3. Bölüm — Lanetli Çocuk
3. Bölüm — Lanetli Çocuk
Jae-ak o sabah avludan gelen seslerle uyandı.
Pencereden dışarı baktığında askerlerin atları hazırladığını gördü. Ağabeyleri de oradaydı. Belli ki yine birlikte ata bineceklerdi.
Hızla giyinip odasından çıktı. Merdivenlerden inerken karşılaştığı hizmetçi arkasından seslendi ama Jae-ak durmadı.
Avluya vardığında beş ağabeyini bir arada buldu.
Han Do-yun atının yanında duruyor, askerlerle konuşuyordu. Han Min-jae her zamanki gibi şakalaşıyor, Han Ji-hwan üzengisini kontrol ediyordu. Han Tae-jun sessizce hazırlıklarını tamamlarken Han Seok-woo eldivenlerini takıyordu.
Jae-ak yanlarına yaklaştı.
“Ben de gelebilir miyim?”
Min-jae ona dönüp gülümsedi.
“Yine mi? Geçen sefer yeterince eğlenmemiş miydin?”
“Bu sefer düşmeyeceğim.”
Ji-hwan güldü.
“Geçen sefer at daha hareket etmeden düşmüştün.”
“Öyle olmadı!”
“Oldu.”
“Üzengi kaymıştı.”
Min-jae kahkaha attı. Seok-woo da gülümsemesini saklamaya çalıştı.
Jae-ak, Seok-woo'nun yanına geçti.
“Sen söyle. Benimle gelmeme izin versinler.”
Seok-woo bir an düşündü. Sonra Do-yun'a baktı.
“Bugün biraz bizimle gelse…”
“Annemiz istemiyor,” diye araya girdi Do-yun. “Bu konuyu uzatmayalım.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ben sorun çıkarmam.”
Tae-jun atının kayışını kontrol etmeyi sürdürdü.
“Başka zaman gelirsin.”
“Ne zaman?”
Tae-jun cevap vermedi.
Do-yun atına bindi. Ji-hwan ve Min-jae de onu takip etti. Seok-woo son anda Jae-ak'a dönüp baktı.
“Daha sonra görüşürüz.”
Jae-ak başını salladı.
Ağabeyleri avludan ayrılınca bir süre arkalarından baktı. Seok-woo'nun gerçekten onunla gelmesini isteyip istemediğini anlayamamıştı.
Sonra kendi kendine söylendi:
“Zaten at binmek çok da eğlenceli değil.”
Kimse duymadan avludan uzaklaştı.
Sarayın arka bahçesine geçtiğinde çeşmenin kenarına oturdu. Yerden küçük taşlar topladı ve suya atmaya başladı.
İlk taş suya düştü. İkincisi çeşmenin kenarına çarptı. Üçüncüsü ise çalıların arasına yuvarlandı.
“Sanırım taşlar seni pek sevmiyor.”
Jae-ak arkasına döndü.
Karşısında genç bir muhafız duruyordu. Daha önce onu görmemişti.
“Sen kimsin?”
“Baek Do-jin. Bugünden itibaren senin yanında görev yapacağım.”
“Beni mi koruyacaksın?”
“Görevim bu.”
Jae-ak elindeki taşı gösterdi.
“Öyleyse önce bundan kurtulmamı sağla. Hiçbiri istediğim yere gitmiyor.”
Do-jin çeşmeye baktı.
“Belki de kötü atıyorsundur.”
“Ben kötü atmıyorum.”
“Öyleyse taşların suçu.”
Jae-ak gülmeye başladı.
Do-jin de yerden bir taş aldı. Birkaç adım geriye çekilip fırlattı. Taş çeşmenin kenarına çarpıp geri döndü.
Jae-ak kahkaha attı.
“Sen benden de kötüsün!”
“Bu taş bozukmuş.”
“Taş bozuk olmaz ki!”
“Bugünlük öyle diyelim.”
Jae-ak bir taş daha aldı.
“Bir daha dene.”
Bir süre böyle uğraştılar. Jae-ak, Do-jin'in kendisiyle rahatça konuşmasına şaşırmıştı. Saraydaki çoğu insan onun yanında kelimelerini dikkatle seçerdi. Do-jin ise onunla şakalaşmaktan çekinmiyordu.
