15. Bölüm — Sarayın İçinde Kopan Fırtına

Gümüş Hilal Sarayı'nda o sabah herkesin konuştuğu tek konu General Kang Mu-jin'di.

Son günlerde ordudaki yetkilerin yeniden düzenleneceği söylentisi yayılmıştı. Bazı birliklerin doğrudan saraya bağlanması, bazı komutanların görev yerlerinin değiştirilmesi gündemdeydi. Bu kararların en çok etkileyeceği kişi ise yıllardır ordunun başında bulunan General Mu-jin'di.

Kral Han Tae-gon, büyük toplantı salonunda vezirleri ve komutanları bekliyordu.

Kapılar açıldığında Kang ailesi içeri girdi. Mu-jin'in yanında oğulları Do-hyun, Seo-jin, Min-gyu, Ji-won ve Tae-yul vardı. Hye-jin ile Soo-ah da aileleriyle birlikte salona gelmişti.

Kral, generalin yerini almasını bekledi. Ardından önündeki fermanı açtı.

“Ordunun yönetiminde bazı değişiklikler yapmaya karar verdim.”

Mu-jin dikkatle dinledi.

“Nasıl değişiklikler, Majesteleri?”

“Bazı birlikler doğrudan saraya bağlı olacak. Bu birliklerin başına da yeni komutanlar atanacak.”

Mu-jin'in yüzü sertleşti.

“Bu birlikler şu anda benim sorumluluğumda.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden böyle bir karar alındığını öğrenebilir miyim?”

Kral gözlerini kaldırdı.

“Ordunun tek bir kişinin kontrolünde olması doğru değil.”

Salonda kısa bir sessizlik oldu.

Mu-jin ağır ağır konuştu.

“Yıllardır bu ordunun başındayım. Hangi birlik nerede görev yapıyor, hangi komutan ne kadar tecrübeli, hangi bölgede neye ihtiyaç var, hepsini biliyorum. Şimdi bunların bir kısmını benden alıp saraya bağlamak ordunun düzenini bozabilir.”

Kralın sesi sertleşti.

“Kararımın ordunun düzenini bozacağını mı söylüyorsun?”

“Eğer hazırlıksız uygulanırsa evet.”

Vezir Han Seong-ik araya girdi.

“General Kang, bu değişiklikler sizin hizmetlerinizi görmezden gelmek için yapılmıyor. Devletin ihtiyaçları doğrultusunda—”

Mu-jin sözünü kesti.

“Devletin ihtiyaçlarını benden iyi bildiğinizi düşünüyorsanız, buyurun. Yıllardır görev yaptığım ordunun başına geçin.”

Vezir sustu.

Kraliçe Hwa-rin, sakinliğini bozmadan konuştu.

“General, kimse sizin emeğinizi inkâr etmiyor. Ancak sarayın da kendi kararlarını alması gerekir.”

Mu-jin ona döndü.

“Ben sarayın karar almasına karşı çıkmıyorum. Ordunun geleceğini ilgilendiren bir konuda, yıllardır o ordunun başında bulunan kişinin görüşünün alınmasını istiyorum.”

“Görüşünüz alındı. Fakat her karar sizin istediğiniz şekilde sonuçlanamaz.”

Do-hyun babasının yanına yaklaştı.

“Majesteleri, yeni görevlendirmeler yapılmadan önce mevcut komutanlarla görüşülmesi daha doğru olur. Birliklerin düzeni bir anda değiştirilemez.”

Kral ona baktı.

“Sen de mi baban gibi düşünüyorsun?”

“Bu benim düşüncem, Majesteleri.”

Min-gyu da konuşmaya katıldı.

“Bazı birlikler yıllardır aynı komutanlarla görev yapıyor. Yeni atamalar yapılırsa emir zincirinde sorun çıkabilir.”

“Demek bu konuda hepiniz uzmansınız,” dedi kral alaycı bir sesle.

Ji-won sakin kalmaya çalıştı.

“Biz yalnızca bildiğimiz konularda uyarıda bulunuyoruz.”

Hwa-rin hafifçe gülümsedi.

“Ne güzel. Generalin bütün çocukları devlet meseleleriyle bu kadar yakından ilgileniyor.”

Hye-jin annesinin sözünü kesmeden cevap verdi.

“Babamızın yıllardır verdiği emeği gördük. Elbette ilgileneceğiz.”

Soo-ah da ekledi:

“Ordudaki değişikliklerin askerlerin hayatını etkileyeceğini unutmamak gerekir.”

Kral sabrını kaybetmeye başlamıştı.

“Bu toplantı aile toplantısı değil. Burada herkes kendi yerini bilmeli.”

Mu-jin ayağa kalktı.

“Ben yerimi biliyorum, Majesteleri. Fakat ailemin yaptığı her işin şüpheyle karşılanmasını kabul etmiyorum.”

Kral da ayağa kalktı.

“Kimse senin ailene dokunmuyor.”

“Öyleyse neden her fırsatta gücümüzden söz ediliyor? Neden oğullarımın başarıları bir tehdit gibi gösteriliyor?”

“Çünkü bir ailenin bu kadar çok alanda söz sahibi olması dikkat çeker.”

“Başarılı oldukları için mi suçlular?”

“Sesini alçalt, General!”

Mu-jin'in öfkesi artık yüzünden okunuyordu.

“Yirmi yıldır bu ülke için savaştım. Oğullarım da kendi emekleriyle görevlerinde yükseldi. Kızlarım bile bu ülkeye hizmet etmek için çalışıyor. Buna rağmen her toplantıda sadakatimizi kanıtlamamız bekleniyor!”

