14. Bölüm — Konağa Düşen Ateş
14. Bölüm — Konağa Düşen Ateş
Kang konağında sabah başlamıştı ama evin içinde huzur yoktu.
Do-hyun askerî toplantıya hazırlanıyor, Min-gyu çalışma odasında haritaları inceliyordu. Seo-jin ticaret yollarıyla ilgili belgelerle ilgilenirken Ji-won da bir önceki gece topladığı bilgileri babasına sunmak için hazırlanıyordu.
Hye-jin ambar hesaplarını kontrol ediyor, Soo-ah ise yaralı askerler için gereken malzemelerin listesini düzenliyordu.
Tae-yul kahvaltıya herkesten sonra geldi. Masaya oturduğunda konuşulanlara kulak misafiri oldu.
“Baba, askerî birliklerin raporlarını bugün sana sunacağım,” dedi Do-hyun. “Öğleden önce bitirmiş olurum.”
Mu-jin başını salladı.
“Önce Ji-won'u dinleyelim. Sonra raporlarına bakarız.”
Min-gyu da elindeki belgeyi gösterdi.
“Savunma düzeniyle ilgili birkaç değişiklik hazırladım. Seninle değerlendirmek istiyorum.”
Tae-yul kaşığını tabağına bıraktı.
“Görünen o ki bugün de herkesin önemli bir işi var.”
Seo-jin ona baktı.
“Senin de ilgilenmek istediğin bir konu varsa söyle. Yardımcı olabiliriz.”
“Gerek yok. Zaten benim yaptığım hiçbir şey sizin için yeterli değil.”
Do-hyun içini çekti.
“Tae-yul, daha kahvaltının başında tartışmaya gerek yok.”
“Ben tartışmıyorum.”
“Öyleyse neden her söylenene ters cevap veriyorsun?”
Tae-yul sandalyesini geriye itti.
“Merak etmeyin. Sizi rahatsız etmeyeceğim.”
Seol-su oğluna seslendi.
“Daha kahvaltını bitirmedin.”
“İştahım kalmadı, anne.”
Mu-jin başını kaldırdı.
“Yerine otur.”
Tae-yul durdu ama geri dönmedi.
“Biraz hava alacağım.”
“Her istediğinde sofradan kalkıp gidemezsin.”
Tae-yul babasına döndü.
“Peki, ne yapmamı istiyorsun? Sessizce oturup herkesin konuşmasını mı dinleyeyim?”
“En azından saygılı olmanı bekliyorum.”
“Ben de biraz olsun dinlenilmeyi bekliyorum.”
Masadakiler sustu. Tae-yul daha fazla konuşmadan odadan çıktı.
Seol-su oğlunun ardından baktı.
“Mu-jin, onunla böyle konuşarak hiçbir yere varamayız.”
Mu-jin önündeki bardağı bıraktı.
“Ben de her sabah aynı tartışmayı yaşamak istemiyorum.”
“Öyleyse nedenini anlamaya çalış. Sadece öfkelenmekle çözülmüyor.”
Mu-jin cevap vermedi.
Tae-yul arka bahçedeki taş banklardan birine oturdu. Bir süre sonra Ji-won yanına geldi.
“Burada olduğunu tahmin etmiştim.”
Tae-yul başını kaldırmadan cevap verdi.
“Sen de mi beni azarlamaya geldin?”
“Hayır. Konuşmak istedim.”
“Konuşacak bir şey yok.”
Ji-won yanına oturdu.
“Do-hyun'la da tartışmışsın.”
Tae-yul alaycı bir ifadeyle güldü.
“Demek bütün evin haberi var.”
“Kimse seninle uğraşmak istemiyor. Ama son zamanlarda herkesle kavga ediyorsun.”
“Belki de sonunda söyleyeceklerimi dinlemelerini istiyorumdur.”
Ji-won ona döndü.
“Peki, ne söylemek istiyorsun?”
Tae-yul bir an sustu.
“Bilmiyor musun? Bu evde herkesin bir başarısı var. Do-hyun askeriyede, Min-gyu stratejide, Seo-jin ticarette kendini kanıtladı. Sizden söz edildiğinde babamın yüzü değişiyor. Benim adım geçtiğinde ise neyi yanlış yaptığım konuşuluyor.”
“Baban senden de bir şeyler bekliyor.”
“Bunu hep söylüyorsunuz. Ama kimse ne istediğimi sormuyor.”
Ji-won hemen cevap vermedi.
“Belki de bunu bize anlatmalısın.”
“Anlatsam ne değişecek?”
Tae-yul ayağa kalktı.
“Ben artık kendi kararlarımı vermek istiyorum. Her adımımda birinin onayını beklemeyeceğim.”
Ji-won onu durdurmadı. Yalnızca arkasından seslendi.
“Biz senin düşmanın değiliz, Tae-yul.”
Tae-yul kısa bir an duraksadı ama dönüp bakmadan yürümeye devam etti.
Öğleye doğru Mu-jin çalışma odasına geçti. Önündeki raporları incelerken Do-hyun içeri girdi.
“Baba, bir şey konuşabilir miyiz?”
“Gel, otur.”
Do-hyun karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Tae-yul hakkında konuşmak istiyorum.”
Mu-jin elindeki belgeyi bıraktı.
“Yine ne oldu?”
“Sabahki tartışmayı duydun. Böyle devam ederse aile içinde daha büyük sorunlar yaşayacağız.”
“Ben de bunu istemiyorum. Ama her söylediğime karşı çıkıyor.”
Do-hyun bir süre düşündü.
“Belki de kendisini hiç dinlemediğimizi düşünüyor.”
