31. Bölüm — Beni mi?
31. Bölüm — Beni mi?
Araba ilerlerken Jae-ak gözlerini açtı. Başını kaldırıp karşısına baktı. Geon tam karşısında oturuyordu.
“Uyandın mı sonunda?”
Jae-ak başını ovuşturdu.
“Beni nereye götürüyorsunuz?”
“Kang konağına.”
“Ben ne zaman kabul ettim?”
“Etmedin.”
“Güzel. En azından birimiz dürüst.”
Arabanın diğer tarafında oturan gençlerden biri konuştu.
“Babamız seninle görüşmek istiyor.”
Jae-ak ona baktı.
“Babanız General Kang Mu-jin, değil mi?”
“Evet.”
“Peki, kendisine söyleyin. İnsanları bayıltıp arabaya koymak pek hoş bir tanışma yöntemi değil.”
Genç adam cevap vermedi. Geon ise başını çevirip dışarı baktı.
“Sen de gülme,” dedi Jae-ak.
“Gülmüyorum.”
“Tabii.”
Araba orman yoluna girdiğinde önlerini birkaç adam kesti. General atını durdurdu. Oğulları hemen etrafını sardı.
Saldırganlar doğrudan prensi istediklerini söylediler.
Jae-ak arabanın içinden seslendi:
“Bugün herkesin benden bir isteği var. Ne güzel.”
Geon kapıyı açtı.
“Şaka yapmayı bırak da dikkatli ol.”
“Peki, baba.”
Geon ona ters ters baktı. İkisi de dışarı çıktı.
General ve oğulları saldırganlarla mücadele ederken Jae-ak da Geon'a yardım etti. Kısa süre sonra saldırganlar geri çekildi. Arkalarından kim olduklarını anlayabilecekleri bir iz kalmamıştı.
Mu-jin, Jae-ak'ın yanına geldi.
“İyi misin?”
“Şimdilik. Ama sizinle yolculuk etmek pek güvenli değilmiş.”
“Bunu araştıracağım.”
“İyi olur. Ben de bir daha böyle bir yolculuğa çıkmamaya çalışırım.”
Kang konağına vardıklarında Jae-ak arabadan indi. Avluya baktı.
“Büyükmüş.”
General yanına geldi.
“İçeri gel. Eşim seni görmek istiyor.”
Jae-ak ona döndü.
“Eşiniz mi?”
“Evet. Seni merak ediyor.”
Jae-ak bir an duraksadı.
“Beni mi?”
“Evet.”
“Benim annem doğumumda ölmüş. Beni merak edecek bir annem olduğunu bilmiyordum.”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Benim eşimden söz ediyorum. Seni görmek istedi.”
Jae-ak daha fazla soru sormadı.
“Peki. Madem öyle, görüşelim.”
Seol-su odasında dinleniyordu. Mu-jin içeri girdiğinde hemen ona döndü.
“Getirdin mi?”
“Getirdim.”
“İyi mi? Yolda bir şey olmadı ya?”
“Bir saldırı oldu ama atlattık.”
Seol-su endişeyle kocasına baktı.
“Onu görmek istiyorum.”
Mu-jin kapıya yöneldi ve Jae-ak'ı içeri çağırdı.
Jae-ak odaya girdiğinde yatağında dinlenen kadını gördü.
“Hoş geldin,” dedi Seol-su.
“Hoş bulduk.”
“Yolculuk seni yormuştur.”
“Biraz ama iyiyim.”
Seol-su ona dikkatle baktı. Jae-ak'ın yüzünde yorgunluk vardı. Kadın bir şey sormak istedi ama önce nereden başlayacağını bilemedi.
“Bir şeyler yemek ister misin? Yol boyunca doğru düzgün dinlenememişsindir.”
“Teşekkür ederim. İhtiyacım yok.”
“Peki. Burada kaldığın sürece rahat etmeni isterim. Bir şeye ihtiyacın olursa söyle.”
Jae-ak başını salladı.
“Yanlış anlamayın ama burada uzun süre kalmayı düşünmüyorum.”
Seol-su'nun yüzünde kısa bir üzüntü belirdi. Yine de onu zorlamadı.
