30. Bölüm — İstenmeyen Misafir
30. Bölüm — İstenmeyen Misafir
General Kang Mu-jin, kralın çağrısını aldığında vakit kaybetmedi. Beş oğlunu da yanına alarak saraya doğru yola çıktı.
Kralın gönderdiği haberde dördüncü prens Jae-ak'ın adı özellikle belirtilmişti. Mu-jin, neden kendisinin çağrıldığını merak ediyordu. Bir prensin saraydan gönderilmesi için bir generale ihtiyaç duyulması alışılmış bir durum değildi.
Büyük salona girdiklerinde kral tahtında oturuyordu. Kraliçe Hwa-rin hemen yanında, vezir Han Seong-ik ise birkaç adım gerisindeydi.
Prensler de salondaydı. Tae-yul, Min-jae ve Ji-hwan'la konuşuyordu. Do-yun biraz ileride duruyor, Tae-jun ile Seok-woo ise konuşmaları sessizce izliyordu.
Mu-jin eğilerek selam verdi.
“Majesteleri.”
“General, geldin.”
“Emrinizi aldım. Beni neden çağırdığınızı öğrenebilir miyim?”
Kral bekletmeden konuştu.
“Dördüncü prens Jae-ak'ı buradan götüreceksin.”
Mu-jin'in kaşları hafifçe çatıldı.
“Prensi mi?”
“Evet. Emirlerimi dinlemiyor. Saraya çağırıyorum, gelmiyor. Geldiğinde de huzurumu bozuyor. Artık burada kalmasını istemiyorum.”
Kraliçe hafifçe araya girdi.
“Majesteleri, General'i zor durumda bırakmayalım. Prens yıllardır saraydan uzakta yaşıyor. Belki de saraya alışması zaman alacaktır.”
Kral ona döndü.
“Onu savunuyor musun?”
“Hayır, Majesteleri. Yalnızca meselenin büyümesini istemiyorum.”
Vezir de konuşmaya katıldı.
“Yine de sarayda herkesin uyması gereken kurallar vardır. Bir prensin kralın emirlerini görmezden gelmesi doğru değildir.”
Min-jae dayanamadı.
“Jae-ak kimseye zarar vermedi. Sadece sarayda kalmak istemiyor.”
Kralın bakışları oğluna döndü.
“Sen yine karışıyorsun.”
Do-yun araya girdi.
“Majesteleri, kardeşimizle konuşarak da bu mesele çözülebilir.”
Hwa-rin hemen ona baktı.
“Prens Do-yun, babanızın kararını sorgulamanız doğru değil.”
Do-yun sustu ama yüzündeki rahatsızlık kaybolmadı.
Kraliçe bu kez Tae-yul'a döndü.
“Sen ne düşünüyorsun? Sonuçta artık bu sarayın bir prensisin.”
Tae-yul kısa bir süre düşündü.
“Bu meseleye karışmak istemiyorum.”
“Ne kadar dikkatli bir cevap.”
Min-jae annesinin sözlerinden hoşlanmamıştı.
“Burada kimse Tae-yul'u suçlamıyor.”
Hwa-rin oğluna gülümsedi.
“Ben de öyle bir şey söylemedim.”
Aslında istediği tam olarak buydu. Prenslerin birbirlerinin sözlerinden şüphe etmesi, kralın da onların her hareketini dikkatle izlemesi…
Mu-jin konuşmaların bitmesini bekledi.
“Majesteleri, prensi görmeden karar vermek istemiyorum.”
Kral elini kaldırdı.
“Getirin.”
Jae-ak zindandan çıkarıldığında Geon onu koridorda bekliyordu.
“Sonunda çıktın.”
Jae-ak üzerindeki kıyafetleri düzeltti.
“Biraz daha kalsaydım burayı evim sanacaktım.”
“Şaka yapmayı bırak. Kral seni çağırmış.”
“Biliyorum. Bugün benimle görüşmek isteyenlerin sayısı arttı. Çok önemli biri oldum galiba.”
Geon ona baktı.
“Biraz ciddi olsan iyi olacak.”
Jae-ak gülümsedi.
“Sen de biraz eğlensen iyi olacak.”
Birlikte büyük salona girdiler.
Jae-ak önce kralı, sonra kraliçeyi ve veziri gördü. Ardından salondaki prenslere baktı.
Tae-yul, Min-jae ve Ji-hwan'ın yanındaydı. Do-yun da onlarla konuşuyordu.
Min-jae bir şey anlatınca Tae-yul gülümsedi. Ji-hwan da sohbete katıldı.
Jae-ak'ın adımları yavaşladı.
Yüzünde tuhaf bir gülümseme belirdi.
“Ne güzel.”
Geon ona baktı.
“Neye?”
“Hiç. Aile saadeti.”
Kralın sesi duyuldu.
“Jae-ak!”
Jae-ak başını çevirdi.
“Majesteleri. Beni özlemişsiniz.”
“Ne zaman ciddileşeceksin?”
“Bilmiyorum. Belki bir gün.”
Kral General'i işaret etti.
“General Kang seni buradan götürecek. Bundan sonra onun yanında kalacaksın.”
Jae-ak önce General'e, sonra kralına baktı.
“Beni mi?”
“Evet.”
“Ne kadar güzel. İnsan bazen kendi evinden kovulunca başka bir yere davet edilirmiş.”
Kraliçe hafifçe gülümsedi.
“Prensim, General'in ailesine karşı daha dikkatli konuşmalısınız. Sizi kabul etmeleri büyük bir incelik.”
Jae-ak kraliçeye döndü.
“Henüz beni kabul ettiklerini sanmıyorum. Daha yeni tanıştık.”
Hwa-rin'in gülümsemesi bir anlığına dondu.
