33. Bölüm — İstenmeyen Kardeş
33. Bölüm — İstenmeyen Kardeş
Kang konağında sabah sessiz başlamıştı.
Jae-ak odasında çantasını hazırlıyordu. Geon kapının yanında durmuş, onu izliyordu.
“Gerçekten gidiyor muyuz?”
“Evet.”
“Generalin haberi var mı?”
“Birazdan olur.”
Geon başını iki yana salladı.
“Daha dün geldik. Biraz daha kalmanın ne zararı var?”
Jae-ak çantasını omzuna aldı.
“Ben kalmak istemiyorum. Bu kadar basit.”
Geon daha fazla üstelemedi. Jae-ak’ın kararını kolay kolay değiştiremeyeceğini biliyordu.
Birlikte odadan çıktılar. Koridorda Kang ailesinin oğullarıyla karşılaştılar. Do-hyun pencerenin yanında duruyordu. Min-gyu ve Ji-won da onun yanındaydı. Seo-jin ise biraz gerideydi.
Jae-ak’ın çantasını gören Ji-won sordu:
“Bir yere mi gidiyorsun?”
“Evet.”
“Babamız biliyor mu?”
“Henüz değil.”
Min-gyu kaşlarını çattı.
“Böyle kafana göre gidemezsin.”
Jae-ak durup ona baktı.
“Neden?”
“Burası senin istediğin zaman girip çıkabileceğin bir han değil.”
“Zaten burada kalmak isteyen de yok.”
Seo-jin kollarını bağladı.
“Annemiz sana iyi davrandı diye kendini aileden biri sanma.”
Geon hemen araya girdi.
“Biraz dikkatli konuşsanız iyi olur.”
Ji-won ona döndü.
“Sen karışma. Biz kendi aramızda konuşuyoruz.”
Jae-ak, Geon'a sakin olmasını işaret etti. Sonra kardeşlere döndü.
“Rahat olun. Kendimi ailenizin bir parçası sanmıyorum.”
Do-hyun daha sakin bir sesle konuştu.
“Biz annemizi korumaya çalışıyoruz. Hastalığı yüzünden hassas bir dönemden geçiyor.”
“Bunun farkındayım. Ona saygısızlık etmedim.”
“Yine de onunla fazla yakınlaşmanı istemiyoruz.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Beni dinleyin. Ben buraya kendi isteğimle gelmedim. Babanız beni saraydan çıkardı ve buraya getirdi. Annenizle tanıştım, kendisine saygısızlık etmedim. Şimdi de gitmek istiyorum. Daha ne yapmamı bekliyorsunuz?”
Min-gyu alaycı bir ifadeyle güldü.
“Sarayda yaşananları da unutmadık. Hakkında anlatılanları duyduk.”
Jae-ak'ın bakışları sertleşti.
“Ne duydunuz?”
“Yeterince şey.”
“Güzel. Demek beni hiç tanımadan hakkımda karar vermişsiniz.”
Ji-won bir adım yaklaştı.
“Belki de duyduklarımız doğrudur.”
Jae-ak çantasını yere bıraktı.
“Belki de değildir. Ama bunu öğrenmek için benimle konuşmanız gerekirdi. Siz daha ilk günden beni suçlamayı seçtiniz.”
Seo-jin soğuk bir sesle karşılık verdi:
“Annemizin yanına yaklaşmanı istemiyoruz. Bunu anlaman yeterli.”
Jae-ak bir süre ona baktı.
“Merak etmeyin. Ben de sizin ailenizin bir parçası olmak için uğraşmıyorum.”
Do-hyun araya girmek istedi ama o sırada odanın içinden zayıf bir ses duyuldu.
“Çocuklar…”
Herkes başını çevirdi.
Seol-su yatağında yatıyordu. Yanındaki hizmetçi yastıklarını düzeltiyordu. Seol-su, kapının önündeki konuşmaları duymuş olmalıydı.
Do-hyun hemen annesinin yanına gitti.
“Anne, konuşma. Dinlenmen gerekiyor.”
Seol-su oğluna cevap vermek yerine Jae-ak'a baktı.
“Jae-ak…”
Jae-ak'ın yüzündeki öfke biraz yumuşadı.
“İyi misiniz?”
“Gitmeye mi hazırlanıyorsun?”
Jae-ak kısa bir süre sustu.
“Evet. Daha fazla kalmamın doğru olmadığını düşünüyorum.”
Seol-su'nun yüzündeki ifade değişti.
“Biraz daha kalamaz mısın? Seni daha yeni tanıdım.”
Jae-ak ne diyeceğini bilemedi.
