34. Bölüm — Beni Tanımıyorsunuz
34. Bölüm — Beni Tanımıyorsunuz
Kang konağında sabahki gerginlik devam ediyordu.
Mu-jin, eşinin odasında hekimle konuşuyordu. Seol-su'nun durumu şimdilik dengelenmişti ama dinlenmesi gerekiyordu.
“Şimdilik kendisini yormasın. Heyecanlanması da iyi değil,” dedi hekim.
Mu-jin başını salladı.
“Anladım. Bir şeye ihtiyacı olursa hemen haber verin.”
Hekim odadan çıktı. Mu-jin de kapının önünde bekleyen oğullarının yanına geldi.
Do-hyun hemen sordu:
“Annem nasıl?”
“Şimdilik iyi. Ama dinlenmesi gerekiyor.”
Min-gyu kollarını bağladı.
“Jae-ak'ın gitmek istemesi yüzünden kendini bu hâle soktu.”
Mu-jin oğluna döndü.
“Bunun sorumlusu Jae-ak değil.”
“Baba, annemiz ondan kalmasını istedi. O ise gitmekte ısrar etti.”
“Gitmek istemesi onun hakkı.”
Ji-won şaşkınlıkla babasına baktı.
“Onu neden bu kadar savunuyorsun? Daha dün tanıştık.”
Mu-jin'in yüzü sertleşti.
“Ben onu savunmuyorum. Size haksızlık yapmamayı öğütlüyorum.”
Seo-jin konuşmaya katıldı.
“Biz annemizi düşünüyoruz. Başka bir amacımız yok.”
“Annenizi düşünmeniz güzel. Ama bir insanı tanımadan suçlamanız doğru değil.”
Min-gyu itiraz etti.
“Onun hakkında duyduklarımızı unutalım mı?”
“Duyduklarınızın ne kadarının doğru olduğunu biliyor musunuz?”
Kimse cevap vermedi.
Mu-jin oğullarına tek tek baktı.
“Jae-ak buraya kendi isteğiyle gelmedi. Onu ben getirdim. Annenize de saygısızlık etmedi. Buna rağmen sabahtan beri üzerine gidiyorsunuz.”
“Onu tanımıyoruz,” dedi Ji-won.
“Öyleyse tanımaya çalışın. Ön yargıyla hareket ederek hiçbir yere varamazsınız.”
Min-gyu başını çevirdi.
“Ben ona güvenmiyorum.”
Mu-jin'in sesi sertleşti.
“Güvenmek zorunda değilsin. Ama saygılı olmak zorundasın.”
Avlunun diğer tarafında Jae-ak, Geon'la oturuyordu.
Geon konağın içine baktı.
“Bence birazdan yine tartışma çıkacak.”
Jae-ak elindeki bardağı masaya bıraktı.
“Beni rahat bırakırlarsa çıkmaz.”
“Sen de pek sessiz kalmıyorsun.”
“Ne yapayım? Bana laf söylediklerinde teşekkür mü edeyim?”
Geon güldü.
“En azından biraz daha sabırlı olabilirsin.”
Jae-ak ona baktı.
“Dokuz yıl boyunca sabrettim. Biraz da onlar sabretsin.”
Geon arkadaşının yüzünü inceledi.
“Gerçekten gitmek istiyor musun?”
“Evet.”
“Peki neden hâlâ buradasın?”
Jae-ak bir süre cevap vermedi.
“Seol-su'nun tekrar bayılmasını istemiyorum. Hepsi bu.”
Tam o sırada General Mu-jin avluya geldi.
“Jae-ak, seninle konuşabilir miyim?”
Jae-ak ayağa kalktı.
“Elbette.”
Mu-jin, Geon'a da kalmasını işaret etti.
“Sen de kalabilirsin.”
Üçü avlunun daha sakin bir köşesine geçti.
Mu-jin doğrudan konuya girdi.
“Oğullarımın davranışları için özür dilerim.”
Jae-ak omuz silkti.
“Önemli değil.”
“Önemli. Sana karşı haksızlık ettiler.”
“Beni tanımıyorlar. Hakkımda duyduklarına göre hareket ediyorlar.”
“Bu, yaptıklarını haklı çıkarmaz.”
Jae-ak hafifçe gülümsedi.
“Onları değiştirmek gibi bir niyetim yok. Beni sevmek zorunda değiller.”
Mu-jin başını salladı.
“Yine de bu evde sana kötü davranılmasına izin vermem.”
Jae-ak bir süre sustu. Ardından aklındaki soruyu sordu.
“Bir şey merak ediyorum. Beni buraya getirirken ne düşündünüz?”
Mu-jin şaşırdı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Beni buraya getirince ne olacağını düşündünüz? Oğullarınızın beni hemen kabul edeceğini mi? Annenizin beni tanır tanımaz bağrına basacağını mı?”
Mu-jin cevap vermedi.
Jae-ak devam etti:
“Ben kimseye kızgın değilim. Ama bir anda bu evin parçası olmamı beklemeyin. Benim de alıştığım bir hayat var.”
“Bunu senden beklemiyorum.”
