19. Bölüm — Güney Yolunda
19. Bölüm — Güney Yolunda
Seoryeon’dan ayrılalı birkaç saat olmuştu.
Jae-ak atının üzerinde ilerlerken heybesinden küçük bir şişe çıkardı. Kapağını açıp bir yudum aldı.
Geon ona baktı.
“Daha sabah yola çıktık.”
“Farkındayım.”
“Şimdiden içmeye başladın.”
Jae-ak şişeyi kapattı.
“Yol uzun. Yanıma yiyecek de aldım, içecek de. Ne var bunda?”
“İçecek dediğin şey su değil ama.”
“Sen de her şeye karışmasan olmaz mı?”
Geon başını salladı. Jae-ak'ın bu hâline alışmıştı. Onu tanımayan biri karşısında yalnızca içkiye düşkün, keyfine göre yaşayan bir hekim görürdü. Jae-ak da insanların böyle düşünmesini istiyordu.
Bir süre sonra atını yavaşlattı.
Yolun kenarındaki çamurlu zeminde eğilip izleri inceledi.
Geon yanına geldi.
“Bir şey mi buldun?”
“Buradan bir araba geçmiş. Yanında da üç kişi yürümüş.”
“Aradığımız kişiler olabilir mi?”
“Olabilir. Ama izler birkaç günlük.”
Jae-ak biraz ilerledi. Çalıların arasında takılı kalmış küçük bir kumaş parçası buldu. Üzerindeki üçgen işareti görünce kumaşı dikkatlice katladı.
Geon da yanına geldi.
“Depoda bulduğumuz işaretin aynısı.”
“Evet.”
“Demek doğru yoldayız.”
“Şimdilik yalnızca aynı işareti kullanan birilerinin buradan geçtiğini biliyoruz.”
Jae-ak kumaşı cebine koydu. Ardından atına bindi.
“Güneş batmadan bir konaklama yeri bulalım.”
Öğleye doğru karşılarından dört atlı göründü. Önde bulunan genç adam, yanındaki askerlerle birlikte yollarını kesti.
Kang Ji-won'du.
“Güney tarafına mı gidiyorsunuz?” diye sordu.
Geon cevap verdi.
“Evet.”
“Ne işiniz var orada?”
Jae-ak araya girdi.
“Bir hastaya bakacağız. Ben hekimim.”
Ji-won onun elindeki şişeye baktı.
“Hekim misin?”
“Öyle söylüyorlar.”
Geon dayanamadı.
“İşini bilir ama içkiyi de sever.”
Jae-ak ona ters ters baktı.
“Sen de susmayı hiç sevmezsin.”
Ji-won hafifçe güldü.
“İleride yol bozulmuş. Atlarınızı dikkatli sürün. Bir de son günlerde güney tarafında şüpheli kişiler görülüyormuş.”
Geon'un yüzü ciddileşti.
“Nasıl kişiler?”
“Bilmiyorum. Biz de araştırıyoruz.”
Jae-ak fazla soru sormadı.
“Uyarın için sağ ol.”
Ji-won başıyla selam verdi. Askerleriyle birlikte yollarına devam etti.
Geon, onlar uzaklaşınca konuştu.
“General Kang'ın oğullarından biri olmalı.”
“Olabilir.”
“Bizi tanımadı.”
“Tanıması için bir sebep yok.”
Jae-ak atını hareket ettirdi. Geon da peşinden gitti.
Ji-won karşılaştığı iki yabancıyı kısa süre sonra unuttu. Onların kim olduğunu bilmiyordu. Jae-ak'ın da kendisiyle aynı aileden geldiğinden haberi yoktu.
İkindiye doğru eski bir kervan durağına ulaştılar. Yapının önünde yaşlı bir adam oturuyordu.
Jae-ak atından indi.
“Amca, biraz su alabilir miyiz?”
“Al evladım. Atları da şuraya bağlayın.”
Geon atlarla ilgilenirken Jae-ak yaşlı adamın yanına oturdu.
“Bugün buradan bir araba geçti mi?”
“Geçti. Sabah saatlerinde üç adam vardı. Güneye gidiyorlardı.”
“Yanlarında ne taşıyorlardı?”
“Birkaç sandık. Üstünü örtmüşlerdi. Ne olduğunu göremedim.”
Jae-ak teşekkür edip ayağa kalktı. Yapının arkasında yerde duran küçük bir metal parçası dikkatini çekti. Eğilip aldı.
Üzerinde yine aynı üçgen işaret vardı.
Geon yanına geldi.
“Yine mi aynı işaret?”
Jae-ak parçayı ona gösterdi.
“Bunu da alalım.”
“Bence artık bu işaretin peşinden gitmeliyiz.”
“Zaten yaptığımız şey bu.”
Geon cevap verecekti ki dışarıdan at kişnemesi duyuldu.
İki adam kervan durağının önünde durmuştu. Biri içeri girip etrafa baktı. Diğeri kapının yanında bekliyordu.
“Burada iki yolcu varmış,” dedi içeri giren adam.
Yaşlı adam başını salladı.
“Biraz önce geldiler.”
Adamın bakışları Jae-ak'a çevrildi.
“Sen Doktor Jae misin?”
Jae-ak elindeki metal parçasını cebine koydu.
“Bazen.”
“Bizimle geleceksin.”
Jae-ak iç çekti.
“Bir hastanız mı var?”
Adam cevap vermedi.
Geon ayağa kalktı.
“Ne istiyorsunuz?”
“Sen karışma.”
Jae-ak, Geon'a kısa bir bakış attı. Ardından adama döndü.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
“General Kang'ın yanında tedavi yaptığını biliyoruz. Zehirlenme meselesini de araştırıyormuşsun.”
