23. Bölüm — Sarayın İçindeki Tuzak

Sabah olduğunda sarayda alışılmadık bir hareketlilik vardı.

Kral Tae-gon, Tae-yul'un sarayda kalmasını istemişti. Ona ayrılan odanın kapısında iki muhafız bekliyor, hizmetçiler ise ihtiyaçlarını karşılamak için sırayla içeri giriyordu.

Tae-yul bu durumdan pek hoşnut değildi.

Pencerenin önünde durmuş, sarayın bahçesine bakıyordu. Birkaç gündür yaşananları hâlâ kabullenememişti. Bir anda bütün hayatı değişmiş, herkes ona başka gözle bakmaya başlamıştı.

Kapı çalındı.

İçeri giren kraliçe Hwa-rin, oğlunun yüzüne dikkatle baktı.

"Bir şey yedin mi?"

Tae-yul başını çevirdi.

"İştahım yok."

"Bu kadar düşünme. Biraz zamana ihtiyacın var."

"Ben konağa dönmek istiyorum."

Hwa-rin'in yüzündeki ifade değişmedi.

"Babanla konuşmalısın."

Tae-yul kaşlarını çattı.

"Orası benim de evim."

Kraliçe bir süre sustu. Sonra oğlunun omzuna dokundu.

"Şimdilik burada kalman daha doğru. Her şey yerine oturacak."

Tae-yul cevap vermedi. Kraliçenin sözlerine güvenmek istese de içindeki huzursuzluk geçmiyordu.

Kang konağında ise kimsenin keyfi yerinde değildi.

Seol-su, kahvaltı sofrasına dokunmadan oturuyordu. Gözleri sık sık boş kalan sandalyeye kayıyordu.

"Onu görmeye gitmek istiyorum," dedi sonunda.

General Mu-jin karşısındaki eşine baktı.

"Ben de istiyorum."

"Öyleyse neden bekliyoruz?"

"Çünkü kralın ne yapacağını bilmiyoruz. Şimdi düşünmeden hareket edersek Tae-yul'un durumunu daha da zorlaştırabiliriz."

Seol-su derin bir nefes aldı.

"Yıllardır bizim evladımız. Birkaç sözle bunu değiştiremez."

Mu-jin'in yüzü sertleşti ama sesini yükseltmedi.

"Kimse değiştiremez."

O sırada Hye-jin içeri girdi. Elindeki kâğıdı babasına uzattı.

"Güneyden haber geldi."

Mu-jin kâğıdı açıp okudu. Mektup, Do-hyun'dan gelmişti. Güneydeki bazı birliklerin kendilerine ulaşan emirlerden şüphelenmeye başladığını, ayrıca tahıl sevkiyatlarında kullanılan mühürlerin birbirini tutmadığını yazmıştı.

Mu-jin mektubu yeniden katladı.

"Do-hyun'dan emirlerin asıllarını bulmasını isteyin. Sadece kopyalarla yetinmesin."

Hye-jin başını salladı.

"Ji-won da haberleri takip ediyor."

"İyi. Ama ikisi de dikkatli olsun. Bu işin arkasında kimin olduğunu bilmeden kimseye güvenmesinler."

Seol-su endişeyle kocasına baktı.

"Bir tarafta Tae-yul, diğer tarafta güneydeki karışıklık... Bütün bunlar tesadüf olabilir mi?"

Mu-jin cevap vermeden önce bir süre düşündü.

"Artık hiçbir şeyin tesadüf olduğuna inanmıyorum."

Sarayın diğer tarafında dört şehzade bir araya gelmişti.

Do-yun, Tae-yul'u görmek için babalarından izin istediklerini söyledi.

"Babam görüşmemize izin verdi. Bugün yanına gidebiliriz."

Min-jae hemen ayağa kalktı.

"Güzel. Belki biraz yemek götürürüz. Saray yemeklerinden sıkılmıştır."

Ji-hwan ona baktı.

"Senin aklına her durumda yemek geliyor."

"En azından benim aklımda bir şey var."

Seok-woo istemeden güldü. Do-yun ise gülümsemesini saklamaya çalışarak kapıya yöneldi.

Tae-jun yerinden kalkmadı.

"Siz gidin. Benim burada halletmem gereken işler var."

Do-yun ona döndü.

"Gelmek istemiyor musun?"

"Şimdilik değil."

Min-jae omuz silkti.

"Nasıl istersen."

Şehzadeler odadan çıktığında Tae-jun bir süre kapıya baktı. Ardından masanın üzerindeki belgeleri topladı.

Sarayda herkes Tae-yul'un geçmişiyle uğraşırken başka birilerinin de kendi hesabını yaptığını biliyordu. Tae-jun ise kimsenin dikkatini üzerine çekmek istemiyordu.

Kraliçe Hwa-rin, şehzadelerin Tae-yul'u ziyaret edeceğini kısa sürede öğrendi.

Yanındaki hizmetçi başını eğerek bekliyordu.

"Başka bir şey söylediler mi, Majesteleri?"

"Hayır. Sadece ziyaret edeceklerini söylediler."

Hwa-rin pencereye yöneldi.

"Bırak gitsinler."

Hizmetçi şaşkınlıkla baktı.

"Onları durdurmamızı istemiyor musunuz?"

"Hayır. Bazen insanları durdurmak yerine kendi kararlarını vermelerine izin vermek daha faydalıdır."

Hizmetçi başını eğip çıktı.

Kraliçe, vezir Han Seong-ik'i çağırdı.

Vezir geldiğinde Hwa-rin masanın üzerindeki güney raporlarını gösterdi.

