2. Bölüm — Sarayın Yalnız Çocuğu
KÜLLERDEN DOĞAN HANEDAN
ARYON
2. Bölüm — Sarayın Yalnız Çocuğu
Aradan birkaç yıl geçmişti.
Gümüş Hilal Sarayı'nda gün her zamanki gibi erken başlamıştı. Hizmetkârlar odaları hazırlıyor, mutfaktan kahvaltı için yemekler getiriliyordu. Prensler ise sabah derslerine yetişmek için avluya çıkmıştı.
Küçük prens, odasının penceresinden onları izliyordu.
Bir süredir kardeşleriyle birlikte kahvaltı etmek istiyordu. Her sabah aynı şeyi soruyor, her defasında başka bir cevap alıyordu.
"Abilerim kahvaltıda mı?"
Hizmetkâr, masaya tabakları yerleştirirken cevap verdi.
"Evet prensim. Biraz önce çıktılar."
"Ben de gideyim o zaman."
Kadın bir an durdu.
"Bugün sizin kahvaltınız burada hazırlanmış."
"Onlarla yiyemez miyim?"
Hizmetkâr ne diyeceğini bilemedi.
"İsterseniz ben sorayım."
Prens başını salladı ama kadının gitmesini beklemedi. Sandalyesine oturup önündeki yemeğe baktı.
"Boş ver. Sonra yerim."
Aslında açtı. Yine de iştahı kaçmıştı.
---
Dersleri başladıktan sonra öğretmeni ona bir kitap verdi.
"Bugün Han Hanedanı'nın kuruluşunu işleyeceğiz. Geçen derste nerede kalmıştık?"
Prens hemen cevap verdi.
"İlk kralın Seoryeon'u başkent yapmasında."
"Doğru. Peki, neden burayı seçmiş?"
Prens anlatmaya başladı. Öğretmeni birkaç soru daha sordu. Her birine dikkatlice cevap verdi.
"Anlaşılan bu konuyu seviyorsun."
"Seviyorum. İnsanların eskiden nasıl yaşadığını merak ediyorum."
"Öyleyse tarih kitaplarını okumaya devam et. Sadece ezberlemekle yetinme, nedenlerini de anlamaya çalış."
Prens gülümsedi.
"Ben zaten en çok nedenlerini merak ediyorum."
Öğretmeni de gülümsedi. Küçük prensin derslerdeki dikkati hoşuna gidiyordu.
---
Ders bittikten sonra prens avluya indi. Kardeşleri oradaydı. Birkaç muhafızın gözetiminde oyun oynuyorlardı.
Bir süre onları izledi. Sonra yanlarına yaklaştı.
"Ben de oynayabilir miyim?"
Kardeşlerinden biri ona baktı.
"Sen mi?"
"Evet."
Diğeri gülerek arkadaşına döndü.
"Ne yapacağız onu?"
Prens duymazdan gelmeye çalıştı.
"Ben kuralları biliyorum. İsterseniz gösterebilirim."
En büyük kardeşi omuz silkti.
"Bugün olmaz. Başka zaman."
"Ne zaman?"
"Sonra dedik ya."
Prens birkaç saniye daha bekledi. Kardeşleri yeniden kendi aralarında konuşmaya başlayınca oradan ayrıldı.
Biraz ileride duran muhafızlardan biri onu fark etti.
"Prensim, isterseniz size eşlik edeyim."
"Hayır, gerek yok."
"Bir yere mi gidiyorsunuz?"
"Hayır. Sadece dolaşacağım."
Muhafız daha fazla soru sormadı.
---
Öğleden sonra kraliçe Yoon Hwa-rin, çocukların dersleri hakkında bilgi alıyordu.
"Prensler bugün ne yaptı?"
Hizmetkâr sırayla hepsini anlattı. Küçük prensin de kardeşlerinin yanına gittiğini söyledi.
Hwa-rin başını kaldırdı.
"Yine mi?"
"Evet kraliçem. Fakat diğer prensler onu oyunlarına almamış."
Kraliçe fincanını masaya bıraktı.
"Çocuklar kendi aralarında anlaşır. Her şeye müdahale etmeye gerek yok."
Hizmetkâr başını eğdi.
Hwa-rin konuyu kapatmıştı. Onun için saraydaki herkesin yerini bilmesi önemliydi. Küçük prensin kardeşleriyle yakınlaşmasını ise hiç istemiyordu.
