26 Bölüm — Kırılan Bağlar

Gümüş Hilal Sarayı'nda sabah olmuştu ama kimsenin içi rahat değildi.

Seol-su, kendisine ayrılan odada yatıyordu. Gece boyunca birkaç kez kendine gelmiş, sonra yeniden uykuya dalmıştı. Hekimler durumunun hâlâ ciddi olduğunu söylüyordu. Bir süre dinlenmesi ve yorulmaması gerekiyordu.

Mu-jin ise neredeyse hiç uyumamıştı. Karısının başucunda oturmuş, elini bırakmamıştı.

Kapının dışında çocukları bekliyordu.

Do-hyun koridorda bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Min-gyu duvara yaslanmış, sessizce düşünüyordu. Ji-won ile Seo-jin de konuşmadan bekliyordu. Hye-jin ise annesinin yanından ayrılmak istemediği için odanın içinde kalmıştı.

Bir süre sonra Do-hyun dayanamadı.

"Babam, böyle oturup bekleyecek miyiz?"

Mu-jin kapıya çıktı.

"Sesini alçalt. Annen dinleniyor."

"Özür dilerim ama hiçbir şey yapmadan duramıyorum."

"Ben de durmak istemiyorum. Ama şu anda yapabileceğimiz en doğru şey annenizin iyileşmesini beklemek."

Min-gyu başını kaldırdı.

"Kralın yaptıklarını unutacak mıyız peki?"

"Hayır."

Mu-jin'in cevabı kısa ve kesindi.

"Bu konuyu unutmayacağım. Ama önce anneniz."

Do-hyun bir süre sustu.

"Tae-yul'u da unutmayacağım."

Mu-jin oğluna baktı.

"Onunla ilgili kararını şimdi verme."

"Babam, annem onu görmek için günlerdir bekliyordu. O ise karşısına geçip artık bizim ailemizden olmadığını söyledi."

"Ben de duydum."

"Öyleyse neden hâlâ onu savunuyorsunuz?"

Mu-jin hemen cevap vermedi.

"Tae-yul'un ne düşündüğünü bilmiyorum. Ama annenizin onu ne kadar sevdiğini biliyorum. Şimdi öfkeyle hareket edersek bu durumu daha da zorlaştırırız."

Do-hyun başını çevirdi. Söyleyecek çok şeyi vardı ama babasının da en az kendisi kadar üzgün olduğunu görüyordu.

Odadan hafif bir ses geldi.

Hye-jin kapıya çıktı.

"Babam, annem uyandı."

Mu-jin hemen içeri girdi.

Seol-su gözlerini aralamıştı. Yorgun görünüyordu ama kendindeydi.

Mu-jin yatağın yanına oturdu.

"Nasıl hissediyorsun?"

"Biraz yorgunum."

"Konuşmana gerek yok. Dinlen."

Seol-su kocasının elini tuttu.

"Tae-yul geldi mi?"

Mu-jin bir an duraksadı.

"Henüz gelmedi."

Kadının yüzündeki umut biraz azaldı.

"Onu görmek istiyorum, Mu-jin."

"Önce iyileş. Sonra konuşuruz."

Seol-su gözlerini kapattı.

"Ya gelmezse?"

Mu-jin onun elini biraz daha sıkı tuttu.

"Gelir. Onu tanıyorum."

Ama bunu söylerken kendisi de eskisi kadar emin değildi.

Kuzey Ordusunun Öfkesi

Başkentteki askerî konakta huzursuzluk büyüyordu.

Kuzey Ordusu'nun komutanları, General Mu-jin'in yetkilerinin sınırlandırıldığını öğrenmişti. Üstelik ortada General'in suçlu olduğunu gösteren kesin bir kanıt da yoktu.

Oh Gyeong-tae, komutanların toplandığı odada elindeki belgeyi masaya bıraktı.

"Yıllardır kuzey sınırını koruyan adamı bir anda şüpheli ilan ettiler."

Choi Seung-ho başını salladı.

"Sevkiyat kayıtlarındaki tutarsızlıklar hâlâ açıklanmadı. Önce onları araştırsalar daha doğru olmaz mıydı?"

Başka bir komutan söze karıştı.

"Askerler arasında da bu karar konuşuluyor. Herkes General'in haksızlığa uğradığını düşünüyor."

Oh Gyeong-tae odadakilere baktı.

"Şunu herkes iyi bilsin. General bize yıllarca nasıl görev yapacağımızı öğretti. Sınırı boş bırakmayacağız, emirlerimizi yerine getireceğiz. Ama ortada kanıt yokken onun suçlu olduğunu da kabul etmeyeceğiz."

"Ya kral yeni bir emir gönderirse?"

"Emirleri yerine getiririz. Fakat sorularımızı sormaktan vazgeçmeyiz."

Choi Seung-ho masadaki belgeyi yeniden aldı.

"General burada olsaydı bize ilk söyleyeceği şey görevimizi aksatmamamız olurdu."

Oh Gyeong-tae başını salladı.

"Öyleyse öyle yapacağız."

Komutanlar toplantıdan ayrılırken yüzlerinden öfke okunuyordu. Yine de hiçbiri kendi başına hareket etmeye niyetli değildi. Mu-jin'in yıllardır kurduğu düzeni bozmak istemiyorlardı.

Haber kısa sürede saraya ulaştı.

Kral Tae-gon, vezir Seong-ik'i huzuruna çağırdı.

"Orduda neler konuşuluyor?"

Seong-ik başını eğdi.

"General'in adamları kararınızı kolay kabul etmiyor, Majesteleri."

