28. Bölüm — Yeni Gözde

Bir hafta geçmişti.

Gümüş Hilal Sarayı'nda hayat yavaş yavaş düzene giriyordu. Tae-yul da saraya alışmaya başlamıştı. İlk günlerde hangi kurala uyacağını, kime nasıl hitap edeceğini bilemezken artık saray görevlileriyle rahatça konuşuyor, derslerine katılıyor ve kardeşleriyle vakit geçiriyordu.

Özellikle Min-jae ile arası iyiydi.

O sabah avluda kılıç çalışırken Min-jae yanına geldi.

"Yine mi çalışıyorsun?"

Tae-yul kılıcını indirdi.

"Biraz daha çalışacağım."

"Sabahın köründen beri buradasın. İnsan biraz dinlenir."

Ji-hwan da yanlarına geldi.

"Senin dinlenmekten anladığın şey yemek yemek."

Min-jae hiç alınmadı.

"En azından ne yaptığımı biliyorum."

Tae-yul istemeden güldü.

Son günlerde ilk kez kendisini bu kadar rahat hissediyordu. Kardeşleriyle vakit geçirmek hoşuna gidiyordu. Onların yanında sürekli kendisini kanıtlamak zorunda hissetmiyordu.

Do-yun da yanlarına geldi.

"Bugün derslerden sonra birlikte yemek yiyelim."

Tae-yul başını salladı.

"Olur."

Kraliçe Hwa-rin, Vezir Han Seong-ik ile çalışma odasında oturuyordu.

"Tae-yul saraya alışmış," dedi vezir.

"Fark ettim. Kral da onunla yakından ilgileniyor."

"Majesteleri yeni oğlundan memnun."

Hwa-rin çayından bir yudum aldı.

"Diğer prensler de onu aralarına aldı. Özellikle Min-jae."

"Bu iyi bir şey değil mi?"

Kraliçe ona baktı.

"Şimdilik öyle."

Vezir bekledi.

"Ne düşünüyorsunuz Majesteleri?"

"Hiçbir şey yapmayacağız. Yalnızca insanların konuşmasına izin vereceğiz."

"Ne hakkında?"

Hwa-rin fincanını bıraktı.

"Yeni prensin babasının gözdesi olduğu konuşuluyor. Bir süre sonra insanlar bunun ne anlama geldiğini kendileri sorgulamaya başlar."

"Veliahtlık meselesi..."

"Ben bu kelimeyi söylemedim, vezir."

Vezir başını eğdi.

Hwa-rin bakışlarını pencereye çevirdi.

"Bir ailede herkesin yeri belliyse huzur olur. Ama birinin yeri değiştiğinde diğerleri ister istemez düşünmeye başlar."

Kral, Tae-yul'u çalışma odasına çağırmıştı.

"Gel, otur."

Tae-yul karşısındaki koltuğa geçti.

"Saray hayatına alışabildin mi?"

"Yavaş yavaş, Majesteleri."

"Kardeşlerin sana yardımcı oluyor mu?"

"Evet. Hepsi iyi davranıyor."

Kral memnun görünüyordu.

"Onlarla yakın olmanı isterim. Artık bu sarayın bir parçasısın."

Tae-yul başını eğdi.

"Elimden geleni yapacağım."

Kral bir süre onu izledi.

"Önünde öğrenmen gereken çok şey var. Devlet işlerini, saray düzenini ve yönetimi öğrenmelisin."

"Öğreneceğim."

"İyi. Bundan sonra bazı toplantılara da katılacaksın."

Tae-yul bu sözleri beklemiyordu ama belli etmedi.

"Emredersiniz."

Odadan çıktığında kapının önünde Min-jae'yle karşılaştı.

"Ne oldu? Baban yine seni mi çağırdı?"

"Biraz konuştuk."

Min-jae gülerek omzuna vurdu.

"Yakında hepimizden fazla ders çalışacaksın. Sonra da bize hava atarsın."

Tae-yul güldü.

"Seninle uğraşmak için ders çalışmama gerek yok."

"Bak sen! Saraya iyice alışmış."

İkisi birlikte avluya doğru yürüdü.

Onları uzaktan izleyen Tae-jun ise bir süre yerinden kıpırdamadı.

Akşamüstü prensler bahçede toplanmıştı. Tae-jun da yanlarına geldi.

"Ne konuşuyorsunuz?"

Min-jae cevap verdi.

"Tae-yul'a yarın atlarla ilgilenmesini göstereceğiz."

Tae-jun kardeşine döndü.

"Babanın seni toplantılara çağıracağını duydum."

Tae-yul başını salladı.

"Evet. Öğrenmem gerekenleri öğrenmemi istiyor."

"İyi yapıyor."

Tae-jun bunu söylerken oldukça sakindi.

"Babamız seni önemsiyor. Son zamanlarda sık sık yanına çağırıyor."

Min-jae gülümsedi.

"Yeni kardeşimiz sonuçta. Babamızın ilgilenmesi normal."

"Elbette," dedi Tae-jun. "Ben de öyle düşünüyorum."

Bir süre sustu, sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi konuştu.

"Yalnız, sarayda herkes aynı şeyi düşünmüyor olabilir."

Ji-hwan ona baktı.

"Ne demek istiyorsun?"

"Bir şey demek istemiyorum. Sadece babamızın Tae-yul'a gösterdiği ilgi dikkat çekiyor. İnsanlar konuşmayı sever."

Tae-yul'un yüzü ciddileşti.

"Ben kimsenin yerini almak için gelmedim."

Tae-jun hemen başını salladı.

"Ben sana böyle bir şey söylemedim."

Ardından ayağa kalktı.

"Yanlış anlama. Sadece sarayda duyduğum şeyleri söyledim."

