25. Bölüm — Kanın Söylediği

Gümüş Hilal Sarayı'nda sabah erkenden hareketlilik başlamıştı.

Kral Tae-gon, büyük divan salonunda özel bir toplantı yapılmasını emretmişti. Kang ailesinin bütün üyeleri saraya çağrılmıştı. Bu kez yalnızca General Kang Mu-jin değil, eşi Seol-su ve çocukları da toplantıya katılacaktı.

Mu-jin ailesiyle birlikte salona girdiğinde içerideki hazırlıkları fark etti. Masanın üzerinde birkaç kap, su dolu bir kâse ve hekimlerin kullandığı malzemeler vardı.

Yüzü hemen ciddileşti.

Seol-su ise gözleriyle oğlunu arıyordu. Günlerdir doğru düzgün göremediği Tae-yul'u kralın yanında dururken fark etti. Onu görünce yüzünde kısa süreli bir sevinç belirdi.

Oğluna yaklaşmak istedi ama Tae-yul yalnızca uzaktan baktı. Ardından başını çevirip kralın yanında durmaya devam etti.

Seol-su'nun adımları yavaşladı.

Mu-jin karısının yüzündeki değişikliği fark etti ama bir şey söylemedi.

Kral elini kaldırdı.

"Herkes yerini alsın."

Salondaki konuşmalar kesildi.

Mu-jin, masadaki hazırlıklara yeniden baktı.

"Majesteleri, bizi neden çağırdığınızı öğrenebilir miyim?"

Kral hiç beklemeden cevap verdi.

"Tae-yul'un kimliğiyle ilgili meseleye artık son noktayı koyacağız."

Mu-jin'in kaşları çatıldı.

"Bu konu daha önce görüşülmedi mi?"

"Görüldü. Ancak bazı kişiler hâlâ sonucu kabul etmiyor."

Kralın bakışları General'in üzerinde durdu.

"Bu nedenle işlem yeniden yapılacak. Herkes sonucu kendi gözleriyle görecek."

Mu-jin'in sesi soğudu.

"Majesteleri, başhekim bu yöntemin kesin bir soy bağı kanıtı olmadığını daha önce açıkladı."

Kral ona sertçe baktı.

"General, bugün burada aynı tartışmayı yeniden açmayacağız."

Başhekim Yun Seok-jin öne çıktı.

"Majesteleri, önceki açıklamam geçerlidir. Bu eski yöntem geleneklerimizde soy bağını belirlemek için kullanılır. Ancak işlemin nasıl yorumlanacağı konusunda dikkatli olunmalıdır."

Kralın yüzü değişmedi.

"İşlemi başlatın."

Kan testi

Tae-yul masanın önüne çağrıldı. Kral da onun yanına geçti.

Başhekim hazırlanan kapları kontrol etti. Ardından hem kraldan hem Tae-yul'dan örnek aldı. Eski usule göre hazırlanan karışımı uygulayıp sonucu beklemeye başladılar.

Salonda kimse konuşmuyordu.

Seol-su gözlerini oğlundan ayırmıyordu. Do-hyun kollarını göğsünde birleştirmiş, olanları dikkatle izliyordu. Min-gyu'nun yüzündeki huzursuzluk gizlenemeyecek kadar belirgindi.

Bir süre sonra başhekim sonuçları kontrol etti.

Kral sabırsızlandı.

"Ne çıktı?"

Yun Seok-jin başını eğdi.

"Önceki işlemde görülen sonuç yine ortaya çıktı, Majesteleri."

Kral hemen ayağa kalktı.

"Duydunuz. Tae-yul benim oğlum."

Bu kez salonda kimse itiraz etmedi. Kralın kararı zaten belliydi.

Mu-jin bir adım öne çıktı.

"Bu sonuçla bir insanın yıllardır yaşadığı ailesini yok sayamazsınız."

Kral öfkeyle ona döndü.

"Yine mi aynı itiraz? Tae-yul benim oğlum. Bu mesele artık kapanmıştır."

"Ben oğlumu yok saymıyorum."

"Öyleyse neden gerçeği kabul etmekte zorlanıyorsun?"

Mu-jin cevap vermedi. Kral ise Tae-yul'un omzuna elini koydu.

"Bugünden itibaren Tae-yul, kraliyet ailesinin bir üyesi olarak kabul edilecek. Saraydaki yeri de buna göre düzenlenecek."

Tae-yul başını kaldırdı.

Yıllardır içinde taşıdığı istek sonunda gerçekleşmişti. Artık kimse ona eskisi gibi davranamayacaktı. Sarayda bir prens olarak yaşayacak, kralın oğlu olarak tanınacaktı.

Fakat karşısında duran Kang ailesine baktığında beklediği sevinci tam olarak hissedemedi.

Bir ailenin itirazı

Do-hyun daha fazla sessiz kalamadı.

"Bir dakika."

Kral ona döndü.

"Ne söyleyeceksin?"

"Bir test yapıldı diye yıllardır aynı evde yaşadığımız insanın kimliği bir anda değişiyor mu?"

Vezir Seong-ik araya girdi.

"Prens Do-hyun, kralın kararını sorgulamanız doğru değil."

Do-hyun gözlerini vezire çevirdi.

"Ben kralın kararından önce ailemden bahsediyorum. Yıllardır kardeşim olarak bildiğim birinden."

Min-gyu da öne çıktı.

"Bu kadar kolay olmamalı. Tae-yul bizimle büyüdü. Birlikte yaşadık. Şimdi bir sonuç açıklandı diye bütün geçmişimizi yok mu sayacağız?"

Ji-won doğrudan Tae-yul'a baktı.

"Sen gerçekten buna inanıyor musun?"

