22. Bölüm — Tahtın Gölgesinde

Sabah sarayda alışılmadık bir hareketlilik vardı.

Büyük divan salonunun kapıları erkenden açılmış, vezirler ve devlet görevlileri yerlerini almaya başlamıştı. Kimse neden çağrıldığını tam olarak bilmiyordu. Ancak kralın gece yarısı verdiği emirler, bugün önemli bir şey yaşanacağını gösteriyordu.

Kral Han Tae-gon çalışma odasında hazırlanıyordu.

Yun Seok-jin, önündeki küçük kutuyu açtı.

“Her şey hazır, Majesteleri.”

Kral kutuya baktı.

“Deneme ne kadar sürer?”

“Çok uzun sürmez. Fakat bir kez daha söylemeliyim, bu eski yöntem kesin sonuç vermez.”

Kral ceketinin kolunu düzeltti.

“Bunu zaten söyledin.”

“Görevim sizi uyarmak.”

“Görevini yaptın. Şimdi diğer hazırlıkları tamamla.”

Yun Seok-jin başını eğdi.

Kral kapıya yöneldi.

“Bugün bu mesele kapanacak.”

Tae-yul geceyi sarayın misafir odasında geçirmişti.

Sabah olduğunda kapının açılmasını bekliyordu. Sonunda iki muhafız içeri girdi.

“Hazırlanın. Sizi divan salonuna götüreceğiz.”

Tae-yul ayağa kalktı.

“Bana hâlâ neden burada olduğumu söyleyen olmadı.”

Muhafızlardan biri cevap verdi.

“Bunu Majesteleri açıklayacak.”

Tae-yul başını iki yana salladı.

“Burada herkes aynı şeyi söylüyor.”

Muhafızlar cevap vermedi.

Tae-yul dışarı çıkarıldı. Koridor boyunca yürürken saraydaki görevlilerin ona baktığını fark etti. Bazıları kendi arasında fısıldaşıyordu.

“Ne konuşuyorsunuz?” diye sordu.

Kimse cevap vermedi.

Tae-yul içinden söylendi.

“İnsan bir gece sarayda kalınca herkesin konusu oluyor demek.”

Divan salonunda General Kang Mu-jin de hazır bulunuyordu.

Oğulları Do-hyun ve Ji-won güneydeki araştırma için görevlendirilmişti. Bu yüzden kralın çağrısına tek başına gelmişti. Gece boyunca Tae-yul'u aramış, fakat hiçbir iz bulamamıştı.

Kapılar açıldığında Tae-yul içeri girdi.

Mu-jin onu görür görmez ayağa kalktı.

“Tae-yul!”

Tae-yul babasını görünce rahatladı.

“Baba.”

Mu-jin ona doğru yaklaştı.

“İyi misin? Sana bir şey yaptılar mı?”

“İyiyim. Ama beni neden buraya getirdiklerini bilmiyorum.”

Mu-jin oğlunun omzuna dokundu.

“Önemli değil. Önce buradan çıkalım.”

Tam o sırada kralın sesi duyuldu.

“Kimse yerinden ayrılmasın.”

Herkes tahtın bulunduğu tarafa döndü.

Kral salona girdi ve yerine oturdu.

“Bugün burada konuşacağımız mesele, Aryon'un geleceğini ilgilendiriyor.”

Vezir Han Seong-ik öne çıktı.

“Bütün görevliler huzurunuzda, Majesteleri.”

Kral başını salladı.

“On dokuz yıl önce sarayda büyük bir isyan yaşandı. O gece kraliyet ailesinin hayatını değiştiren bir olay meydana geldi. İki bebeğin yeri değiştirildi.”

Salonda fısıldaşmalar başladı.

Mu-jin'in yüzü ciddileşti.

Kral devam etti.

“General Kang Mu-jin, kendi çocuğunu saraya bıraktı. Benim oğlumu ise kendi evine götürüp büyüttü.”

Mu-jin hemen ayağa kalktı.

“Majesteleri, bu suçlamayı kabul etmiyorum.”

“Daha ne söyleyeceğimi bile dinlemedin.”

“Çünkü söylediğiniz şeyin doğru olmadığını biliyorum.”

Kralın yüzü gerildi.

“Öyleyse bugün öğreneceğiz.”

Tae-yul iki adam arasında gidip gelen bakışlara anlam vermeye çalışıyordu.

“Baba, ne oluyor?”

Mu-jin cevap veremeden kral konuştu.

“Senin hakkında konuşuyoruz, Tae-yul.”

Tae-yul şaşırdı.

“Benim hakkımda mı?”

“Evet. Sen benim oğlumsun.”

Salon bir anda sessizleşti.

Tae-yul birkaç saniye kralın yüzüne baktı.

“Ne?”

Kral aynı sakinlikle tekrarladı.

“İlk kraliçem Chomiong'un oğlusun. Benim öz oğlumsun.”

Tae-yul'un bakışları yeniden General'e döndü.

“Baba?”

Mu-jin'in yüzü değişmişti.

“Bana bak, Tae-yul. Ben seni kendi oğlum olarak büyüttüm. Bu değişmez.”

Kral araya girdi.

“Bunu bugün yapacağımız denemeyle göreceğiz.”

Salonun ortasına geniş bir kap getirildi. İçine su doldurulmuştu.

Yun Seok-jin, kralın yanına geldi.

“Majesteleri, başlayabiliriz.”

Kral önce kendi parmağından, ardından Tae-yul'un parmağından küçük birer damla kan alınmasını emretti.

İki damla suya bırakıldı.

Herkes dikkatle izliyordu.

Bir süre sonra hekim kabı inceledi.

“Eski yöntemin yorumuna göre iki örnek uyumlu tepki vermiştir.”

