.

Geon çevreye bakındı.

“Burada ne bulmayı umuyorsun?”

“Bilmiyorum. Ama Deok-su'nun görüştüğü adamın buraya neden geldiğini öğrenebiliriz.”

Jae-ak yakındaki dükkâna yöneldi. İçeride orta yaşlı bir adam oturuyordu.

“Kolay gelsin.”

Adam başını kaldırdı.

“Buyur.”

“Geçen hafta eski deponun çevresinde koyu renk giysili bir adam görmüşler. Yanında küçük bir kese taşıyormuş. Tanıyor musunuz?”

Adam biraz düşündü.

“Buradan çok insan geçer. Ama dediğin gibi biri geçen hafta birkaç kez göründü.”

“Ne yapıyordu?”

“Deponun önünde bekliyordu. Bir gün de bir arabacıyla konuştu. Sonra birlikte uzaklaştılar.”

“Arabacıyı tanıyor musunuz?”

“Adını bilmiyorum. Ama doğu kapısına yük taşıyanlardan biri. Sabahları taşıyıcıların toplandığı meydanda bulabilirsin.”

Jae-ak teşekkür edip dükkândan çıktı.

Geon onu bekliyordu.

“Bir şey öğrendin mi?”

“Deponun önünde bekleyen adamı bir arabacıyla görmüşler. Doğu kapısına giden taşıyıcılarla bağlantısı olabilir.”

“Bundan zehirlenme olayına nasıl ulaşacağız?”

“Henüz ulaşamayız. Önce arabacıyı bulacağız.”

Taşıyıcıların toplandığı meydan her zamanki gibi kalabalıktı. At arabaları hazırlanıyor, işçiler yük taşıyor, tüccarlar pazarlık yapıyordu.

Jae-ak ile Geon bir süre çevreyi izledi. Sonunda iki arabacının konuşmasını duydular.

“Geçen haftaki teslimatın parasını hâlâ alamadım,” dedi adamlardan biri.

Diğeri başını salladı.

“Ben de alamadım. Bir daha eski depoya mal götürmem.”

Jae-ak yanlarına yaklaştı.

“Eski depo derken?”

Arabacılardan biri şüpheyle baktı.

“Sen kimsin?”

“Yalnızca merak ettim. Oraya ne götürdünüz?”

“Bizi ilgilendiren işler.”

Jae-ak üstelemedi. Yakındaki su satıcısından iki bardak su alıp adamlara uzattı.

“Yolunuz uzun gibi görünüyor.”

Arabacı suyu aldı.

“Geçen hafta küçük bir sandık götürdük. İçinde ne olduğunu bilmiyorum. Ama teslimatı veren adam, sandığın açılma