27. Bölüm — Annemin Oğulları

Kang konağına dönüşleri sessiz olmuştu.

Seol-su dikkatlice odasına taşındı. Yolculuk onu oldukça yormuştu. Hekimler yatağına yatırdıktan sonra yeniden kontrol ettiler. Mu-jin ise başından ayrılmadı.

Do-hyun kapının önünde bekliyordu. Min-gyu, Ji-won ve Seo-jin de onun yanındaydı. Hye-jin annesinin elini tutarak yatağın yanında oturuyordu.

Bir süre sonra hekim odadan çıktı.

"Şimdilik dinlenmesi gerekiyor. Kalbi çok zorlanmış. Önümüzdeki birkaç gün dikkatli olmalıyız."

Mu-jin hemen sordu:

"İyileşecek mi?"

"Elimizden geleni yapıyoruz. Ancak kendisini üzmemeli ve yormamalıyız."

Mu-jin başını salladı.

"Ne gerekiyorsa yapacağız."

Hekim ayrılınca Do-hyun babasına yaklaştı.

"Babam, annem nasıl?"

"Yolculuk onu yordu. Biraz dinlenmesi gerekiyor."

"Yanına girebilir miyiz?"

"Uyandığında hepinizle görüşürsünüz."

Do-hyun kapıya baktı. İçeride annesinin olduğunu bilmek bile onu rahatlatmıyordu.

Mu-jin yeniden odaya girdi.

Seol-su uyuyordu. Bir süre yatağın yanında oturdu. Ardından kadının parmaklarının hafifçe hareket ettiğini fark etti.

"Mu-jin..."

Hemen eğildi.

"Buradayım."

Seol-su gözlerini araladı.

"Çocuklar nerede?"

"Kapının önündeler."

"Hepsi mi?"

"Evet. Hepsi seni bekliyor."

Kadın hafifçe gülümsedi.

"İçeri gelsinler."

"Biraz dinlensen daha iyi olur."

"Mu-jin..."

Kadının sesindeki ısrarı duyunca daha fazla karşı çıkmadı.

"Tamam. Hepsini çağıracağım."

Oğullarımı İstiyorum

Biraz sonra Do-hyun, Min-gyu, Ji-won ve Seo-jin içeri girdi. Hye-jin de annesinin yanındaki yerini korudu.

Seol-su çocuklarına tek tek baktı.

"Do-hyun, biraz yaklaş."

Do-hyun yatağın yanına geldi ve annesinin elini tuttu.

"Buradayım anne."

"Çok korkuttum sizi, değil mi?"

Do-hyun'un gözleri doldu.

"Bir daha böyle korkutma bizi."

Seol-su hafifçe gülümsedi.

"Elimden geleni yapacağım."

Ardından Min-gyu'ya döndü.

"Sen de gel."

Min-gyu yatağın diğer tarafına yaklaştı.

"Buradayım anne."

"Yine kendini fazla yoruyorsun. Her şeyi tek başına halletmeye çalışma."

"Sen iyileş, gerisini düşünme."

Seol-su oğlunun elini tuttu.

"Ji-won, sen de yaklaş."

Ji-won annesinin yanına geldi. Seol-su onun saçlarını okşadı.

"Sen de iyice sessizleştin."

"Konuşacak bir şey yok anne."

"Olmaz mı? Bana anlatacağın çok şey var."

"İyileşince anlatırım."

Kadın başını salladı. Sonra Seo-jin'e baktı.

"Sen de buradasın."

"Bir yere gitmedim anne."

"İyi ki."

Seol-su çocuklarına bakarken yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Hepsi yanındaydı. Ama gözleri birini daha arıyordu.

Hye-jin bunu fark etti.

"Anne, birini mi bekliyorsun?"

Seol-su bir süre sustu.

"Tae-yul nerede?"

Odadaki hava bir anda değişti.

Do-hyun'un yüzü sertleşti. Min-gyu gözlerini kaçırdı. Ji-won sessiz kaldı.

Mu-jin yatağın yanına yaklaştı.

"Tae-yul sarayda."

Seol-su'nun yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Onu getirmedin mi?"

"Senin dinlenmen gerekiyordu."

"Ben oğlumu görmek istiyorum."

Mu-jin cevap veremedi.

Seol-su gözlerini çocuklarının üzerinde gezdirdi.

"Ben hepinizi istiyorum. Bir arada görmek istiyorum."

Do-hyun başını kaldırdı.

"Anne..."

"Ne olursa olsun Tae-yul da benim oğlum."

"Anne, sana söylediklerini duydun."

"Duymadım mı sanıyorsun?"

Seol-su'nun sesi titredi.

"Ben de üzüldüm. Söyledikleri beni de incitti. Ama o benim oğlum. Onu bir anda hayatımdan çıkaramam."

Do-hyun itiraz etmek istedi.

"Yaptıklarını unutmak zorunda değilsin," dedi Seol-su. "Ama onu görmeden, konuşmadan nasıl vazgeçebilirim?"

Odadakiler sustu.

Seol-su kocasına döndü.

"Mu-jin, onu görmek istiyorum. Bir kez olsun yanıma gelsin."

Mu-jin karısının elini tuttu.

"Konuşacağım."

"Yalnızca konuşma. Ona annesinin onu beklediğini söyle."

"Tamam."

Seol-su gözlerini kapattı. Konuşmak onu yormuştu ama söylemek istediklerini söylemeden de rahat edememişti.

Generalin Öfkesi

Akşam olduğunda Seol-su yeniden uykuya dalmıştı.

Mu-jin çalışma odasına geçti. Masanın üzerinde kralın gönderdiği emir duruyordu. General'in askerî yetkilerinin sınırlandırıldığını bildiren belgeyi eline aldı.