Uzaklaştı.

Min-jae arkasından baktı.

"Son zamanlarda herkesin ne düşündüğünü bizden önce öğreniyor."

Do-yun konuşmaya katıldı.

"Tae-jun'un söylediklerine takılmayın. Babamız henüz böyle bir karar vermedi."

Tae-yul sessizce başını salladı.

Fakat artık saraydaki her sözün masum olmadığını anlamaya başlamıştı.

Doğuda Jae-ak ve Geon, köylerdeki işlerini tamamlamak üzereydi.

Hastaların bir kısmı iyileşmiş, diğerleri için de ilaç ve bakım düzeni kurulmuştu. Maddi durumu olmayan ailelerden ücret alınmamıştı.

Ayrılacakları sabah yaşlı bir kadın Jae-ak'ın yanına geldi.

"Evladım, hakkını nasıl ödeyeceğiz?"

Jae-ak çantasını kapatırken başını kaldırdı.

"Ödeyecek bir şey yok. İlaçları düzenli kullanın, yeter."

Kadın teşekkür ederek uzaklaştı.

Geon atların yanında bekliyordu.

"Bitirdin mi doktor bey?"

"Bitirdim."

"İyi. Biraz daha kalsak burada bize ev yaptıracaklar."

Jae-ak atına bindi.

"Senin şikâyetin hiç bitmiyor."

"Ben sadece aç kalmak istemiyorum."

Yola çıktılar.

Bir süre sessiz ilerledikten sonra Geon gülmeye başladı.

Jae-ak ona baktı.

"Ne oldu?"

"Bir haber duydum."

"Yine ne var?"

"Bu kez seninle ilgili."

"Söyle."

Geon gülerek ona döndü.

"Evleniyormuşsun dostum! Düğününe de çağıracak mısın?"

Jae-ak şaşkınlıkla baktı.

"Kim evleniyor be?"

"Sen! Vezirin kızıyla evlenecekmişsin."

Jae-ak bir süre sustu.

"Benim bundan haberim yok."

Geon kahkaha attı.

"Demek düğün davetiyesini bile göndermeden evlendiriyorlar seni."

"Bir haftadır köylerdeyim. Ne ara evlenmeye karar verdim?"

"Belki senin yerine karar veren olmuştur."

Jae-ak başını iki yana salladı.

"Saçmalık."

Geon'un gülümsemesi biraz azaldı.

"Şaka bir yana, bu haber nereden çıkmış olabilir?"

Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.

"Vezirin kızı diyorsun, öyle mi?"

"Evet. Söylenti bu."

"Öyleyse kimlerin konuştuğunu öğren. Birileri adımı özellikle kullanıyor olabilir."

Geon başını salladı.

"Anlaşıldı. Önce evliliğini araştıracağız."

"Geon."

"Tamam, tamam. Ciddiyim."

Kang konağında ise Seol-su'nun durumu iyiye gitmiyordu.

Gün geçtikçe daha da güçsüz düşüyordu. Hekimler yanında duruyor, ilaçlarını aksatmıyordu. Mu-jin ise fırsat buldukça eşinin başucuna oturuyordu.

O gün Seol-su gözlerini açtığında kocasını yine yanında buldu.

"Mu-jin..."

General hemen eğildi.

"Buradayım."

"Çocuklardan haber var mı?"

"Hepsi iyi. Merak etme."

Seol-su bir süre sustu.

"Tae-yul?"

Mu-jin'in yüzü değişti.

"Henüz gelemedi."

"Ben onu görmek istiyorum."

"Konuşacağım."

"Yalnızca bir kez görmek istiyorum. Bana kızgın olsa bile..."

Mu-jin eşinin elini tuttu.

"Sana kızgın olduğunu kim söyledi?"

Seol-su gözlerini kapattı.

"Ben annesiyim. Onu tanıyorum."

General cevap veremedi.

Kapı açıldı. Do-hyun içeri girdi.

"Anne, biraz dinlenmelisin."

Seol-su oğluna baktı.

"Sen de hep aynı şeyi söylüyorsun."

Do-hyun hafifçe gülümsedi.

"Çünkü bizi korkutuyorsun."

Seol-su onun elini tuttu.

"Bir gün hepiniz burada olacaksınız, değil mi?"

Do-hyun annesinin ne istediğini anlamıştı.

"Olacağız anne."

Gümüş Hilal Sarayı'nda kral, Vezir Seong-ik ile görüşüyordu.

Bir süre sonra aklına Jae-ak geldi.

"Dördüncü prens nerede?"

Vezir hemen cevap verdi.

"Doğu bölgesinde olduğu bildirildi. Köylerdeki hastalarla ilgileniyormuş."

"Ne zamandır orada?"

"Bir süredir, Majesteleri. Yanında Geon da var."

Kral kaşlarını çattı.

"Benim çağrımı hâlâ yerine getirmedi mi?"

"Henüz dönmedi."

Kral masasındaki belgeyi bıraktı.

"Onu buldurun. Nerede olduğunu ve kimlerle görüştüğünü öğrenmek istiyorum."

"Emredersiniz."

Vezir bir an duraksadı.

"Majesteleri, dördüncü prens hakkında başka bir söylenti daha var."

Kral gözlerini kaldırdı.

"Ne söylentisi?"

"Vezirin kızıyla evleneceği konuşuluyor."

Kralın yüzü sertleşti.

"Kim çıkarmış bu haberi?"

"Henüz bilinmiyor."

Kral arkasına yaslandı.

"Dördüncü prens saraya dönmüyor, hakkında evlilik söylentileri çıkıyor... Önce nerede olduğunu öğrenin. Gerisini sonra konuşuruz."

Vezir eğilerek odad