Kral hemen sordu:

“Bu ne anlama geliyor?”

Yun Seok-jin temkinli konuştu.

“Eski inanışlara göre kan bağına işaret sayılır. Ancak bu yöntem tek başına kesin kanıt değildir. Kesin bir sonuca varmak için başka kayıtların ve tanıkların da incelenmesi gerekir.”

Kral onun sözünü tamamlamasına izin vermedi.

“Yeter. Herkes sonucu gördü.”

Ayağa kalktı.

“Tae-yul benim oğlumdur. Aryon'un kayıp prensidir.”

Tae-yul hâlâ şaşkındı.

“Yani... ben gerçekten sizin oğlunuz muyum?”

Kral ona baktı.

“Evet.”

Mu-jin öne çıktı.

“Bu kadar kolay karar veremezsiniz.”

Kral sertçe döndü.

“Ne yapmamı bekliyorsun? Kendi oğlumu senden mi saklayayım?”

“Benim oğlumun hayatını bir denemeyle değiştiremezsiniz!”

“Senin oğlun mu?”

Mu-jin'in sesi yükseldi.

“Onu ben büyüttüm. İlk kez yürüdüğünde yanında ben vardım. Hastalandığında başında ben bekledim. On dokuz yıldır benim evimde yaşadı.”

Kral karşılık verdi.

“Çünkü benim oğlumu benden aldın!”

“Bunu yapmadım!”

İki adamın sesi salonda yankılandı.

Vezirler birbirlerine baktı. Kimse araya girmeye cesaret edemiyordu.

Mu-jin yeniden konuştu.

“On dokuz yıl önce yaşananları araştırın. O gece orada bulunanları bulun. Kayıtları inceleyin. Ama kanıtınız olmadan beni suçlamayın.”

Kralın yüzü sertleşti.

“Bu olay araştırılacak. General Kang'ın görevleri ve geçmişteki bütün emirleri incelenecek. Bu mesele açıklığa kavuşana kadar saraydaki askerî yetkileri sınırlandırılacak.”

Mu-jin başını eğmedi.

“Emriniz başım üstüne. Ama adımı kirletmenize izin vermeyeceğim.”

Tae-yul ise hâlâ olduğu yerde duruyordu.

Bir süre sonra kısık sesle konuştu.

“Ben eve gitmek istiyorum.”

Kral ona döndü.

“Artık burası senin evin.”

Tae-yul cevap vermedi.

Mu-jin oğluna baktı.

“Ne olursa olsun, Tae-yul, konuşmamız gereken şeyler var.”

Ama Tae-yul o an kimseyle konuşmak istemiyordu.

Divan dağıldıktan sonra Kraliçe Hwa-rin, prensleri özel salona çağırdı.

Do-yun, Min-jae, Ji-hwan, Tae-jun ve Seok-woo annelerinin karşısına oturdu.

Hwa-rin önce bir süre sustu.

“Bugün olanları gördünüz.”

Min-jae sandalyesine yaslandı.

“Görmemek mümkün değildi. Herkes birbirine girdi.”

Ji-hwan ona baktı.

“Şimdi şaka yapmanın sırası değil.”

“Şaka yapmıyorum. Ben de ne düşüneceğimi bilmiyorum.”

Kraliçe araya girdi.

“Babanızın bu kadar öfkelenmesi sizi düşündürmedi mi?”

Do-yun annesine döndü.

“Babamın öfkelenmesi normal. General Kang'ı ağır bir suçla itham etti.”

“Peki ya suçlama doğruysa?”

Do-yun cevap vermedi.

Hwa-rin devam etti.

“General yıllardır büyük bir orduya sahip. Sarayda da saygı görüyor. Böyle bir adamın gücü zamanla tehlikeli hâle gelebilir.”

Ji-hwan başını salladı.

“Generalin bize karşı bir hareketini hiç görmedim.”

“Görmemiş olman, olmadığı anlamına gelmez.”

Min-jae annesine baktı.

“Peki bizden ne yapmamızı istiyorsun?”

Hwa-rin sesini yumuşattı.

“Şimdilik dikkatli olun. Özellikle askerlerle konuşurken. Generalin adamlarıyla aranıza mesafe koyun.”

Do-yun hemen karşı çıktı.

“Bunun doğru olduğunu düşünmüyorum. Ortada henüz kanıt yok.”

Kraliçe oğluna baktı.

“Sen en büyük prenssin. Babanın yanında durmak zorunda olduğunu düşünüyorsun. Ama devletin güvenliğini de düşünmelisin.”

Do-yun sakin bir sesle cevap verdi.

“Devletin güvenliği için önce gerçeği bilmeliyiz.”

Hwa-rin bu kez Min-jae'ye döndü.

“Sen askerlerle iyi anlaşıyorsun. Generalin birliklerinde neler konuşulduğunu öğren.”

Min-jae kaşlarını kaldırdı.

“Yani gidip herkese soru mu soracağım?”

“Yalnızca kulağını açık tut.”

Min-jae başını salladı ama annesinin ne yapmaya çalıştığını anlamıştı.

Ji-hwan ise hâlâ huzursuzdu.

“Bence Generalin bu olayla ilgisi yok.”

Hwa-rin oğluna yaklaştı.

“Umarım öyledir.”

Tae-jun bütün konuşmayı sessizce dinliyordu.

Kraliçe ona döndü.

“Sen ne düşünüyorsun?”

Tae-jun omuzlarını hafifçe kaldırdı.

“Bence bu kadar büyük bir olayın yalnızca bir denemeyle açıklanması doğru değil.”

Hwa-rin'in bakışları bir an sertleşti.

“Sen de mi şüphe ediyorsun?”

“Ben yalnızca gerçeği öğrenmek istiyorum.”

Kraliçe başka bir şey söylemedi