18. Bölüm — Güneyden Gelen Haber

Kang konağında sabah alışılmışın dışında sessiz başlamıştı.

Bir önceki gece yaşanan saldırıdan sonra Mu-jin, çocuklarının kendi başlarına hareket etmesini istemiyordu. Hye-jin'in anlattıkları hâlâ aklındaydı. Depoda bulunan kese, teslimat kayıtlarındaki işaret ve bırakılan tehdit birbirinden bağımsız görünmüyordu.

Üstelik saldırıda Jae-ak da yaralanmıştı.

Mu-jin masanın üzerindeki belgeleri kapattı.

"Do-hyun, yanıma gel."

Do-hyun içeri girip babasının karşısına oturdu.

"Bir şey mi oldu baba?"

Mu-jin çekmecesinden küçük, mühürlü bir zarf çıkardı.

"Güney karakoluna gideceksin. Bu zarfı oradaki komutana teslim edeceksin."

Do-hyun zarfı aldı.

"Başka bir görev var mı?"

"Var. Son zamanlarda sınırdaki birliklere gönderilen emirleri inceleyeceksin. Özellikle saraydan geldiği söylenen talimatları."

"Bir sorun mu var?"

"Henüz bilmiyorum. Öğrenmeni istiyorum."

Mu-jin biraz öne eğildi.

"Oraya vardığında sana yeni bir emir verilebilir. Emirde benim adımın veya sarayın mührünün bulunması, onun doğru olduğu anlamına gelmez."

Do-hyun babasına dikkatle baktı.

"Emrin gerçek olup olmadığını nasıl anlayacağım?"

"Kaynağını araştıracaksın. Gerekirse emri yerine getirmeyeceksin."

Do-hyun bir süre düşündü.

"Bu bir sınama mı?"

Mu-jin doğrudan cevap vermedi.

"Bir gün bu ailenin sorumluluğu sizin omuzlarınıza kalacak. Benim istediğim, her söyleneni yapan çocuklar yetiştirmek değil. Doğruyla yanlışı birbirinden ayırabilen insanlar yetiştirmek."

Do-hyun ayağa kalktı.

"Elimden geleni yapacağım."

"Elinden gelen yetmez. Kararının arkasında dur."

Do-hyun başını sallayıp odadan çıktı.

Mu-jin onun arkasından baktı. Oğluna güveniyordu ama güvenmek, onu hiç sınamamak anlamına gelmezdi.

Konağın diğer bölümünde Hye-jin, önceki gece bulunan belgeleri yeniden inceliyordu. Soo-ah ise Jae-ak için hazırlanan ilaçları bir görevliye teslim etmişti.

Tae-yul masadaki kâğıtlara göz gezdirdi.

"Bir depo saldırısı yüzünden bütün konağı alarma geçirdiniz."

Ji-won ona döndü.

"Bir kişi yaralandı. Üstelik saldırganlar ailemizi tehdit etti."

"Belki de yalnızca korkutmak istiyorlardır."

Min-gyu araya girdi.

"Korkutmak için bu kadar hazırlık yapmalarına gerek yoktu. Belli ki bir şey öğrenmemizi istemiyorlar."

Tae-yul sandalyesine yaslandı.

"Her olayın arkasında sarayı aramayın. Her düşmanımız kraliyet ailesinden çıkmak zorunda değil."

Hye-jin belgeleri topladı.

"Kimse kesin bir şey söylemiyor. Ama teslimat kayıtlarındaki işaretin peşini bırakmayacağım."

Tam o sırada Do-hyun içeri girdi.

"Babamın yanındaydın," dedi Seo-jin. "Ne oldu?"

"Güney sınırına gideceğim."

Min-gyu şaşırdı.

"Şimdi mi?"

"Babamın emri."

Tae-yul hafifçe gülümsedi.

"Demek artık gizli görevler de var."

Do-hyun ona baktı.

"Her görevin konuşulması gerekmez."

Tae-yul'un yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Elbette. Senin görevlerin her zaman daha önemli."

Do-hyun tartışmayı uzatmadı. Hazırlık yapmak için odadan çıktı.

Hye-jin, kardeşinin arkasından baktı.

"Babamın onu neden gönderdiğini merak ediyorum."

Min-gyu cevap verdi.

"Öğrenmemiz gerekmiyorsa sormayız. Babamın bir sebebi vardır."

Tae-yul ise konuşmaya katılmadı. Kendisinden yine bir şey saklandığını düşünüyordu.

Seoryeon'un diğer ucunda Jae-ak, omzunu fazla hareket ettirmeden oturmaya çalışıyordu.

Geon, masanın üzerine ilaç şişesini bıraktı.

"Biraz daha dikkatli olsaydın şimdi kolunu tutarak oturmak zorunda kalmazdın."

"Bir dahaki sefere saldırganlardan önce sana haber veririm."

"Çok komik."

Jae-ak gülümsemeye çalıştı ama omzundaki ağrı buna izin vermedi.

Geon bunu fark etti.

"Yaran hâlâ iyi değil."

"İyileşiyor."

"Senin iyileşmekten anladığın şey başka galiba."

Geon ilacı uzattı.

Bir süre sonra Jae-ak masadaki kâğıdı önüne çekti.

"Depoda bulduğumuz işaret, Hye-jin'in incelediği teslimat kayıtlarında da var."

"Yani mallar saraya gönderiliyor."

"Öyle görünüyor. Ama bu, emri sarayın verdiğini kanıtlamaz. Birileri sarayın adını kullanıyor olabilir."