“Ne demek istediğinizi anlamadım.”
“Önemli değil. Ben de bazen ne dediğimi anlamıyorum.”
Geon başını eğdi.
Kral masaya vurdu.
“Yeter! General seni götürecek.”
Jae-ak omuz silkti.
“Peki. Zaten gidiyordum.”
Arkasını döndü.
“Benim için oyun bitti. Artık gidiyorum.”
Mu-jin'in beş oğlu babalarının arkasında bekliyordu. Jae-ak yanlarından geçerken onlara kısaca baktı.
Hiçbirini tanımıyordu.
Do-hyun önüne çıktı.
“Bir dakika.”
Jae-ak durdu.
“Buyur?”
“Bizimle geleceksin.”
Jae-ak kaşını kaldırdı.
“Pardon, siz kimsiniz?”
“General Kang'ın oğullarıyız.”
“Güzel. Tanıştığımıza memnun oldum. Şimdi müsaadenizle.”
Yanlarından geçmeye çalıştı ama Seo-jin önüne çıktı.
“O kadar kolay değil.”
Jae-ak güldü.
“Ne kolay değil? Benim nereye gideceğime siz mi karar veriyorsunuz?”
Min-gyu cevap verdi.
“Babamız seni götürmemizi söyledi.”
“Babanız beni götürmek istiyorsa kendisi konuşabilir.”
Mu-jin konuşmaya katıldı.
“Prens, kralın emriyle buradayım. Benimle geleceksin.”
Jae-ak ona baktı.
“General, ben zaten gidiyorum. Peşime beş adam takmanıza gerek yok.”
“Bu şekilde gitmeyeceksin. Önce konuşacağız.”
“Ben konuşmak istemiyorum.”
Do-hyun kardeşlerine döndü.
“Babamızın emrini yerine getireceğiz. Daha fazla uzatmayın.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Bana dokunmayın.”
Ji-won koluna uzanınca Jae-ak geri çekildi.
“Duydun mu? Dokunma dedim.”
Geon hemen araya girdi.
“Bir dakika! Önce sakin olun. Kimse kimseyi zorla götürmek zorunda değil.”
Fakat Jae-ak çoktan kapıya yönelmişti.
Do-hyun kardeşlerine işaret etti.
“Tutun. Babamız onu almadan buradan ayrılmamamızı söyledi.”
Jae-ak arkasını döndü.
“Gerçekten mi? Beni tanımıyorsunuz bile. Neden bu kadar uğraşıyorsunuz?”
Seo-jin cevap verdi.
“Çünkü babamızın emri bu.”
“Ne kadar güzel bir sebep.”
Jae-ak kurtulmaya çalıştı. Kısa süren mücadelede kardeşler onu durdurmayı başardı. Jae-ak'ın karşı koymaya devam etmesi üzerine Min-gyu ve Ji-won onu bayıltarak taşıyabilecek hâle getirdi.
Geon şaşkınlıkla onlara baktı.
“Gerçekten yaptınız mı bunu?”
Do-hyun nefesini toparladı.
“Başka türlü gelmeyecekti.”
Mu-jin oğullarına sertçe baktı.
“Ben size onu incitin demedim.”
“Baba, bırakıp gitmesine izin veremezdik. Kralın emriyle buradayız.”
Mu-jin cevap vermedi. Jae-ak'a baktı.
Onu daha önce hiç görmemişti. Hakkında duydukları dışında bildiği hiçbir şey yoktu. Şimdi ise oğullarıyla birlikte saraydan çıkarmak zorunda kaldığı bir prens vardı karşısında.
Geon öne çıktı.
“Ben de onunla geleceğim.”
Mu-jin ona döndü.
“Sen kimsin?”
“Jae-ak'ın arkadaşıyım.”
General kısa bir süre düşündü.
“Peki. Sen de gel.”
Saraydan ayrılmadan önce Mu-jin son kez kralın huzuruna çıktı.
“Majesteleri, prensi götürüyorum.”
Kral başını salladı.
“İyi. Bir daha saraya izinsiz dönmesini istemiyorum.”
Mu-jin eğilerek selam verdi.
“Emredersiniz.”
Kralın yanındaki kraliçe ise General'in arkasından baktı.
“Majesteleri, General'in bu kadar kolay kabul etmesi ilginç değil mi?”
Kral ona döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
“Hiç. Yalnızca bir prensin başka bir ailenin yanına gönderilmesi sarayda konuşulacaktır.”
Vezir hemen söze girdi.
“Bu durum General'in nüfuzunu artırabilir. İnsanlar, kralın istemediği bir prensi onun yanına gönderdiğini düşünebilir.”
Kralın yüzü asıldı.
“General'in benim kararımı kendi lehine kullanmasına izin vermem.”
Hwa-rin başını eğdi.
“Ben de yalnızca bunu düşünmenizi istedim.”
Kraliçe, kralın zihnine yeni bir şüphe bırakmıştı.
Saraydan ayrılan arabada Jae-ak hâlâ kendinde değildi.
Do-hyun karşısındaki kardeşlerine baktı.
“Uyandığında ne yapacak dersiniz?”
Seo-jin iç çekti.
“Muhtemelen hepimize kızacak.”
Min-gyu omuz silkti.
“Bizi tanımıyor bile. Kızması normal.”
Geon arabanın diğer tarafında oturuyordu.
“Onu tanımıyorsunuz. Ama şimdiden başını yeterince ağrıttınız.”
Ji-won ona baktı.
“Biz sadece babamızın emrini yerine getirdik.”
“Evet. Bunu anladık.”
Mu-jin konuşmaya katıldı.
“Yeter. Eve varınca kendine gelmesini bekleyeceğiz. Sonra neden böyle davrandığını öğreniriz.”
Araba sarayd