“Ben…”
“Seninle biraz daha konuşmak istiyorum.”
Jae-ak bakışlarını kaçırdı.
“Bana iyi davrandınız. Bunun için teşekkür ederim. Ama burada kalmam herkesin hoşuna gitmiyor.”
Seol-su oğullarına baktı. Sonra yeniden Jae-ak'a döndü.
“Onları düşünme. Ben senin gitmeni istemiyorum.”
Jae-ak sessiz kaldı.
Seol-su güçlükle elini uzattı.
“Gitme. En azından biraz daha kal.”
“Dinlenmeniz gerekiyor. Kendinizi yormayın.”
“Sen de hep gitmekten söz ediyorsun.”
Jae-ak hafifçe iç çekti.
“Çünkü gerçekten gitmem gerekiyor.”
Seol-su bir şey daha söylemek istedi. Ancak konuşurken nefesi daraldı. Yüzünün rengi soldu, gözleri kapandı ve başı yana düştü.
“Anne!”
Do-hyun hemen annesinin yanına koştu. Hizmetçi telaşla yardım istedi.
Jae-ak çantasını bırakıp odaya girdi.
“Biraz geri çekilin. Ona yer açın.”
Seol-su'nun yanına eğildi. Bilincini kontrol etti, ardından hizmetçiye seslendi:
“Doktoru çağırın. Hemen!”
Do-hyun kapıya yöneldi. Min-gyu ise endişeyle Jae-ak'a baktı.
“Ne oldu anneme?”
“Şu an bilmiyorum. Doktor gelsin.”
“Sen ne anlarsın?”
Jae-ak başını kaldırıp ona baktı.
“Şimdi bunun sırası değil. Annenizin yanında durun.”
Min-gyu sustu.
Geon de odaya girmişti. Jae-ak'ın yanında bekledi. Bir süre sonra konağın hekimi geldi. Jae-ak geri çekilip ona yer açtı.
Hekim Seol-su'yu muayene etti. Ardından ailesine dönerek durumunun hassas olduğunu, dinlenmesi gerektiğini söyledi. Heyecanlanmasının ve kendisini yormasının iyi olmayacağını özellikle belirtti.
Do-hyun annesinin başucuna oturdu.
“Biraz önce konuşuyordu. Birden böyle oldu.”
Hekim sakin bir sesle cevap verdi:
“Şimdilik dinlenmesi gerekiyor. Onu üzmemeye çalışın.”
Jae-ak kapıya yöneldi. Tam çıkacakken Do-hyun seslendi.
“Bir yere gitme. Babamız gelene kadar bekle.”
Jae-ak durdu.
“Anneniz için elimden geleni yaptım. Ama bu, burada kalacağım anlamına gelmiyor.”
Do-hyun cevap vermedi. Seo-jin annesinin elini tutmuştu. Ji-won sessizce yatağın yanında duruyordu. Min-gyu ise Jae-ak'a bakıyor ama artık tartışmaya girmiyordu.
Jae-ak koridora çıktı. Çantasını duvarın yanına bıraktı.
Geon yanına geldi.
“Şimdi ne yapacağız?”
“Bilmiyorum.”
“Az önce gitmek için acele ediyordun.”
Jae-ak odanın kapısına baktı.
“Bana gitme dedi.”
Geon bir süre onu izledi.
“Bu yüzden mi kalacaksın?”
Jae-ak cevap vermeden önce düşündü.
“Bilmiyorum, Geon. Birinin gitmemi istememesi nasıl bir şey, pek alışık değilim.”
Geon onun ne demek istediğini anladı. Bu yüzden üstelemedi.
Tam o sırada konağın girişinden General Mu-jin'in sesi duyuldu.
“Seol-su nerede?”
General hızla koridora girdi. Oğullarını görünce yüzündeki ifade değişti.
“Ne oldu?”
Do-hyun annesinin bayıldığını anlattı.
Mu-jin hiç vakit kaybetmeden odasına yöneldi. Oğulları da peşinden gitti.
Jae-ak çantasını eline aldı. Bir an kapıya baktı. Sonra yeniden odanın olduğu tarafa döndü.
Geon bunu fark etti.
“Gidiyor muyuz?”
Jae-ak çantasını yere bıraktı.
“Biraz bekleyelim.”
Kang kardeşler hâlâ ona güvenmiyordu. Jae-ak da onlarla aynı çatı altında yaşamak istemiyordu.
Ama Seol-su'nun kendisine söylediği son söz aklından çıkmıyordu.
Gitme.
Jae-ak, ilk kez gitmekle kalmak arasında gerçekten kararsız kalmıştı.