20. Bölüm — Güneydeki İz
20. Bölüm — Güneydeki İz
Sabah olduğunda Jae-ak çoktan uyanmıştı.
Pencerenin önündeki sandalyeye oturmuş, omzundaki sargıyı kontrol ediyordu. Yara kapanmaya başlamıştı ama kolunu fazla hareket ettirdiğinde ağrı hâlâ kendini hissettiriyordu.
Masadaki küçük şişeyi eline aldı.
Geon yataktan doğrulup ona baktı.
“Yine mi içiyorsun?”
Jae-ak şişenin kapağını açtı.
“Günaydın demenin daha güzel bir yolu yok mu?”
“Dün gece yaralı hâlde zor yürüyordun. Bugün de yola çıkmak istiyorsun.”
“Burada daha fazla kalırsak bizi bulanlar olur.”
Geon yataktan kalkıp üzerindeki giysileri düzeltti.
“Önce kahvaltı edelim. Aç karnına yola çıkmayacağım.”
Jae-ak şişeyi masaya bıraktı.
“Sen bilirsin.”
Kahvaltılarını yaptıktan sonra handan ayrıldılar.
Güney yolunda ilerledikçe yerleşimler seyrekleşiyor, askerî karakolların sayısı artıyordu. Burası General Kang'ın ordusunun kontrolündeki bölgelerden biriydi.
Öğleye doğru küçük bir kasabaya ulaştılar.
Jae-ak atını bir hanın önünde durdurdu.
“Burada biraz oyalanalım.”
Geon çevreye baktı.
“Birini mi arıyorsun?”
“Önce yemek yiyelim. Sonra sorarız.”
İçeri girdiklerinde handa birkaç yolcu ve tüccar vardı. Köşedeki masaya oturdular. Jae-ak yemek sipariş ettikten sonra yan masadaki konuşmalara kulak verdi.
İki tüccar, birkaç gün önce güney karakoluna götürülen bir yükten söz ediyordu.
“Sandıkları kendi gözlerimle gördüm,” dedi adamlardan biri. “Üzerlerinde askerî mühür vardı.”
Diğeri sesini biraz alçalttı.
“Ben de duydum. Ama taşıyanlar asker değilmiş.”
Jae-ak, Geon'a kısa bir bakış attı.
İkisi de aynı şeyi düşünmüştü.
Yemekleri geldiğinde Jae-ak, handa çalışan genç adama seslendi.
“Bir şey sorabilir miyim?”
Genç adam masaya yaklaştı.
“Buyurun.”
“Birkaç gün önce güney karakoluna mal götüren bir araba geçmiş. Haberin var mı?”
Genç adamın yüzündeki ifade bir anlığına değişti.
“Bilmiyorum.”
Jae-ak bu cevaba hemen karşılık vermedi.
“Peki, burada iyi bir şifacı var mı?”
“Kasabanın öbür ucunda İm Seok'un dükkânı var. İlaçlardan iyi anlar.”
“Teşekkür ederim.”
Genç adam uzaklaşınca Geon öne eğildi.
“Bir şey biliyor.”
“Ben de öyle düşündüm.”
“Peşinden gidelim mi?”
Jae-ak önündeki yemeğe baktı.
“Önce karnımızı doyuralım. Açken araştırma yapacak hâlim yok.”
Geon başını iki yana salladı.
“Senin önceliklerin gerçekten ilginç.”
Yemekten sonra İm Seok'un dükkânına gittiler.
Küçük dükkânın raflarında kurutulmuş otlar, cam şişeler ve çeşitli ilaçlar vardı. Tezgâhın arkasındaki orta yaşlı adam, içeri giren ikisini dikkatle süzdü.
“Buyurun, ne aramıştınız?”
Jae-ak raflara göz gezdirdi.
“Bazı ilaçlar hakkında bilgi almak istiyorum.”
Adam, onun hekim olduğunu anlayınca daha dikkatli davrandı.
“Nasıl bir ilaç?”
“Yakın zamanda ağır bir zehirlenme vakasıyla karşılaştım. Kullanılan maddeyi henüz kesin olarak belirleyemedim.”
İm Seok'un yüzündeki ifade değişti.
“Belirtileri nasıldı?”
Jae-ak, General Kang'ın yaşadığı rahatsızlıkları anlattı. Adam dikkatle dinledi, ardından bir süre düşündü.
“Anlattıklarınız tek bir maddeyi işaret etmiyor. Burada bazı ilaçlar yanlış kullanıldığında benzer belirtiler ortaya çıkarabilir.”
“Bu tür maddeleri kimler temin eder?”
“Her tüccar getirmez. Bazılarını yalnızca belli kişiler satar.”
Jae-ak biraz daha yaklaştı.
“Son günlerde böyle bir madde arayan oldu mu?”
İm Seok başını salladı.
“Geçen hafta bir adam geldi. Bazı ilaçları sordu ama ne istediğini açıkça söylemedi. Hekim olduğunu iddia ediyordu.”
“Nasıl biriydi?”
“Orta boyluydu. Yüzünün bir kısmında eski bir yara vardı. Yanında küçük bir kese taşıyordu.”
Geon araya girdi.
“Daha önce görmüş müydünüz?”
“Hayır. Sürekli çevresine bakıyordu. Dükkânda fazla kalmadı.”
“Adını söyledi mi?” diye sordu Jae-ak.
“Hayır. Giderken bir kâğıt düşürmüş. Ben de geri gelir diye sakladım.”
İm Seok tezgâhın altından küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.
Jae-ak kâğıdı açtı.
Üzerinde güney karakolunun adı ve kısa bir teslimat notu vardı. Notun yanında küçük bir üçgen işareti bulunuyordu.
Geon hemen eğildi.