---
Akşam saatlerinde küçük prens, sarayın eski bölümüne gitti.
Burası annesi Chomiong'un yaşadığı yerdi. Odasının kapısı uzun zamandır kapalıydı. İçerideki eşyaların çoğu kaldırılmıştı ama bazıları hâlâ duruyordu.
Kapının önündeki görevli onu görünce eğildi.
"Prensim."
"İçeri girebilir miyim?"
Görevli tereddüt etti.
"Üzgünüm prensim. Bu bölümün kullanılmasına izin verilmiyor."
"Ama burası annemin odası."
"Emir böyle."
Prens kapıya baktı.
"Ben sadece biraz oturacaktım."
Görevli sessiz kaldı.
Çocuk daha fazla üstelemedi. Geldiği gibi geri döndü.
Koridorun sonunda hizmetkârı onu bekliyordu.
"Prensim, sizi arıyordum. Yemeğiniz hazır."
"Sonra yerim."
"Yine mi? Öğlen de doğru düzgün bir şey yemediniz."
Prens bu kez hafifçe gülümsedi.
"Sen de hep yemek yememi söylüyorsun."
"Çünkü yemiyorsunuz."
"Tamam, geliyorum."
Hizmetkâr onun peşinden yürüdü.
Bir süre sonra prens masasına oturdu. Yemek yerken aklına bir şey takıldı.
"Sen annemi tanıyor muydun?"
Kadın başını kaldırdı.
"Kraliçemizi mi?"
"Evet."
"Tanıyordum. Çok iyi bir insandı."
"Nasıl biriydi?"
Hizmetkâr gülümsedi.
"İnsanlarla konuşmayı severdi. Sarayda çalışanların bile hâlini hatırını sorardı. Birinin derdi varsa dinlerdi."
Prens bir süre düşündü.
"Ben de onu tanımak isterdim."
Kadın cevap veremedi. Bir süre sonra önündeki tabağı işaret etti.
"Yemeğiniz soğumadan devam edin."
Prens başını salladı.
---
Aradan zaman geçtikçe prensin kardeşleriyle arasındaki mesafe daha da arttı.
Artık onların yanına gitmek için bahane aramıyordu. Birlikte bir yere çağrılmadığında bunu sorgulamıyor, kendisine verilen derslerle ilgileniyordu.
Saraydakiler onun sessiz bir çocuk olduğunu düşünüyordu.
Oysa küçük prensin içinde hâlâ soruları vardı.
Neden kardeşleri onunla vakit geçirmek istemiyordu?
Neden babasıyla konuşmak bu kadar zordu?
Ve neden aynı sarayda yaşadığı insanlara kendisini anlatmak için sürekli çabalaması gerekiyordu?
Bir gün öğretmeni dersin sonunda ona sordu:
"Büyüyünce ne yapmak istiyorsun?"
Prens kitabını kapattı.
"Bilmiyorum."
"Hiç mi düşünmedin?"
"Bir şeyler yapmak istiyorum. Ama ne olduğunu henüz bilmiyorum."
Öğretmeni gülümsedi.
"Zamanla öğrenirsin."
Prens başını salladı.
O gün dersinden sonra kütüphaneye gitti. Bir kitap seçip pencerenin yanındaki masaya oturdu.
Dışarıda saray hayatı bütün hızıyla devam ediyordu. Kardeşleri kendi aralarında, babası devlet işleriyle meşguldü. Küçük prens ise sessizce okumaya devam etti.
Henüz kimse onun bu kadar çok şey öğrendiğini fark etmiyordu.
Belki de ilk kez, fark edilmek için çabalamayı bırakmıştı.
2. Bölüm Sonu
Yorumlar
- Cihan Palabıyık: Keşke o kahvaltıya gitseydin yalnız kalman hiç iyi değil
- Tolga Korkut: Bazen insanları tanımak bu kadar zor olmamalı
- Ayşe kibritci: Bu nasıl bir şey ya kraliçe seninle ilgilenmiyor
- Ahmet Kaplan: o kapıyı açabilsen belki çok şey hissedebilirdin
- Ahu Kuzu: bence tarih konularına hep merakını korumayı öğrenmelisin
- Ebru Hazar: hâlâ görünmeden birçok şey öğrenmeye devam etmen iyi