"Demek hâlâ onun tarafındalar."

"General'in orduda uzun yıllardır kazandığı bir saygınlık var. Bu nedenle kararınıza alışmaları zaman alabilir."

Kral kaşlarını çattı.

"Ben kralım. Ordunun sadakati bana olmalı."

"Elbette, Majesteleri. Ancak General'in yetkilerini bir anda tamamen elinden almak daha büyük bir huzursuzluğa yol açabilir."

Kral bir süre düşündü.

"Kang ailesi nerede?"

"Saraydan ayrılmak istiyorlar."

"Öyleyse gitsinler. Onları burada tutmak için bir neden görmüyorum."

Seong-ik başını eğdi.

"Emriniz olur."

Saraydan Ayrılış

Öğleden sonra Mu-jin'e kralın kararını bildiren bir görevli geldi.

Kang ailesinin saraydan ayrılmasına izin verilmişti. Ancak General'in askerî yetkileri üzerindeki kısıtlamalar devam edecekti.

Mu-jin haberi okuduktan sonra kâğıdı masaya bıraktı.

Do-hyun hemen sordu:

"Gitmemize izin mi verdi?"

"Evet."

"Önce bizi buraya çağırdı, sonra annemiz bu hâle geldi. Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi gitmemizi istiyor."

Mu-jin oğlunun öfkesini anlıyordu.

"Burada kalmanın annenize faydası yok."

Min-gyu başını salladı.

"Eve dönelim. En azından annemiz rahat eder."

Seol-su'nun durumunu yeniden kontrol eden hekimler, dikkatli davranılması şartıyla yolculuğa çıkabileceğini söylediler. Uzun süre hareket etmemesi gerekiyordu.

Mu-jin, karısının taşınması için hazırlık yapılmasını istedi.

Hazırlıklar tamamlandığında aile saray kapısına doğru ilerledi.

Tam çıkacakları sırada arkalarından bir ses duyuldu.

"General Kang!"

Hepsi dönüp baktı.

Tae-yul birkaç adım ötede duruyordu.

Do-hyun'un yüzü hemen sertleşti.

"Ne istiyorsun?"

Tae-yul önce ağabeylerine, ardından babasına baktı.

"Annem nasıl?"

Min-gyu acı bir şekilde güldü.

"Şimdi mi merak ettin?"

"Ben sadece nasıl olduğunu sordum."

Do-hyun bir adım öne çıktı.

"Annem seni görmek için günlerdir bekledi. Sen ise onun karşısına geçip artık bizim ailemizden olmadığını söyledin."

Tae-yul başını eğdi.

O sözleri söylediği anı hatırlıyordu. O sırada kendisini kanıtlamak, kralın yanında yerini sağlamlaştırmak istemişti. Şimdi ise annesinin hastalığını duyduğundan beri söylediği sözler aklından çıkmıyordu.

"Yanlış yaptım," dedi sonunda.

Do-hyun'un yüzünde bir değişiklik olmadı.

"Bunu şimdi mi anladın?"

Tae-yul cevap veremedi.

"Onu görmek istiyorum," dedi yalnızca.

Ji-won sessizce kardeşine baktı.

"Şimdi mi?"

"Evet. Bir kez görmek istiyorum."

Do-hyun'un öfkesi yeniden yükseldi.

"Onu gördüğünde ne söyleyeceksin? Yine prens olduğunu mu anlatacaksın?"

"Do-hyun," diye araya girdi Mu-jin.

Tae-yul babasına döndü.

"Ben annemi görmek istiyorum. Başka bir şey istemiyorum."

Mu-jin uzun süre oğluna baktı.

"Annenin durumu iyi değil. Hekimler dinlenmesi gerektiğini söyledi."

"Rahatsız etmeyeceğim."

"Bu kararı ben vermeyeceğim. Annen uyandığında ne istediğini kendisi söyler."

Tae-yul başını salladı.

"Tamam."

Bir an daha bekledi. Sanki babasının söyleyeceği başka bir şey varmış gibi yüzüne baktı. Ama Mu-jin konuşmadı.

Kang ailesi arabaya bindi. Tae-yul ise sarayın kapısında kaldı.

Araba uzaklaşırken arkasından baktı.

Bir zamanlar aynı sofraya oturduğu, aynı evde büyüdüğü insanlar şimdi onsuz gidiyordu. Prens olmuştu ama o an bunun kendisine ne kazandırdığını anlayamıyordu.

Kraliçenin Hesabı

Yoon Hwa-rin, yaşananları kendi odasında öğrenmişti.

Vezir Seong-ik karşısında duruyordu.

"Kang ailesi saraydan ayrıldı, Majesteleri."

Kraliçe pencerenin önünde duruyordu.

"General ne yaptı?"

"Ailesiyle birlikte ayrıldı. Ancak ordudaki komutanların tepkisi devam ediyor."

Hwa-rin başını çevirdi.

"Bu kadar kolay dağılacaklarını düşünmemiştim."

"General'in askerler üzerindeki etkisi hâlâ güçlü."

Kraliçe bir süre düşündü.

"Seol-su'nun hastalığı işleri değiştirdi. Mu-jin artık ailesinin yanında kalacak."

"Bu durum onu askerî görevlerinden uzaklaştırabilir."

Hwa-rin hafifçe gülümsedi.

"Umarım öyle olur. Kral ise ordunun kendisine bağlı olduğunu sanıyor."

Seong-ik dikkatle sordu:

"Tae-yul için ne yapmamı istersiniz?"

"Onun saraya alışmasını sağlayın. Yeni hayatına uyum sağlaması gerekiyor."

"Anlaşı