16. Bölüm — Unutulan Gecenin İzleri
16. Bölüm — Unutulan Gecenin İzleri
Kang konağında kahvaltı sofrası kurulmuştu. Ancak kimsenin pek konuştuğu yoktu.
Bir önceki gün sarayda yaşanan tartışma herkesin aklındaydı. Mu-jin henüz çalışma odasından çıkmamıştı. Do-hyun ise sabah erkenden kalkmış, babasının yanına gitmek için onu bekliyordu.
Min-gyu çayından bir yudum aldı.
“Babam bugün saraya gidecek mi?”
Seo-jin omuz silkti.
“Bilmiyorum. Ama kralın dünkü tavrından sonra yeniden çağırması şaşırtıcı olmaz.”
Hye-jin masaya biraz daha yaklaştı.
“Bence bu mesele yalnızca askerî düzenlemeyle ilgili değil. Kraliçe de babamızı zor durumda bırakmaya çalışıyor.”
Soo-ah kardeşine hak verdi.
“Dün söylediği sözleri duydunuz. Babamız ne söylese başka yere çekti.”
Ji-won sessizce dinliyordu. Sonunda konuştu.
“Beni asıl düşündüren, kralın toplantının sonunda babamızı içeride tutması. Neden diğer herkesin çıkmasını istedi?”
Do-hyun'un yüzü ciddileşti.
“Ben de bunu düşünüyorum.”
Tae-yul tabağındaki yemeği bıraktı.
“Belki de babama söyleyecek başka şeyleri vardır. Her şeyi bu kadar büyütmenize gerek yok.”
Min-gyu kardeşine baktı.
“Dünkü tartışmayı sen de gördün. Kralın yüzünü fark etmedin mi?”
“Fark ettim. Ama elimizden ne gelir?”
Tam o sırada kapı açıldı. Mu-jin içeri girdi.
“Günaydın.”
Herkes ona döndü.
Do-hyun sandalyesinden kalktı.
“Baba, dün kral seninle ne konuştu?”
Mu-jin yerine oturdu.
“On dokuz yıl önceki isyan gecesini sordu.”
Masadakiler birbirine baktı.
Seo-jin şaşkınlıkla sordu:
“Neden şimdi?”
“Ben de aynı soruyu sordum. Açık bir cevap vermedi.”
Hye-jin babasına dikkatle baktı.
“Bir şey mi oldu?”
Mu-jin bir an düşündü.
“Dünkü tartışma sırasında giysim kaydı. Omzumdaki izi gördü. Sonra elime baktı.”
Min-gyu kaşlarını çattı.
“Bununla ne ilgisi olabilir?”
“Bilmiyorum.”
Ji-won düşünceli bir şekilde konuştu.
“Belki de dünkü tartışmayla ilgisi yoktur. Kral başka bir şeyin peşinde olabilir.”
Mu-jin başını salladı.
“Olabilir. Ama ne olduğunu öğrenmeden tahmin yürütmeyeceğiz.”
Tae-yul çayını aldı.
“Belki de yalnızca merak etmiştir.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Olabilir. Şimdi kahvaltınızı bitirin. Herkesin kendi işi var.”
Kahvaltıdan sonra Do-hyun, Seo-jin ve Min-gyu çalışma odasında bir araya geldi. Ji-won da kısa süre sonra yanlarına geldi.
Seo-jin kapıyı kapattı.
“Dün saraydan dönerken muhafızların konuştuğu bir şeyi duydum.”
Do-hyun ona baktı.
“Ne konuşuyorlardı?”
“Dördüncü prens hakkında.”
Min-gyu hafifçe güldü.
“Yine mi? Onun hakkında konuşulacak başka bir şey kalmadı mı?”
“Bu kez yeni bir söylenti duymuşlar. Yine bir eğlence yerinde görülmüş.”
Do-hyun kaşlarını çattı.
“Ne yapıyormuş?”
“İçki içiyor, kumar oynuyormuş. Bir de yanındaki insanlarla kavga etmiş.”
Min-gyu sandalyesine yaslandı.
“Şaşırmadım. Zaten hakkında anlatılanlar hep böyle.”
Ji-won araya girdi.
“Peki onu gören var mı?”
Seo-jin bir an sustu.
“Ben görmedim.”
“Ben de,” dedi Do-hyun.
Min-gyu başını salladı.
“Ben de hiç karşılaşmadım. Garip değil mi? Aynı hanedanın çocuklarıyız ama dördüncü prensin nasıl biri olduğunu bile bilmiyoruz.”
Do-hyun pencereye yöneldi.
“Çocukken sarayda yaşadığını biliyoruz. Sonra ayrılmış. O zamandan beri de doğru düzgün kimse görmemiş.”
Seo-jin konuştu.
“Anlatılanlara göre saray adabından haberi yokmuş. İnsanlarla nasıl konuşacağını bilmiyormuş. Aile terbiyesi almamış, hiçbir hüneri yokmuş.”
Min-gyu güldü.
“Yani tam bir baş belası.”
Do-hyun ona döndü.
“Sen bunların hepsine inanıyor musun?”
“Ben ne bileyim? Adamı tanımıyorum ki.”
Ji-won sandalyesine oturdu.
“Ben bir şey daha duymuştum. Saraydan ayrılmadan önce uzun süre babamızın ilgisini beklemiş.”
Seo-jin'in yüzü değişti.
“Kim söyledi?”
“Eski bir muhafız. Çocukken sarayda görev yapmış. Dördüncü prensin küçükken ağabeylerinin peşinden ayrılmadığını, fakat zamanla onlardan uzaklaştığını anlatmıştı.”
Do-hyun bir süre düşündü.
“Sonra kraliçenin oğluna zarar vermekle suçlanmış, değil mi?”