Geon kâğıda baktı.

"Teslimatı yapanları bulabiliriz."

"Önce ödeme kayıtlarına ulaşmalıyız. Paranın nereden geldiğini öğrenirsek bir adım yaklaşırız."

Geon kapıya yöneldi.

"Ben eski muhafız tanıdıklarımla konuşurum. Belki teslimatlarda görev alan birini bulabilirim."

Jae-ak başını salladı.

"Fazla soru sorma. Bizi izleyen biri varsa dikkatini çekmeyelim."

Geon çıkmadan önce durdu.

"Bu arada sarayda büyük bir hareketlilik varmış."

"Neden?"

"Şila Kralı'nın oğlu başkente gelmiş. Güney sınırındaki gerginliği görüşmek istiyormuş."

Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.

"Şila mı?"

"Prensin adı Rihan."

Jae-ak bir süre düşündü.

"Bu görüşme önemli. İki ülke arasındaki gerginlik büyürse bundan herkes zarar görür."

Geon kapıyı açtı.

"Önce sen iyileş. İki ülkenin meselesini sonra düşünürsün."

Gümüş Hilal Sarayı'nda Kral Han Tae-gon, güney sınırından gelen raporları inceliyordu.

Şila birliklerinin sınır yakınında toplandığı bildirilmişti. Henüz saldırı hazırlığı yaptıklarına dair kesin bir kanıt yoktu ancak asker sayısındaki artış dikkat çekiciydi.

Kral haritanın başında durdu.

"Şila neden askerlerini sınıra yığıyor?"

Vezir Han Seong-ik öne çıktı.

"Majesteleri, son ticaret anlaşmazlıklarının bunda etkisi olabilir. Ancak kesin bir bilgiye ulaşamadık."

"Anlaşmazlık yüzünden savaş mı çıkaracaklar?"

"Bunu önlemek için görüşme teklifinde bulunmuşlardı."

Kral başını çevirdi.

"Kim?"

"Şila Kralı'nın oğlu Prens Rihan. Bugün başkente ulaşması bekleniyor."

Kral haritadan uzaklaştı.

"Ordumuz hazır beklesin. Fakat benim emrim olmadan sınırı geçmeyecekler. Prens geldiğinde doğrudan huzuruma çıkarılsın."

Bir süre sonra Prens Rihan kabul salonuna alındı.

"Majesteleri, babamın selamlarını getirdim."

Kral onu dikkatle süzdü.

"Umarım buraya savaş konuşmak için gelmemişsindir."

"Tam tersine. Savaş çıkmadan önce konuşmak için geldim."

Rihan, iki ülke arasındaki sınır sorunlarının araştırılmasını, karşılıklı suçlamaların durdurulmasını ve ticaret yollarının yeniden açılmasını önerdi.

Kral hemen cevap vermedi.

"Tek başıma karar veremem. Yarın vezirlerimle birlikte yeniden görüşeceğiz."

Rihan başını eğdi.

"Bekleyeceğim Majesteleri."

Görüşmenin ardından kendisine sarayın misafir bölümünde bir oda ayrıldı. Yanında Şila'dan gelen iki muhafız bulunuyordu. Ayrıca saray muhafızlarından bir grup da misafir bölümünün güvenliğinden sorumluydu.

Fakat bu görüşmenin gerçekleşmesini istemeyen biri vardı.

Kralın oğullarından biri, sarayın başka bir bölümünde güvendiği adamlarıyla buluşmuştu.

"Prens yarın yeniden Kral'ın huzuruna çıkacak. Buna izin veremeyiz."

Adamlarından biri çekinerek sordu:

"Şila ile görüşmelerin başlamasını istemiyor musunuz?"

"Bu görüşme sonuçlanırsa güneydeki gerginlik sona erebilir. O zaman bazı kişilerin planları boşa çıkar."

"Prense ne yapacağız?"

"Onu öldürmeyeceksiniz. Kaybolması yeterli. Bulunana kadar iki ülke birbirine güvenmeyecek."

Adam başını eğdi.

"Emredersiniz."

Gece nöbeti değişirken saray muhafızlarına bir emir ulaştı. Misafir bölümündeki güvenliğin yeniden düzenleneceği ve Prens Rihan'ın daha korunaklı bir odaya nakledileceği bildiriliyordu.

Emirde saray mührü bulunuyordu. Nöbetçi komutan emrin kaynağını doğrulamaya çalıştı ancak kendisine üst düzey bir prensin talimatı olduğu söylendi.

Komutan tereddüt etti. Yine de emir doğrulanmış gibi işleme konuldu.

Rihan odasından çıkarıldığında yanında Şila muhafızları yoktu.

"Benim muhafızlarım nerede?"

"Yeni görev yerlerine gönderildiler. Sizi daha güvenli bir bölüme nakledeceğiz."

Rihan durdu.

"Onlarla görüşmeden hiçbir yere gitmeyeceğim."

Muhafızların önde geleni diğerlerine işaret verdi.

"Prensin emniyeti için nakil emri var. Lütfen yolumuza devam edelim."

Rihan itiraz etti ama etrafındaki askerlerin sayısı fazlaydı. Sarayın eski ve kullanılmayan bölümüne götürüldü. Kapı kapandığında bunun sıradan bir güvenlik önlemi olmadığını anlamıştı.

"Bu emri kim verdi?"

Muhafız cevap vermedi.

Rihan kapıya yaklaştı.

"Şila Kralı'nın oğlunu burada tutmanın sonuçlarını biliyor m