"Bu haberler saraya ulaşmaya başladı mı?"

"Henüz sınırlı sayıda kişi biliyor, Majesteleri."

"Öyle kalsın. Şimdilik yalnızca güneydeki bazı birliklerin emirleri sorguladığı konuşulsun."

Vezir belgeleri inceledi.

"Generalin adı da geçsin mi?"

Hwa-rin ona baktı.

"İnsanlar zaten o ismi kendileri söyleyecektir. Bizim doğrudan suçlamamıza gerek yok."

"Anlaşıldı."

"Bir de şehzadelerin Tae-yul'la görüşmesini takip edin. Ne konuştuklarını öğrenmek istiyorum."

Vezir başını eğdi.

Hwa-rin yeniden pencereye döndü. Acele etmek istemiyordu. Bir söylenti bir kez yayıldığında onu geri toplamak kolay değildi.

Şehzadeler Tae-yul'un kaldığı odaya girdiklerinde onu pencerenin yanında buldular.

Tae-yul onları görünce şaşırdı.

"Siz burada ne arıyorsunuz?"

Min-jae elindeki yiyecek paketini kaldırdı.

"Ziyarete geldik. Aç kalmadığından emin olmak istedik."

Tae-yul hafifçe gülümsedi.

"Burada aç kalmam mümkün değil."

Ji-hwan etrafına bakındı.

"Yine de pek mutlu görünmüyorsun."

"Mutlu olmamı mı bekliyordun?"

Do-yun araya girdi.

"Babamla konuştuk. Seni görmek istedik."

Tae-yul başını eğdi.

"Teşekkür ederim."

Bir süre sessizlik oldu. Sonunda Do-yun konuştu.

"Babamın söylediklerini duymuşsundur. General Mu-jin'in seni yıllarca kendi oğlu olarak büyüttüğünü söylüyor."

Tae-yul'un yüzü ciddileşti.

"Benim bildiğim tek şey, o konağın benim evim olduğu."

Ji-hwan şaşırdı.

"Yani kralın söylediklerine inanmıyor musun?"

"İnanmak ya da inanmamak için yeterince şey bilmiyorum. Ama General Mu-jin'in beni bilerek başka bir aileye aitmişim gibi büyüttüğüne inanmıyorum."

Do-yun dikkatle onu dinledi.

"Bu söylediklerini babamın yanında da söyleyebilirsin."

Tae-yul cevap vermedi.

Min-jae sessizliği bozmak için paketi masaya bıraktı.

"Önce şunları yiyelim. Aile meselelerini aç karnına konuşmak hiç akıllıca değil."

Bu kez Tae-yul gerçekten güldü.

Şehzadeler bir süre daha onunla oturdu. Ancak odadan çıkarken koridordaki bir hizmetçinin kendilerini dikkatle izlediğini fark etmediler.

Güneyde, eski tapınağın yakınında Jae-ak ve Geon bekliyordu.

Jae-ak'ın omzu hâlâ tam olarak iyileşmemişti. Buna rağmen yol boyunca dinlenmek istememişti.

Geon yan gözle ona baktı.

"Biraz otursan ölmezsin."

"Sen de biraz susarsan kimse ölmez."

"İyileşmene yardım etmeye çalışıyorum."

"Çok başarılısın."

Geon cevap verecekti ki uzaktan gelen adamı fark etti. Bu, Seo Gyeong'un ağabeyiydi.

Adam yanlarına geldiğinde önce çevresine baktı.

"Burada fazla kalamayız."

Jae-ak başını salladı.

"Bulduğunuz belgeleri getirdiniz mi?"

Adam paltosunun içinden katlanmış birkaç kâğıt çıkardı.

"Eski değirmenin yakınında bırakılmış sandıkları taşıyan adamların ardından gittim. Bunlar sandıklardan birinin yanında bulduğum kayıtlardı."

Jae-ak kâğıtları aldı ve incelemeye başladı.

Belgelerde güneydeki bazı birliklere gönderilen tahıl miktarları ve askerlerin yer değiştirmesiyle ilgili emirler vardı. Ancak emirlerin altında herhangi bir komutanın adı bulunmuyordu.

Geon kâğıtlara eğildi.

"Bu mühür daha önce gördüğümüzle aynı."

Jae-ak mührü dikkatle inceledi.

"Evet. Ama bu, emri kimin verdiğini göstermiyor."

"Birileri askerleri yerinden oynatıyor, tahılları başka yerlere gönderiyor. Sonra da bütün bunların sorumlusu General gibi gösteriliyor."

Jae-ak belgeleri katladı.

"Şimdilik yalnızca şüphemiz var. Kesin konuşamayız."

Adam endişeyle etrafına baktı.

"Bu kayıtların bende olduğu öğrenilirse başım derde girer."

"Adınızı hiçbir yerde geçirmeyeceğiz," dedi Jae-ak. "Ama bir süre dikkatli olun."

Adam başını sallayıp uzaklaştı.

Geon, Jae-ak'a döndü.

"Bu belgeleri Do-hyun'a ulaştırmalıyız."

"Önce hepsini karşılaştıracağız. Tek bir mührün peşinden giderek kimseyi suçlayamayız."

"Ya bizi bulurlarsa?"

Jae-ak belgeleri paltosunun içine yerleştirdi.

"O zaman daha hızlı davranırız."

Sarayda Do-yun, babasının huzuruna çıktığında kralın önünde birkaç rapor bulunuyordu.

Tae-gon başını kaldırdı.

"Ne istiyorsun?"

"General Mu-jin hakkındaki suçlamalar için henüz kesin bir kanıt bulunmadığını düşünüyoru