“Evet. O olaydan sonra saraydan ayrılmış.”
Min-gyu omuz silkti.
“Belki de kendisi gitmek istemiştir.”
Ji-won kardeşine baktı.
“On yaşındaki bir çocuk neden ailesinden ayrılmak istesin?”
Min-gyu cevap veremedi.
Seo-jin sessizliği bozdu.
“Yine de hakkında anlatılanlar doğru mu, bilmiyoruz. Belki de insanlar onu tanımadan konuşuyor.”
Do-hyun başını salladı.
“Bir insanı hiç görmeden, yalnızca söylentilerle tanımış sayılmazsın.”
Min-gyu ayağa kalktı.
“Peki, bir gün karşılaşırsak sorarız. Şimdi başka işlerimiz var.”
Kardeşler konuyu kapattı. Fakat dördüncü prensin adı ilk kez aralarında bu kadar uzun konuşulmuştu.
Gümüş Hilal Sarayı'nda kral, eski saray hekimi Heo Gyeom'u ve yıllardır sarayda çalışan iki yaşlı hadımı yeniden huzuruna çağırmıştı.
İkisi de kralın karşısında başlarını eğerek bekliyordu.
Kral doğrudan sordu:
“On dokuz yıl önceki isyan gecesini hatırlıyor musunuz?”
Yaşlı hadımlardan biri cevap verdi.
“Evet, Majesteleri. O geceyi unutmak mümkün değil.”
“Doğum odalarının bulunduğu bölümde ne yaşandı?”
Hadım düşünerek konuştu.
“O gece sarayın içi çok karışıktı. İsyancılar iç avluya kadar yaklaşmıştı. Kadınların bulunduğu bölümün güvenliği için askerler gönderilmişti. Hizmetçiler de sürekli bir yerden başka bir yere koşturuyordu.”
Diğer hadım söze girdi.
“Ben o gece koridordaydım. Birkaç kez farklı odalara gönderildim. Kimin nerede olduğunu takip etmek bile mümkün değildi.”
Kral öne eğildi.
“Bebeklerle ilgili bir karışıklık yaşandı mı?”
İki hadım birbirine baktı.
İlk hadım yavaşça cevap verdi.
“Kesin olarak bir şey söyleyemem, Majesteleri. Ama o gece bebeklerin bulunduğu bölümde büyük bir telaş vardı.”
“Ne gördün?”
“Bir hizmetçinin kucağında bebek taşıdığını gördüm. Nereye götürdüğünü sormuştum. Bana acele etmem gerektiğini söylemişti. Sonra kalabalığın arasında kayboldu.”
“Bebeğin kimin olduğunu biliyor muydun?”
“Hayır, Majesteleri.”
Diğer hadım da hatırlamaya çalıştı.
“Ben de ağlama sesleri duymuştum. Önce bir odadan geldi, sonra başka taraftan duydum. Belki de aynı bebekti. O kadar karışıklık vardı ki emin olamıyorum.”
Kralın yüzü ciddileşti.
“Peki ilk kraliçenin ölümünden sonra odalarda kimler bulunuyordu?”
Heo Gyeom cevap verdi.
“İlk kraliçenin ölümünden sonra hekimler ve hizmetçiler bir süre odada kaldı. Ancak isyan başlayınca görevler değişti. Bazı hizmetçiler yaralıları taşımak için gönderildi.”
“Yani bebeklerin yanında sürekli aynı kişiler yoktu?”
“Hayır, Majesteleri.”
Kral bir süre düşündü.
“İkinci kraliçe o gece neredeydi?”
Heo Gyeom dikkatli bir şekilde cevap verdi.
“Kraliçe Hwa-rin de sarayın güvenli bölümündeydi. Ancak o gece birçok kişinin yeri değiştirildi. Tam olarak nerede bulunduğunu söylemek için o günün şartlarını yeniden değerlendirmek gerekir.”
Kralın bakışları sertleşti.
“Bunu araştırın. O gece görev yapan hizmetçilerden hâlâ hayatta olanları bulmak istiyorum.”
Yaşlı hadımlar başlarını eğdi.
“Emredersiniz.”
Kral konuşmayı bitirdi.
“Bu görüşmeden kimseye söz etmeyeceksiniz.”
Hadımlar odadan çıkarıldı. Heo Gyeom ise kralın yanında kaldı.
Kral ona döndü.
“Bunca yıldır neden kimse bu karışıklıktan söz etmedi?”
Heo Gyeom içini çekti.
“Majesteleri, o gece çok insan öldü. Bazıları kayboldu, bazıları da yıllar içinde saraydan ayrıldı. Herkes kendi gördüğünü hatırlıyor. Fakat kimsenin bütün geceyi baştan sona anlatabilecek durumda olduğunu sanmıyorum.”
Kral cevap vermedi.
Kraliçe Hwa-rin, kralın eski hadımlarla görüştüğünü öğrenince Vezir Han Seong-ik'i odasına çağırdı.
“Bu görüşmede neler konuşulmuş?”
Vezir başını eğdi.
“On dokuz yıl önceki isyan gecesini sormuş. Özellikle doğum odalarının bulunduğu bölümü.”
Hwa-rin'in yüzü gerildi.
“Doğum odalarını mı?”
“Evet. Eski saray hekimi de oradaymış.”
Kraliçe bir süre sessiz kaldı.
“Bunu neden şimdi yapıyor?”
“Bilmiyorum. Fakat General Kang'la yaptığı görüşmeden sonra bu konuyu açması dikkat çekici.”
Hwa-rin masanın üzerindeki fincanı bıraktı.
“Generalin üzerinde gördüğü işaretlerle ilgili olabilir mi?”
“Bunu henüz bilmiyoruz.”
“Öğrenmek istiyorum. O gece görev yapan hizmetç