“Onun ne istediğini bilmiyor muyuz? Han Mi-seo'yla evlenmek istiyor. Buna karşı çıkmadım.”
“Evliliğe karşı çıkmadın ama hazırlıkların hızlandırılmasına itiraz ettin.”
“Çünkü ortada yalnızca bir evlilik yok. Sarayla ilgili meseleleri de düşünmek zorundayım.”
Do-hyun başını salladı.
“Bunu ona anlatmalısın. Her seferinde yalnızca kızmakla yetinirsen seni dinlemeyecek.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Sen ne zamandır bu kadar akıllıca konuşuyorsun?”
Do-hyun hafifçe gülümsedi.
“Senin oğlunum. Birkaç şey öğrenmişimdir.”
Mu-jin'in yüzündeki sertlik biraz azaldı.
“Peki. Onunla konuşacağım. Ama önce sarayın ne yapmaya çalıştığını anlamamız gerekiyor.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Bence de.”
Aynı saatlerde Gümüş Hilal Sarayı'nda Kraliçe Hwa-rin, Vezir Han Seong-ik'i özel odasında kabul etti.
Seong-ik içeri girdiğinde Kraliçe masanın üzerindeki belgeleri inceliyordu.
“Düğün hazırlıkları ne durumda?” diye sordu Hwa-rin.
“Gerekli kişilerle görüştüm. Ancak General Kang'ın haberi olmadan ilerlemek bazı sorunlar çıkarabilir.”
Kraliçe elindeki belgeyi ona uzattı.
“Generalin onayını beklemeyeceğiz.”
Seong-ik belgeye göz gezdirdi.
“Hazırlıkları başlatmamı mı istiyorsunuz?”
“Evet. Tae-yul ile kızının evliliği daha fazla gecikmemeli.”
“General bunu öğrendiğinde hoş karşılamayacaktır.”
Hwa-rin sakinliğini bozmadı.
“Zaten hoş karşılamasını beklemiyorum.”
Seong-ik başını kaldırdı.
“Peki ya Tae-yul? Babasının haberi olmadan hazırlık yapıldığını öğrenirse?”
“Onunla ben konuşurum. Bu evliliği kendisi de istiyor.”
“Düğün tarihini ne zaman belirleyelim?”
“Önce hazırlıkları tamamlayın. Tarihi daha sonra açıklayacağız.”
Seong-ik bir süre düşündü.
“Bu görüşmemiz aramızda kalacak.”
“Özellikle General Kang'ın kulağına gitmesini istemiyorum. Şimdilik yalnızca güvendiğimiz kişiler bilsin.”
“Anlaşıldı, Majesteleri.”
Seong-ik odadan ayrıldığında Hwa-rin önündeki belgelere yeniden baktı.
General Mu-jin'in itiraz edeceğini biliyordu. Ancak hazırlıklar ilerledikten sonra karşı çıkması eskisi kadar kolay olmayacaktı.
Akşamüstü Tae-yul saraya çağrıldı.
Kraliçe onu odasında karşıladı.
“Gel, Tae-yul. Otur.”
Tae-yul selam verip karşısına geçti.
“Beni çağırmışsınız, Majesteleri.”
“Düğününüz hakkında konuşmak istiyorum. Hazırlıkları hızlandırmayı düşünüyoruz.”
Tae-yul'un yüzünde memnuniyet belirdi.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Artık beklemek için bir neden görmüyorum.”
Tae-yul biraz tereddüt etti.
“Babam buna karşı çıkacaktır.”
“Babanın bazı endişeleri olabilir. Fakat bu senin hayatın. Sen de kendi kararını verebilmelisin.”
“Onunla konuşmaya çalıştım. Her defasında konu başka bir yere geliyor.”
Hwa-rin sesini yumuşattı.
“Bazen insanın istediği şeyi elde etmek için kararlı olması gerekir. Sürekli başkalarının kararını bekleyemezsin.”
Tae-yul başını salladı.
“Mi-seo da düğünün bir an önce yapılmasını istiyor.”
“Öyleyse neden daha fazla bekleyelim?”
“Yine de babamın haberi olmadan ilerlemesini istemem.”
Hwa-rin kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.
“Şimdilik yalnızca hazırlıklar yapılacak. Her şey kesinleştiğinde babana da haber verilir.”
Tae-yul bu cevaptan tamamen memnun kalmamıştı ama itiraz etmedi.
Kraliçe konuşmayı başka konulara taşıdı. Tae-yul odadan ayrılırken ona son bir kez seslendi.
“Kararının arkasında dur, Tae-yul. Herkesin seni anlamasını bekleyemezsin.”
Tae-yul selam verip çıktı.
Hwa-rin kapı kapandıktan sonra masasındaki belgeleri topladı. Planının ilk adımı istediği gibi ilerliyordu.
Ertesi sabah Kang konağına saraydan bir zarf getirildi.
Mu-jin çalışma odasında Do-hyun ve Min-gyu ile konuşuyordu. Hizmetli içeri girip zarfı uzattı.
“Generalim, saraydan gönderildi.”
Mu-jin mührü kırıp belgeyi okumaya başladı.
İlk satırlarda yüzü değişmedi. Ancak ilerledikçe kaşları çatıldı.
Do-hyun bunu fark etti.
“Bir sorun mu var?”
Mu-jin belgeyi masaya bıraktı.
“Saray, Tae-yul ile Han Mi-seo'nun düğün hazırlıklarını başlatmış.”
Min-gyu şaşkınlıkla belgeye baktı.
“Size danışmadan mı?”
“Görünen o ki öyle.”
Do-hyun belgeyi eline aldı.
“Düğün tarihi henüz belirlenmemiş. Ama haz