Do-hyun babasının yanında durdu.

“Babamın söylediği doğru.”

Kral ona döndü.

“Sen sus!”

Do-hyun geri çekilmedi.

“Majesteleri, babamıza herkesin önünde böyle davranılmasını doğru bulmuyorum.”

“Burası saray! Burada kimin nasıl konuşacağına ben karar veririm!”

Min-gyu kardeşinin koluna dokundu.

“Do-hyun, yeter.”

Fakat tartışma çoktan büyümüştü.

Kral, Mu-jin'e doğru yürüdü.

“Bana meydan okumaya kalkma. Ordunun başında olman sana dokunulmazlık vermez.”

Mu-jin de yerinden kıpırdamadı.

“Ben meydan okumuyorum. Yalnızca hakkımda yapılan haksız suçlamalara karşı çıkıyorum.”

Kral öfkeyle onun kolunu tuttu.

“Bana hesap mı soruyorsun?”

Mu-jin kolunu kurtarmaya çalışırken aralarında kısa bir itişme yaşandı. Yakındaki muhafızlar hemen harekete geçti.

Do-hyun babasının önüne geçti.

“Geri durun!”

Muhafızlardan biri kılıcının kabzasına uzandı. Seo-jin hemen araya girdi.

“Kılıçlarınızı çekmeyin! Burada kimsenin kan dökmesine gerek yok!”

Tae-yul de öne atılmak istedi ancak Ji-won onu tuttu.

“Dur. Daha fazla büyütme.”

“Babamıza dokunuyorlar!”

“Biliyorum. Ama şimdi düşünmeden hareket edersen her şeyi daha kötü yaparsın.”

Mu-jin oğullarına sertçe seslendi.

“Geri çekilin! Hiçbiriniz kılıcınıza davranmayacaksınız!”

O sırada kral bir adım daha yaklaştı. Mu-jin geri çekilirken omzundaki giysinin bir bölümü kaydı. Omzuna yakın koyu renkli, belirgin bir doğum izi kısa süreliğine göründü. General giysisini düzeltirken elinin üzerindeki başka bir işaret de ortaya çıktı.

Kralın bakışları bir anda o izlere takıldı.

Öfkeli yüzü değişti.

“Omzundaki iz…”

Mu-jin giysisini düzeltti.

“Bir sorun mu var, Majesteleri?”

Kral cevap vermedi. Bir kez daha generalin eline baktı.

Hwa-rin bu değişikliği fark etti.

“Majesteleri?”

Kral gözlerini Mu-jin'den ayırmadan konuştu.

“Bir şey yok.”

Fakat toplantı artık sona ermişti.

“General Kang, sen kal. Diğerleri dışarı çıksın.”

Mu-jin oğullarına baktı.

“Dışarıda bekleyin.”

Do-hyun isteksizce geri çekildi. Diğerleri de salondan ayrıldı.

Koridora çıktıklarında Do-hyun öfkesini daha fazla saklayamadı.

“Bunu yanlarına bırakmayacağım.”

Seo-jin kardeşine baktı.

“Önce ne yapacaklarını öğrenelim. Öfkeyle hareket edersek onların eline koz veririz.”

Min-gyu kollarını göğsünde birleştirdi.

“Bu kararın arkasında yalnızca kral yok. Kraliçe de işin içinde.”

Hye-jin başını salladı.

“Ben de öyle düşünüyorum. Hwa-rin başından beri babamızı kışkırtıyor.”

Soo-ah, salonun kapısına baktı.

“Babamız içeride yalnız. Onun için endişeleniyorum.”

Ji-won, Tae-yul'e döndü.

“Sen iyi misin?”

Tae-yul ters ters baktı.

“Şimdi bunu mu soruyorsun?”

“Evet, bunu soruyorum.”

“Babamın bütün derdi yine ordu, saray, sizlerin başarıları. Benim ne istediğim kimsenin umurunda değil.”

Do-hyun hemen karşılık verdi.

“Şimdi kendi evliliğini konuşmanın zamanı değil.”

“Senin için hiçbir zaman zamanı değil zaten!”

“Yeter, Tae-yul,” dedi Min-gyu.

Tae-yul kardeşlerine baktı.

“Her zaman beni susturuyorsunuz. Babam da öyle yapıyor. Sonra neden kendi kararlarımı vermek istiyorum diye soruyorsunuz.”

Hye-jin araya girdi.

“Bu tartışmayı sonra yaparsınız. Şu anda hepimizin aynı tarafta olması gerekiyor.”

Tae-yul cevap vermedi. Koridorun diğer ucuna doğru yürüdü.

Do-hyun arkasından bakarken iç çekti.

“Bu çocukla ne yapacağız bilmiyorum.”

Ji-won sessizce cevap verdi.

“Onu sürekli azarlamak da bir işe yaramıyor. Biraz dinlemeyi denemeliyiz.”

Toplantı salonunda yalnız kalan kral, Mu-jin'e dönmüştü.

“On dokuz yıl önceki isyan gecesini hatırlıyor musun?”

General kaşlarını çattı.

“Elbette hatırlıyorum. O gece saray büyük bir saldırı altındaydı.”

“Sen o sırada neredeydin?”

“Görevimin başındaydım. Askerlerimle sarayın güvenliğini sağlamaya çalışıyordum.”

“Eşin de o gece saraydaydı, değil mi?”

Mu-jin'in yüzü değişti.

“Evet. Seol-su o dönemde saraydaydı. Neden soruyorsunuz?”

Kral bir süre sustu.

“Doğum gecesiyle ilgili bazı şeyleri yeniden hatır