Jae-ak'ın yüzündeki kayıtsızlık biraz silindi.
“Ben yalnızca hastama baktım.”
“Öyleyse neden soru sormaya devam ediyorsun?”
Adam elini belindeki kılıca götürdü.
Geon bir adım öne çıktı.
“Konuşarak anlaşamayacağız galiba.”
İlk saldırı kapının yanındaki adamdan geldi. Geon kendini geri çekerek darbeyi savuşturdu. Jae-ak da karşısındaki adamın kolunu yakalayıp onu geriye itti.
Kervan durağı bir anda karıştı.
Jae-ak saldırganın elindeki kılıcı düşürmeyi başardı ancak diğer adam arkadan yaklaşınca omzuna darbe aldı. Acıyla sendeledi.
“Jae-ak!”
Geon arkadaşına ulaşmaya çalışırken önüne başka biri çıktı.
Jae-ak yaralı omzunu koruyarak geri çekildi. Bu kez saldırganın üzerine gitmek yerine aralarındaki mesafeyi açtı. Adam yeniden yaklaşınca yerdeki tahta parçasını alıp bileğine vurdu. Kılıç yere düştü.
“Geon, dışarı!”
İkisi kapıya yöneldi. Geon atların yanına ulaşıp birinin dizginlerini çözdü. Jae-ak da arkasından geldi.
Tam atlarına binecekleri sırada saldırganlardan biri yetişti ve Jae-ak'ın kolundan yakaladı. Jae-ak dengesini kaybederek yere düştü.
Geon geri döndü.
“Bırak onu!”
Geon'un müdahalesiyle adamın dikkati dağıldı. Jae-ak kendini kurtarıp ayağa kalktı. Ancak omzundaki ağrı yüzünden atına binmekte zorlandı.
Geon kolundan tutup ona yardım etti.
“İyi misin?”
“Sonra konuşuruz. Hadi!”
İkisi hızla yola çıktı.
Arkalarından iki atlı daha peşlerine düştü. Dar patikaya girdiklerinde Jae-ak atını ağaçların arasından geçirdi. Dallar yüzlerine çarpıyordu. Geon arkasına bakıp bağırdı:
“Yaklaşıyorlar!”
Jae-ak ilerideki yol ayrımını gördü.
“Sağdan git!”
İkisi sağdaki dar yola saptı. Bir süre sonra at sesleri uzaklaştı. Jae-ak sonunda atını durdurdu.
Geon da durdu ve hemen yanına geldi.
“Omzuna bakmamız gerekiyor.”
“Önce etrafı kontrol edelim.”
Geon sinirle ona baktı.
“Her şeyden önce kendini düşünmeyi ne zaman öğreneceksin?”
Jae-ak cevap vermedi. Atından indiğinde yüzü acıyla gerildi.
Geon bunu fark etti.
“İşte. Şimdi de yaranı saklamaya çalış.”
Çantasından temiz bez çıkardı. Jae-ak'ın omzunu kontrol edip yarayı sardı.
Bir süre sonra Jae-ak, saldırganlardan birinin düşürdüğü kumaş parçasını çıkardı. Üzerindeki üçgen işaret, daha önce bulduklarıyla aynıydı.
Geon kumaşa baktı.
“Bizi özellikle bulmuşlar.”
“Evet.”
“Generalin zehirlenmesiyle ilgili sorular sormamızı istemiyorlar.”
“Öyle görünüyor.”
“Peki şimdi ne yapacağız? Şehre dönmek daha güvenli olabilir.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Geri dönersek hiçbir şey öğrenemeyiz. Üstelik artık bizi aradıklarını biliyoruz. Daha dikkatli olacağız.”
Geon bir süre düşündü.
“Peki. Ama bir daha tek başına saldırıya atılmak yok.”
“Ben saldırıya atılmadım. Adam üzerime geldi.”
“Seninle tartışmayacağım.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
Aynı saatlerde Gümüş Hilal Sarayı'nda Kraliçe Hwa-rin, karşısında diz çöken adamı dinliyordu.
“Doktor Jae'yi bulabildiniz mi?”
“Evet, Majesteleri. Güney yolunda bir kervan durağında karşılaştık.”
“Onu getirdiniz mi?”
“Hayır. Yanındaki adamla birlikte kaçmayı başardı.”
Hwa-rin'in yüzü sertleşti.
“Kaç kişi gittiniz?”
“Dört kişiydik.”
“Dört kişiyle iki adamı durduramadınız mı?”
Adam başını eğdi.
“Doktor sandığımız kadar beceriksiz değil. Dövüşmeyi biliyor.”
Hwa-rin bir süre düşündü.
“Generalin yanında tedavi yaptıktan sonra soru sormaya devam etmiş demek.”
“Evet, Majesteleri.”
“Şimdilik peşlerinden ayrılmayın. Kimlerle görüştüklerini ve nereye gittiklerini öğrenin. Benim iznim olmadan yeniden saldırmayın.”
“Emredersiniz.”
Adam çıktıktan sonra Hwa-rin masanın üzerindeki rapora baktı.
Doktor Jae'nin gerçek kimliğini bilmiyordu. Onu yalnızca General Kang'ın zehirlenmesiyle ilgilenen bir hekim olarak görüyordu.
Fakat bu adamın araştırması uzadıkça bazı sırların ortaya çıkmasından endişe ediyordu.
Önce kim olduğunu öğrenecekti.
Sonra ne yapacağına karar verecekti.
Gece olduğunda Jae-ak ve Geon küçük bir handa konakladı.
Geon, arkadaşının omzundaki sargıyı yeniden kontrol etti.
“Yarın yola çıkacak durumda mısın?”
“Çıkacağım.”
“Doktor o