“Sen daha önce nerede görev yapıyordun?” diye sordu Jae-ak.
“Sarayın dış muhafızlarında.”
“Orada da taş atıyor muydunuz?”
“Hayır.”
“Çok sıkıcıymış.”
Do-jin gülümsedi.
“Seninle görev yapmak daha hareketli olacak gibi görünüyor.”
Jae-ak bunu iltifat saydı.
Öğleye doğru Jae-ak annesinin eski odasına gitmek istedi.
Koridorun sonundaki kapının önünde iki muhafız bekliyordu. Jae-ak yaklaşınca ikisi de doğruldu.
“İçeri girebilir miyim?”
Muhafızlardan biri başını eğdi.
“Üzgünüm. İzin yok.”
“Biraz kalıp çıkacağım.”
“Kraliçe Yoon'un emri.”
Jae-ak kapıya baktı.
“Annemin odası burası.”
Muhafız cevap vermedi.
“İçerideki kitaplardan birini almak istiyorum.”
“Emir değişmedi.”
Jae-ak bir süre kapının önünde bekledi. Sonra geri döndü.
Do-jin koridorun diğer ucundaydı.
“Yine izin vermediler mi?”
Jae-ak başını salladı.
“Annemin kitaplarını merak ediyorum. Belki içlerinde bana ait bir şey vardır.”
“Daha önce hiç bakmadın mı?”
“Hayır. Kapıyı açmıyorlar.”
Do-jin onunla birlikte yürümeye başladı.
Jae-ak bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.
“Annemin yüzünü hatırlamıyorum.”
Do-jin ona baktı.
“Hiç mi?”
“Bazen rüyamda gördüğümü sanıyorum. Ama uyandığımda yüzünü hatırlayamıyorum. Sesini de bilmiyorum.”
Yolun kenarındaki çiçeklere baktı.
“Acaba beni görse yaramazlık yaptığım için kızar mıydı?”
Do-jin hafifçe gülümsedi.
“Önce ne yaptığını sorardı herhâlde.”
“Sonra?”
“Sonra da kararını verirdi.”
Jae-ak güldü.
“Demek ki bazen kızardı.”
“Her anne kızabilir.”
Jae-ak başını salladı. Annesi hakkında başka bir şey söylemedi.
Sarayın diğer tarafında Yoon Hwa-rin, kızı Han Seo-yeon ile oturuyordu.
Seo-yeon aynanın karşısında saçlarını düzeltiyordu. Birazdan sarayda düzenlenecek toplantıya katılacaktı.
“Jae-ak'ı bugün gördün mü?” diye sordu Hwa-rin.
“Sabah ağabeylerinin yanına gitmiş.”
“Ne istemiş?”
“Onlarla ata binmek. Yine kabul etmemişler.”
Seo-yeon aynadaki yansımasına bakarak güldü.
“Artık anlaması gerek. Ağabeylerinin peşinden koşmayı bırakmalı.”
Hwa-rin kızına döndü.
“Bu konuyu herkesin yanında konuşma.”
“Ben sadece düşündüğümü söylüyorum.”
“Her düşündüğünü söylemek zorunda değilsin.”
Seo-yeon aynayı kapattı.
“Merak etme anne. Onunla uğraşacak vaktim yok.”
Hwa-rin cevap vermedi. Masanın üzerindeki küçük kutuyu açıp içinden bir broş çıkardı.
“Bunu tak. Bugün seni birkaç önemli kişi görecek.”
Seo-yeon broşu alıp elbisesine iliştirdi.
“Bazen keşke saraydaki herkes benim kadar akıllı olsa.”
Hwa-rin kızına kısa bir bakış attı.
“Akıllı olmak yetmez. Ne zaman konuşacağını da bilmelisin.”
Kapı çalındı. Linsua içeri girdi.
“Konuşabilir miyiz?”
Hwa-rin kızına dışarı çıkmasını işaret etti. Seo-yeon odadan ayrılınca Linsua yaklaştı.