Tae-yul huzursuzca yer değiştirdi.

"Neye?"

"Artık bizim ailemizden olmadığını mı düşünüyorsun?"

Tae-yul cevap vermeden önce kralın yüzüne baktı.

"Ben yalnızca gerçeği kabul ediyorum."

Seo-jin başını iki yana salladı.

"Kimse gerçeği öğrenmene karşı çıkmıyor. Ama bu, bizi bir anda hayatından çıkarman gerektiği anlamına gelmiyor."

Tae-yul'un yüzü gerildi.

"Yıllarca benim yerimde yaşamadınız. Ne hissettiğimi bilmiyorsunuz."

Do-hyun'un sesi yükseldi.

"Biz de senin yerinde olduğumuzu iddia etmiyoruz. Ama sana kardeşimiz gibi davrandık. Bunun hiçbir anlamı yok mu?"

Tae-yul sustu.

Seol-su sonunda konuşabildi.

"Tae-yul, oğlum... Bir kez olsun bana bak."

Tae-yul annesine döndü.

Kadının gözleri dolmuştu.

"Ben seni kaybetmek istemiyorum. Kim olduğunu öğrenmiş olman, benim seni sevmediğim anlamına gelmez."

Tae-yul'un yüzünde kısa bir tereddüt belirdi. Ancak hemen ardından bakışlarını kaçırdı.

"Anne, lütfen. Burada bunu konuşmayalım."

"Ne zaman konuşacağız? Eve geldiğinde mi? Yoksa artık eve hiç gelmeyecek misin?"

Tae-yul cevap vermedi.

Mu-jin o ana kadar sessiz kalmıştı. Şimdi oğluna doğru bir adım attı.

"Tae-yul."

Tae-yul başını çevirdi.

"Efendim?"

Mu-jin'in sesi sakindi ama yüzündeki kırgınlık açıktı.

"Bu sonuç ne söylerse söylesin, seni büyüten insanları bir anda yok sayma. Biz senden hiçbir zaman başka biri olmanı istemedik."

Tae-yul'un çenesi gerildi.

"Ben artık General Kang'ın oğlu değilim."

Do-hyun öfkeyle bir adım attı.

"Ne saçmalıyorsun sen?"

Tae-yul bu kez sesini yükseltti.

"Gerçekleri kabullenemeyen sizsiniz! Ben artık bir prensim. Bunu anlamanız gerekiyor."

Min-gyu'nun yüzü kızardı.

"Biz seni kardeşimiz bildik. Aynı sofraya oturduk, aynı evde büyüdük. Şimdi dönüp bize yabancı gibi davranıyorsun."

"Ben sizden böyle davranmanızı istemedim."

"Zaten mesele de bu!" dedi Ji-won. "Biz senden hiçbir şey istemeden yanında durduk. Şimdi bir anda hepimizi karşına alıyorsun."

Tae-yul cevap vermedi.

Kral konuşmaları izlemekle yetiniyordu. Sonunda Tae-yul'un omzuna yeniden dokundu.

"Yeter. Artık bu tartışmanın bir anlamı yok."

Mu-jin karısına döndü.

"Seol-su, iyi misin?"

Kadın cevap vermedi.

Seol-su

Seol-su, oğlunun kendisine yabancı gibi davranmasını kabullenmeye çalışıyordu. Yıllarca büyüttüğü, hastalandığında başından ayrılmadığı, her dönüşünde yolunu gözlediği oğlu şimdi karşısında duruyor ama ona yaklaşmıyordu.

"Ben sadece seninle konuşmak istiyorum," dedi yeniden.

Tae-yul gözlerini yere indirdi.

"Şimdi sırası değil, anne."

Seol-su'nun dudakları titredi.

"Benim için ne zaman sırası gelecek?"

Mu-jin karısının koluna hafifçe dokundu.

"Biraz otur. Sonra konuşursunuz."

Seol-su bir şey söylemek istedi ama kelimeler ağzından çıkmadı. Elini göğsüne götürdü.

Hye-jin annesinin yüzündeki değişikliği fark etti.

"Anne? İyi misin?"

Seol-su cevap vermeye çalıştı. Ancak nefesi daralmış, yüzünün rengi değişmişti.

Mu-jin hemen yanına geçti.

"Seol-su?"

Kadın bir adım geri çekildi. Hye-jin koluna girdi ama Seol-su'nun dengesi bozuldu.

"Anne!"

Hye-jin onu tutmaya çalıştı. Yine de annesi yere yığıldı.

"Seol-su!"

Mu-jin dizlerinin üzerine çöktü ve karısının elini tuttu.

"Seol-su, beni duyuyor musun?"

Do-hyun annesinin yanına koştu. Min-gyu çevredeki görevlilere seslendi.

"Hekim çağırın! Hemen!"

Ji-won da kalabalığın önüne geçti.

"Yol açın!"

Salondaki herkes ayağa kalkmıştı. Tae-yul birkaç adım geride kalmış, annesine bakıyordu. Yüzündeki sert ifade kaybolmuştu.

Başhekim ve diğer hekimler hızla içeri girdi. Yun Seok-jin, Mu-jin'den biraz geri çekilmesini istedi.

"Generalim, lütfen izin verin. Müdahale etmemiz gerekiyor."

Mu-jin karısının elini bırakmak istemedi.

"Onu kurtarın."

Hekimler Seol-su'ya müdahale ederken aileyi biraz geriye aldılar. Bir süre sonra başhekim, durumun ciddi olduğunu ve Seol-su'nun kalp krizi geçirdiğini söyledi.

Hye-jin annesinin yanına çömeldi.

"Anne, lütfen iyi ol."

Do-hyun'un öfkesi yerini kork