“Yine aynı işaret.”
Jae-ak'ın yüzündeki ifade ciddileşti.
“Bu adamın karakola gönderilen yüklerle bağlantısı olabilir.”
İm Seok huzursuzca etrafına baktı.
“Benim başımı belaya sokmayın. Ne olduğunu bilmiyorum.”
Jae-ak kâğıdı dikkatlice katlayıp adama geri verdi.
“Bu kâğıt sizde kalsın. Şimdilik kimseye göstermezseniz iyi olur.”
“Peki ama neden?”
“Çünkü bu işin içinde kimlerin olduğunu henüz bilmiyoruz.”
İm Seok bir süre sustu. Ardından aklına başka bir şey gelmiş gibi konuştu.
“O adamın yanında biri daha vardı. Gençti. Asker kıyafeti giymiyordu ama yürüyüşünden asker olduğunu düşündüm.”
“Yüzünü hatırlıyor musunuz?”
“Hayır. Pek konuşmadı.”
Jae-ak teşekkür edip dükkândan çıktı.
Sokağa çıktıklarında Geon konuştu.
“Artık aynı işaretin peşinde olduğumuz kesin.”
“Evet. Ama bu işaretin kime ait olduğunu hâlâ bilmiyoruz.”
“Bence karakoldaki birine haber vermeliyiz.”
Jae-ak yürümeye devam etti.
“Ya karakoldaki kişilerden biri bu işin içindeyse?”
Geon cevap vermedi.
Tam o sırada arkalarından bir ses duyuldu.
“İm Seok'la mı konuştunuz?”
İkisi birden döndü.
Karşılarında sabah handa gördükleri genç adam duruyordu.
Jae-ak onu tanıdı.
“Evet. Bir sorun mu var?”
Genç adam çevresine baktıktan sonra yanlarına yaklaştı.
“Benim adım Seo Gyeong. Sabah sorduğunuz araba hakkında bir şey biliyorum.”
Geon'un bakışları sertleşti.
“Sabah neden bilmiyorum dedin?”
Seo Gyeong huzursuzca ellerini ovuşturdu.
“Çünkü o adamların kim olduğunu bilmiyorum. Birkaç gün önce handa kaldılar. Gece yarısı kalkıp gittiler. Sabah odalarını temizlerken bir kese buldum. İçinde askerî mühür taşıyan bir kâğıt vardı.”
Jae-ak dikkat kesildi.
“Şimdi nerede?”
“Bende değil. Kasabanın dışındaki eski değirmende çalışan ağabeyime verdim. Askerlere mal taşıdığı için belki ne olduğunu anlayabilir diye düşündüm.”
“Bizi oraya götürebilir misin?”
Seo Gyeong bir süre düşündü.
“Gündüz gitmemiz doğru olmaz. Akşam daha sakin olur.”
Geon hemen itiraz etti.
“Yani tanımadığımız birinin peşinden karanlıkta gitmemizi istiyorsun?”
“Size yalan söylemiyorum,” dedi Seo Gyeong. “O adamlar hâlâ kasabada olabilir. Beni görürlerse aileme zarar verirler.”
Jae-ak genç adamı dikkatle süzdü.
“Peki. Akşam gideriz. Ama bize bir oyun oynuyorsan bunu anlamamız uzun sürmez.”
Seo Gyeong başını salladı.
Akşam olduğunda üçü kasabanın dışındaki eski değirmene doğru yola çıktı.
Geon, Jae-ak'ın yanında yürürken alçak sesle konuştu.
“Bu çocuğa güvenmiyorsun, değil mi?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden peşinden gidiyoruz?”
“Çünkü anlattıkları doğruysa elimizde yeni bir ipucu olacak.”
“Ya tuzaksa?”
Jae-ak ona baktı.
“O zaman haklı çıkarsın.”
“Bununla teselli bulmamı mı bekliyorsun?”
Jae-ak cevap vermedi. Omzundaki ağrı yeniden başlamıştı. Kolunu fazla oynatmamak için dikkat ediyordu.
Değirmene vardıklarında içeriden ışık sızıyordu. Seo Gyeong kapıyı üç kez çaldı.
Bir süre sonra kapı açıldı.
İçeride otuzlu yaşlarında, sert bakışlı bir adam vardı.
“Ne oldu?”
Seo Gyeong içeri girdi.
“Ağabey, konuştuğumuz kişiler geldi.”
Adam önce kardeşine, sonra Jae-ak ile Geon'a baktı.
“Benim bu işlerle uğraşacak vaktim yok.”
Jae-ak cebinden daha önce bulduğu küçük metal parçayı çıkardı.
“Bunu daha önce gördünüz mü?”
Adamın bakışları işarete takıldı. Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Bunu nereden buldun?”
“Yolda buldum.”
Adam kapıyı kapattı ve bir süre metal parçaya baktı.
“Bu işareti taşıyan adamlar birkaç gün önce buraya geldi. Yanlarında büyük bir sandık vardı. Gece vakti bıraktılar. Sabah olmadan başka bir arabayla götürüldü.”
“Sandıkta ne vardı?” diye sordu Jae-ak.
“Bilmiyorum. Açmama izin vermediler.”
Geon araya girdi.
“Peki kime teslim edildi?”
Adam cevap vermeden önce masanın üzerindeki eski bir kâğıdı aldı.
“Bunu onlardan biri düşürmüştü. Üzerinde teslimat bilgileri vardı. Bir kısmı yırtılmış ama karakolun adı okunuyor.”
Kâğıdı Jae-ak'a uzattı.
Jae-ak dikkatle inceledi. Üzerinde aynı üçgen işareti ve güney karakoluna ait bir teslimat kaydı bulunuyordu. Ancak kâğıdı