“Jae-ak'ın yanına yeni bir muhafız verilmiş. Baek Do-jin.”
“Kim seçmiş?”
“Henüz öğrenemedim. Görevlendirme saraydan yapılmış.”
“Geçmişini araştır.”
Linsua başını salladı.
“Jae-ak'ın yanında kalmaya devam etsin mi?”
Hwa-rin biraz düşündü.
“Şimdilik görevini yapsın. Ancak kimlerle görüştüğünü öğrenmek istiyorum.”
“Anlaşıldı.”
Hwa-rin pencereye yöneldi.
“Bir de Jae-ak'ın annesinin odasına gitmeye çalıştığını duydum.”
“İçeri alınmamış.”
“Bundan sonra da alınmasın.”
Linsua başını eğdi.
Hwa-rin bir süre dışarı baktıktan sonra hizmetçisini çağırdı.
“Jae-ak'ın dersleri artık odasında yapılacak. Öğretmenine haber ver.”
“Emredersiniz.”
Hizmetçi çıktıktan sonra Hwa-rin çayından bir yudum aldı. Bu kararın nedenini kimseye açıklaması gerekmiyordu. En azından şimdilik.
İkindi vakti bahçede çocukların sesleri yükseliyordu. Hwa-rin'in küçük oğlu da diğer çocuklarla oyun oynuyordu.
Jae-ak onları görünce yanlarına gitmek istedi. Birkaç gündür küçük kardeşiyle doğru düzgün konuşamamıştı.
Çocuklar koşarken küçük prensin ayağı takıldı ve yere düştü. Ağlamaya başladı.
Jae-ak hemen yanına koştu.
“İyi misin?”
Kardeşinin yanına çömeldi. Tam koluna dokunacakken bir nedime araya girdi.
“Geri çekilin!”
Jae-ak şaşırdı.
“Ben sadece yardım edecektim.”
Nedime küçük prensi kucağına aldı.
“Buna gerek yok.”
“Ben onun ağabeyiyim.”
Kadın cevap vermedi.
Yakındaki hizmetçilerden biri diğerine eğildi.
“Yine onun olduğu yerde bir şey oldu.”
“Sesini alçalt.”
Jae-ak başını çevirdi. Söylenenleri duymuştu.
O sırada Han Seo-yeon bahçeye geldi. Yanında iki nedime vardı.
“Ne oldu burada?”
Nedime durumu anlattı. Seo-yeon önce kardeşine, sonra Jae-ak'a baktı.
“Sen neden buradasın?”
“Kardeşim düştü.”
“Düştüğünü gördüm. Ama senin burada olman gerekmiyor.”
“Ben yardım etmek istedim.”
Seo-yeon hafifçe iç çekti.
“Her şeye karışmayı bırak. Biraz da kendi işinle ilgilen.”
Jae-ak'ın yüzü kızardı.
“Ben kimseye bir şey yapmadım.”
“Bunu herkese anlatmana gerek yok.”
Seo-yeon nedimeye küçük prensi odasına götürmesini söyledi. Ardından bahçeden ayrıldı.
Jae-ak olduğu yerde kaldı.
Do-jin yanına geldiğinde hâlâ bahçeye bakıyordu.
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı.”
Do-jin soru sormadı. Onunla birlikte bahçeden çıktı.
Jae-ak birkaç adım sonra konuştu.
“Kardeşime yardım etmek istedim. Ama beni yanına bile yaklaştırmadılar.”
“Düştüğünde korkmuş olabilirler.”
“B
Yorumlar
- Selin Pınar: yaptığını bir düşün
- Ahmet Poyraz: Anneni bile tanımıyorsun ama seni hiç sevmeyen biri olduğunu düşünüyorsan yanılıyorsun
- Melis K.: Sınırlar belirlenmiş de sen neden hiç itiraz etmiyorsun?
- Poyraz Pekün: şu not konusuna parmak basmalısın bilinmeyen her zaman korkutucudur
- Furkan Metehan: arka planda bile onun gidişini izlerken hissetmenin zor olmaması gerek
- Gülay: biraz daha özgüven ister insandan ilerlemek için yalnızca kitap okumak yeterli değil