“Anlıyorum. Seni zorla tutmak istemem.”
Jae-ak bu cevabı beklemiyordu. Bir an sustu.
Tam o sırada kapının yanında duran kardeşlerden biri konuştu.
“Bizi hatırlamıyor musun?”
Jae-ak ona baktı.
“Daha önce karşılaştık mı?”
“Bir meyhanede. Babamız zehirlenmişti. Kral da oradaydı. İkisini de sen kurtarmıştın.”
Jae-ak'ın kaşları kalktı.
“Ben mi?”
“Evet. O gece seni gördük. Sonrasında seni bulmak için doktor aradık ama hiçbir yerde izine rastlayamadık.”
Jae-ak biraz düşündü.
“Şimdi hatırlayacak gibi oldum ama pek emin değilim. O gece biraz içkiliydim.”
“Bunu biz de fark etmiştik,” dedi gençlerden biri.
Jae-ak güldü.
“Demek o hâlimle aklınızda kalmışım.”
“Babamız seni bulmak istiyordu. Kral da o gece olanları biliyor.”
Jae-ak omuz silkti.
“İyi. Sonunda bulmuşsunuz.”
Diğer kardeşlerinden biri daha ciddi bir sesle konuştu.
“Yalnız bir şeyi baştan söyleyelim. Babamızın emriyle seni buraya getirdik. Bu, seni kardeşimiz olarak kabul ettiğimiz anlamına gelmiyor.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme değişmedi.
“Merak etmeyin. Ben de sizden kardeşlik beklemiyorum.”
“Yani bizimle bir aile olmak istemiyor musun?”
“Ben aile aramıyorum. Kendi hayatım var. Burada yaşamak da istemiyorum.”
General oğullarına sertçe baktı.
“Yeter. Daha yeni geldi. Üzerine gitmeyin.”
Seol-su konuşmaları sessizce dinlemişti. Sonra yeniden Jae-ak'a döndü.
“Burada kalmak istemiyorsan seni zorlamayacağım. Ama ara sıra yanıma uğrarsan sevinirim.”
Jae-ak kadının yüzüne baktı. Onu kırmak istemiyordu. Fakat kendisini bir anda bu ailenin parçasıymış gibi hissetmesi de mümkün değildi.
“Bakarız.”
Seol-su hafifçe gülümsedi.
“Bu da yeter.”
Jae-ak başını eğerek odadan çıktı.
Geon koridorda onu bekliyordu.
“Nasıl geçti?”
“Fena değildi.”
“Şaşırdım. Kavga etmedin.”
“İçeride hasta bir kadın vardı. Biraz saygım var.”
Geon onunla birlikte yürümeye başladı.
“Peki, burada kalacak mısın?”
Jae-ak hemen cevap verdi.
“Hayır.”
“General ne diyecek?”
“Bilmiyorum. Ama ben söyledim.”
Geon bir süre sustu.
“Meyhanedeki olayı da hatırlamadın, değil mi?”
“Hayır. O gece ne yaptığımı bile doğru düzgün bilmiyorum.”
“Onlar seni uzun süre aramış.”
Jae-ak omuz silkti.
“Bulmuşlar işte. Konu kapandı.”
Geon ona baktı.
“Kadın seni gerçekten görmek istiyordu.”
Jae-ak'ın yüzü biraz ciddileşti.
“Fark ettim.”
“Peki?”
“Ne peki?”
“Bir şey hissetmedin mi?”
Jae-ak yürümeye devam etti.
“Geon, ben o kadını tanımıyorum. O da beni tanımıyor. Biraz konuşup hemen aile olmayacağız.”
Geon daha fazla üstelemedi.
Jae-ak konağın avlusuna çıktığında etrafına yeniden baktı.
Burası kalabalık, düzenli ve sıcak bir evdi. Herkesin birbirini tanıdığı, birinin diğerini beklediği bir yer...
Ama Jae-ak burada kendine ait bir yer görmüyordu.
“Ben kendi hayatıma dönmek istiyorum,” dedi.
Geon başını salladı.
“Biliyorum.”
Jae-ak arkasına dönüp konağa son bir kez baktı.
Burada kalmayacaktı. En azından şimdilik kararından emindi.