Bir süre okudu, sonra kâğıdı masaya bıraktı.

Kapı çalındı.

"Gel."

Do-hyun içeri girdi.

"Babam, annem uyudu."

"Nasıl?"

"Yorgun ama biraz daha iyi görünüyor."

Mu-jin başını salladı.

"İyi."

Do-hyun karşısındaki sandalyeye oturdu.

"Babam, bu olanları gerçekten unutacak mıyız?"

Mu-jin oğluna baktı.

"Hayır."

"Annemin bu hâle gelmesinin sebebi kralın yaptıkları. Önce Tae-yul'u bizden kopardı, sonra seni suçlu gibi gösterdi."

Mu-jin'in yüzü gerildi.

"Yeter."

"Artık susmamızı bekleyemezsin."

"Susmamızı istemiyorum. Ama düşünmeden hareket etmemizi de istemiyorum."

Do-hyun sustu.

Mu-jin ayağa kalkıp pencereye yürüdü.

"Yıllarca bu ülkenin sınırlarını korudum. Kralın verdiği her görevi yerine getirdim. Bir kez olsun tahtı istemedim. Buna rağmen beni kendi ailesine düşman gibi göstermeye çalışıyor."

"Öyleyse neden hâlâ emirlerine uyuyoruz?"

"Çünkü bu ülkede bizimle birlikte yaşayan insanlar var. Benim öfkem yüzünden askerlerin ve halkın zarar görmesine izin vermem."

Do-hyun başını eğdi.

Mu-jin devam etti:

"Ama şunu da bil. Annene yapılanları, çocuklarımın birbirine düşürülmesini ve ordumun haksız yere suçlanmasını unutmayacağım."

Tam o sırada Min-gyu içeri girdi.

"Babam, kuzeyden haber geldi."

Mu-jin ona döndü.

"Ne haberi?"

"Oh Gyeong-tae bir mektup göndermiş. Komutanlar görevlerine devam ediyor ama kralın kararından rahatsızlar."

Mu-jin mektubu aldı ve okudu.

"Onlara cevap yaz. Sınır görevlerini aksatmasınlar. Hiç kimse kendi başına hareket etmeyecek."

"Anladım."

"Sevkiyat kayıtlarını araştırmayı da sürdürsünler. Generalin mührünü kullananların kim olduğunu bulmalıyız."

Do-hyun babasına baktı.

"Jae-ak da aynı konunun peşinde."

Mu-jin'in yüzü değişti.

"Jae-ak'tan haber var mı?"

"Henüz yok."

Mu-jin bir süre düşündü.

"Umarım kendini tehlikeye atmıyordur."

Saraydaki Sessizlik

Gümüş Hilal Sarayı'nda Tae-yul odasında oturuyordu.

Önündeki yemeklere dokunmamıştı. Pencereden dışarı bakıyordu. Aklından sürekli annesi geçiyordu.

Kapı çalındı.

"Kim?"

Bir hizmetli içeri girdi.

"Prensim, kral sizi bekliyor."

Tae-yul ayağa kalktı ve kralın çalışma odasına gitti.

Tae-gon onu görünce oturmasını işaret etti.

"Bugün yine Kang ailesini sordun."

Tae-yul başını eğdi.

"Annemin nasıl olduğunu öğrenmek istedim."

"Bu konuyu kapatmanı söyledim."

"Annem hasta."

"Onun yanında General var. Sana ihtiyaçları yok."

Tae-yul'un yüzü gerildi.

"Ben annemin bana ihtiyacı olup olmadığını sormuyorum. Onu görmek istiyorum."

Kral sertçe baktı.

"Bu sarayda artık başka bir hayatın var. Geçmişteki bağların seni zayıflatmasına izin verme."

Tae-yul bir süre sessiz kaldı.

"Benim geçmişim dediğiniz insanlar, beni büyüten insanlar."

Kralın yüzü sertleşti.

"Onlar seni kendi oğulları olarak yetiştirmiş olabilir. Ama artık gerçeği biliyorsun."

Tae-yul başını kaldırdı.

"Benim bildiğim tek şey, annemin hasta olduğu ve benim onu göremediğim."

Kral bir süre oğlunu süzdü.

"Git."

Tae-yul selam verip odadan çıktı.

Koridorda Min-jae ile karşılaştı.

"Yine mi kralın yanındaydın?"

Tae-yul cevap vermedi.

Min-jae yüzüne baktı.

"Bir şey mi oldu?"

"Annemin yanına gitmeme izin vermiyor."

Min-jae'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Bu doğru değil. En azından annenin durumunu öğrenebilmelisin."

"Ben yalnızca onu görmek istiyorum."

Min-jae biraz düşündü.

"Do-yun'la konuşurum. Belki kralı ikna edebiliriz."

Tae-yul ona baktı.

"Neden yardım ediyorsun?"

"Çünkü artık kardeşimizsin. Ayrıca bir insanın annesini görmek istemesinde garip bir şey yok."

Tae-yul cevap vermedi.

Min-jae yürümeye başladığında arkasından seslendi:

"Teşekkür ederim."

Min-jae dönüp başını salladı.

Doğuda Yeni İz

Jae-ak ve Geon, geceyi köyün dışında geçirmeye karar vermişti.

Bae Mun-ho'nun gönderdiği bilgiye göre eski tahıl ambarına giden yolun başında iki adam nöbet tutuyordu.

Geon kâğıdı yeniden okudu.

"Burada resmî bir askerî depo görünmüyor. Ama arabaların gece oraya gittiği kesin."

Jae-ak haritayı masaya serdi.

"Ambarın yakınında başk