“Güzel. Çünkü burada kalacağıma dair söz veremem.”
Mu-jin bir süre düşündü.
“Peki, sana bir şey sorabilir miyim?”
“Sorun.”
“Yıllarca saraya dönmedin. Neden?”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Çünkü orada benim için bir yer yoktu.”
“Hiç mi?”
“Çocukken herkesin bir ailesi, bir odası, bir beklentisi vardı. Ben ise sürekli fazlalıkmışım gibi hissediyordum. Bir süre sonra insan bunu kabulleniyor.”
Mu-jin sessizce dinledi.
Jae-ak bakışlarını avluya çevirdi.
“Sonra saraydan ayrıldım. Kendi hayatımı kurdum. Şimdi de kimsenin bana acıdığı için kapısını açmasına ihtiyacım yok.”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Ben sana acımıyorum, Jae-ak.”
Jae-ak ona döndü.
“Umarım öyledir.”
Konuşmaları bitmek üzereyken Kang kardeşler avluya geldi.
Min-gyu babasına seslendi.
“Baba, seninle konuşmamız gerekiyor.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Konuşuyoruz zaten.”
“Yalnız konuşmak istiyoruz.”
Jae-ak hemen ayağa kalktı.
“Ben gideyim.”
Min-gyu'nun sesi duyuldu.
“Zaten senin yüzünden konuşacağız.”
Jae-ak durdu ve ona döndü.
“Yine mi?”
“Geldiğinden beri evde huzur kalmadı.”
Geon öne çıkacak oldu ama Jae-ak onu eliyle durdurdu.
“Beni suçlamadan önce bir düşün. Ben buraya gelmek istemedim. Beni buraya getiren babanız. Annenizle tanıştım. Şimdi de gitmek istiyorum. Siz neden hâlâ benimle uğraşıyorsunuz?”
Ji-won sertçe cevap verdi.
“Çünkü annemiz seni önemsiyor. Ama biz seni tanımıyoruz.”
Jae-ak başını salladı.
“Ben de sizi tanımıyorum.”
Seo-jin araya girdi.
“Sen bizim ailemizin içinde değilsin.”
Jae-ak'ın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.
“Bunu bana söylemenize gerek yok. Zaten kendimi burada ailenizin bir parçası gibi hissetmiyorum.”
Do-hyun konuşmak istedi ama Mu-jin ondan önce davrandı.
“Yeter artık! Aynı şeyleri tekrar edip duruyorsunuz. Bir insanı tanımadan hakkında hüküm vermek kolay. Ama bu, doğru olduğunuz anlamına gelmez.”
Min-gyu babasına döndü.
“Sen onu bizden daha iyi tanımıyorsun.”
“Doğru. Ben de tanımaya çalışıyorum. Siz neden bunu yapmıyorsunuz?”
Min-gyu bir süre sustu. Sonra açıkça konuştu:
“Belki de tanımak istemiyoruz.”
Avluda sessizlik oldu.
Jae-ak ona birkaç saniye baktı.
“İşte bu daha dürüst bir cevap.”
Çantasını aldı.
“Ben biraz hava alacağım. Tartışmaya devam etmek istemiyorum.”
Mu-jin onu durdurmadı.
Geon da peşinden yürüdü.
Kang kardeşler arkalarında kalırken Min-gyu hâlâ öfkeliydi.
“Baba, onun burada kalmasını istemiyorum.”
Mu-jin oğluna sertçe baktı.
“Bu karar sana ait değil.”
Seol-su gözlerini açtığında odasında yalnızca hizmetçisi vardı.
“Jae-ak nerede?”
Hizmetçi ona su uzattı.
“Avludaydı, hanımefendi.”
“Gitmedi mi?”
“Hayır. Henüz burada.”
Seol-su rahatlamış gibi gözlerini kapattı.
“Onu yeniden görmek istiyorum.”
Biraz sonra Mu-jin odaya girdi. Eşinin elini tuttu.
“Nasıl hissediyorsun?”
“Daha iyiyim.”
“Biraz daha dinlenmelisin.”
Seol-su kocasına baktı.
“Çocuklar yine tartıştı mı?”
Mu-jin cevap vermedi.
“Jae-ak'ı üzmelerini istemiyorum,” dedi Seol-su. “Zaten burada kalmak istemediğini söyledi.”
Mu-jin eşinin elini hafifçe sıktı.
“Onlarla konuşacağım.”
Seol-su gözlerini kapatmadan önce son bir kez sordu:
“Gitmesin…”
Mu-jin bir süre sustu.
“Şimdilik burada.”
Seol-su hafifçe başını salladı.
“Yeter. Şimdilik bu da yeter.”
Mu-jin eşinin başucunda oturmaya devam etti.
Avluda ise Jae-ak, Geon'la birlikte konağın dış kapısına doğru yürüyordu.
“Şimdi ne yapacağız?” diye sordu Geon.
Jae-ak kapıya baktı.
“Biraz dolaşacağız. Sonra bakarız.”
“Yani hâlâ gitmiyoruz?”
Jae-ak cevap vermedi.
İlk kez bir yerde kalmak için değil, birinin üzülmemesi için bekliyordu.