32. Bölüm — Bir Şey Merak Ettim
32. Bölüm — Bir Şey Merak Ettim
Jae-ak sabah uyandığında ilk düşündüğü şey konaktan nasıl ayrılacağıydı.
Odadan çıkıp avluya indi. General'in oğullarından ikisi oradaydı. Onu görünce konuşmayı kestiler. Biri kısa bir bakış attıktan sonra yeniden önüne döndü.
Jae-ak selam vermelerini beklemedi. Zaten kendisi de konuşmaya pek hevesli değildi.
Tam kapıya yönelmişti ki bir hizmetçi yanına geldi.
“Prensim, Hanımefendi sizi kahvaltıya bekliyor.”
Jae-ak durdu.
“Beni mi?”
“Evet, sizi.”
“Peki.”
Seol-su'nun odasına girdiğinde kahvaltı hazırlanmıştı. Kadın onu görünce gülümsedi.
“Günaydın. Gel, otur. Birlikte yemek yiyelim.”
Jae-ak kapının yanında durdu.
“Ben mi?”
“Evet, sen. Gel, aç kalmışsındır.”
Jae-ak sandalyeye oturdu.
“Dün yemek yedim.”
“Ne kadar yedin?”
Jae-ak cevap vermedi.
Kapının yanında bekleyen Geon araya girdi.
“Pek bir şey yemedi.”
Jae-ak ona döndü.
“Sen de her şeyi anlatmasan olmaz mı?”
“Doğruyu söylüyorum.”
Seol-su gülümseyerek tabağı işaret etti.
“Öyleyse şimdi güzelce ye.”
Jae-ak birkaç lokma aldı. Seol-su onu izlerken kolundaki yarayı fark etti.
“Kolun yaralanmış.”
“Önemli değil.”
“Ne zaman oldu?”
“Yolda. Saldırıda.”
Seol-su hemen Mu-jin'e döndü.
“Buna bakan oldu mu?”
“Henüz değil.”
“Nasıl olur? Doktor çağırın. Yarasını temizlesinler, ilacını da versinler.”
Jae-ak araya girdi.
“Gerek yok, ben hallederim.”
Seol-su ona baktı.
“Jae-ak, küçük de olsa yara bu. İhmal etme. İlacını da iç, olur mu?”
Jae-ak bir an kadının yüzüne baktı. Sonra başını salladı.
“Peki.”
Kahvaltısını bitirince ayağa kalktı.
“Ben artık gideyim.”
Seol-su biraz üzüldü.
“Daha yeni oturmuştun.”
“Yapmam gereken işler var.”
“Peki. Ama yaranı göster, ilacını da iç. Sonra yine görüşürüz.”
“Tamam.”
Jae-ak odadan çıktı.
Avluda General'in oğullarıyla yeniden karşılaştı. İçlerinden biri önünü kesmeden konuştu.
“Annemizle hemen yakınlaşmana gerek yok.”
Jae-ak durup ona baktı.
“Yakınlaşmaya çalıştığımı nereden çıkardın?”
“Burası bizim evimiz. Annemiz de hasta. Onu üzmeni istemiyoruz.”
“Ben de kimseyi üzmek istemiyorum. Zaten burada kalmayacağım.”
Diğer kardeşi araya girdi.
“Bunu babamıza da söyledin mi?”
“Kaç kere söyledim, saymadım.”
Jae-ak yürümeye devam etti. Geon da arkasından geldi.
“Aranız pek iyi olmayacak galiba.”
“Daha tanışamadık bile.”
“Tanışmak istiyor musun?”
“Pek sayılmaz.”
Öğleden sonra General Mu-jin, Jae-ak'ı avlunun arka tarafında buldu.
“Biraz konuşalım mı?”
Jae-ak ona döndü.
“Bu kez ne oldu?”
“Bir şey olmadı. Sana sormak istediğim bir konu var.”
“Dinliyorum.”
İkisi avlunun sakin bir köşesine oturdu.
Mu-jin söze nasıl başlayacağını düşündü.
“Meyhanedeki geceyi hatırlıyor musun?”
Jae-ak başını salladı.
“Pek sayılmaz. İçkiliydim. Ertesi gün de doğru düzgün hatırlamıyordum.”
“O gece babamla Kral zehirlenmişti. Sen ikisini de kurtardın.”
Jae-ak şaşırdı.
“Ben mi?”
“Evet. Oğullarımdan bazıları da oradaydı. Seni gördüler. Sonra seni bulmak için doktor aradık ama bir türlü izine ulaşamadık.”
Jae-ak kısa bir kahkaha attı.
“Demek o gece bir işe yaramışım.”
“Yaramışsın. Hem de çok.”
“Hatırlasaydım belki ben de şaşırırdım.”
Mu-jin hafifçe gülümsedi. Sonra biraz daha ciddi bir sesle sordu:
“Peki, sonrasında nerelerdeydin?”
“Bir süre yaşlı bir hekimin yanında kaldım. Ondan tıp öğrendim. Sonra Geon'la birlikte dolaştık. Hastalara baktık, köylerde insanlara yardım ettik.”
“Peki saraya neden dönmedin?”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Dönmek istemedim.”
“Hiç özlemedin mi?”
“Hayır.”
Mu-jin bir süre sustu.
“Orada seni üzen bir şey mi oldu?”
Jae-ak gözlerini General'e çevirdi.
“General, bunu gerçekten merak mı ediyorsunuz?”
“Evet.”
Jae-ak biraz düşündü.
“Ben küçükken sarayda herkesin bir yeri vardı. Benim yoktu. Zamanla buna alıştım. Sonra da kendi yoluma gittim. Şimdi geri dönmek için bir sebep görmüyorum.”
Mu-jin onun yüzüne baktı ama hemen yeni bir soru sormadı.
“Anladım.”
Jae-ak ayağa kalktı.
“Ben yarama baktırayım. Seol-su Hanım'ın tembihlerini de yerine getireyim.”
“İyi olur.”
Jae-ak birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Bir şey daha söyleyeyim. Bana iyi davranmanız güzel ama bunun karşılığında burada kalacağımı düşünmeyin.”
Mu-jin başını salladı.
“Bunu senden istemedim.”
“Güzel.”
Jae-ak uzaklaştı.
Mu-jin arkasından bakarken oğullarının tavrını düşündü. Seol-su'nun Jae-ak'a gösterdiği ilgiyi de... Bu genç hakkında bilmediği çok şey vardı.
Jae-ak ise konağın içinde kendisine ayrılmış bir oda, hazırlanmış bir sofra ya da gösterilen ilgiyle ilgilenmiyordu.
Yarasını tedavi ettirecek, ilacını içecek ve ilk fırsatta kendi hayatına dönecekti.