35. Bölüm — Sabır Taşı
35. Bölüm — Sabır Taşı
Kang konağında öğle vaktiydi.
Jae-ak, avludaki masada oturmuş kolundaki sargıyı kontrol ediyordu. Yara iyileşmeye başlamıştı ama kolunu fazla hareket ettirdiğinde hâlâ ağrıyordu.
Geon karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Biraz daha iyi mi?”
“Sen her gün aynı şeyi soruyorsun.”
“Çünkü her gün aynı yarayla dolaşıyorsun.”
Jae-ak sargıyı yeniden bağladı.
“Merak etme, ölmedim.”
“Buna sevindim. Yoksa seni taşımak zorunda kalırdım.”
Jae-ak güldü.
“Beni taşıyabileceğini mi sanıyorsun?”
“Bir denemek lazım.”
İkisi konuşurken Do-hyun ve kardeşleri avluya geldi. Min-gyu'nun yüzünden yine bir tartışma çıkarmaya hazır olduğu belliydi.
Do-hyun söze girdi.
“Babamız seninle konuşmamızı istedi.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Ne hakkında?”
“Bir süre daha burada kalmanı istiyor.”
“Bunu kendisi söylese daha iyi olmaz mıydı?”
Min-gyu hemen araya girdi.
“Babamızın kararını sorgulamak zorunda değilsin.”
Jae-ak ona baktı.
“Ben babanızın kararını sorgulamadım. Sadece kendisiyle konuşabileceğimi söyledim.”
Seo-jin kollarını bağladı.
“Burada kaldığın sürece konağın kurallarına uyman gerekiyor.”
Jae-ak hafifçe iç çekti.
“Daha kahvaltımı bile bitirmeden kurallara başladınız.”
Geon başını eğip gülmemeye çalıştı.
Min-gyu'nun canı sıkıldı.
“Her şeyi şakaya vuruyorsun.”
“Çünkü başka türlü konuşunca da kimse dinlemiyor.”
Do-hyun araya girdi.
“Kimse seninle kavga etmek istemiyor. Sadece annemizin yanında dikkatli olmanı istiyoruz.”
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Annenize karşı ne yaptım?”
“Bunu söylemiyoruz.”
“Öyleyse neyi söylemeye çalışıyorsunuz?”
Seo-jin biraz tereddüt ettikten sonra konuştu.
“Annemiz sana çok çabuk bağlandı. Seni tanımıyoruz. Niyetini de bilmiyoruz.”
Jae-ak bir süre ona baktı.
“Beni tanımak istemiyorsanız tanımayın. Ama annelerine saygısızlık ettiğimi ima etmeyin.”
Min-gyu öne çıktı.
“Kimse sana güvenmek zorunda değil.”
“Ben de güvenmenizi istemedim.”
Jae-ak ayağa kalktı. Bu kez sesi önceki kadar rahat değildi.
“Bakın, ben buraya kendi isteğimle gelmedim. Babanız beni getirdi. Anneniz kalmamı istedi diye de biraz bekledim. Ama sabahtan beri her biriniz ayrı bir şey söylüyorsunuz. Gerçekten yeter.”
Min-gyu alaycı bir ifadeyle baktı.
“Yine gidiyorsun yani?”
Jae-ak doğrudan gözlerinin içine baktı.
“Evet. Gitmek istiyorum. Bunun için sizden izin almam gerekmiyor.”
Do-hyun konuşacak oldu.
“Jae-ak…”
“Hayır, bir dakika. Beni dinleyin.”
Jae-ak'ın sesi yükselmişti.
“Ben sizin kardeşiniz miyim, değil miyim, şu an bunu konuşmayacağım. Beni tanımıyorsunuz. Ben de sizi tanımıyorum. Ama sırf hakkımda bir şeyler duydunuz diye karşıma geçip hesap soramazsınız.”
Avluda sessizlik oldu.
Jae-ak çantasını aldı.
“Geon, hazırlan. Şehre gidiyoruz.”
Geon hemen ayağa kalktı.
“Tamam.”
Min-gyu arkasından seslendi.
“Babamızdan izin almadan gidemezsin.”
Jae-ak durup ona baktı.
“Babanıza haber veririm. Ama izin istemem.”
Ardından kapıya doğru yürüdü.
Konağın dışına çıktıklarında Geon bir süre sessiz kaldı.
Sonunda dayanamadı.
“Bu kez gerçekten sinirlendin.”
Jae-ak yürümeye devam etti.
“Biraz.”
“Biraz mı? Az önce yüzüne bakmaya korktum.”
Jae-ak ona döndü.
“Abartma.”
“Ben mi abartıyorum? Normalde iki laf sokup geçerdin. Bu kez neredeyse hepsini sıraya dizip hesap soracaktın.”
Jae-ak istemeden güldü.
“Bazen insanın da sabrı tükeniyor.”
Geon başını salladı.
“Peki, şimdi nereye?”
“Önce yemek yiyeceğiz.”
“Sonra?”
“Sevkiyat kayıtlarına bakacağız. Bize verilen belgelerde eksik kalan bir şeyler var.”
Geon şaşırdı.
“Kolun hâlâ ağrıyor. Biraz dinlensen?”
“Dinlenirim. Ama önce işimizi halledelim.”
“Senin dinlenmekten anladığın şey bu mu?”
“Evet.”
Geon iç çekti.
“Ben neden seninle arkadaş oldum acaba?”
Jae-ak gülümsedi.
“Çünkü çok iyi bir insanım.”
“Buna kendin de inanmıyorsun.”
“Pek sayılmaz.”
Mu-jin, çalışma odasında bir rapor inceliyordu. Kapı çalındı.
“Gir.”
İçeri giren görevli başını eğdi.
“Generalim, Jae-ak ve yanındaki Geon şehre çıktılar. Size haber bırakmamızı istediler.”
Mu-jin raporu masaya bıraktı.
“Bir şey söylediler mi?”
“Özel bir şey söylemediler. Yalnızca döneceklerini belirtmediler.”
Mu-jin bir süre düşündü.
“Peki. Bırakın kendi işlerini yapsınlar.”
Görevli çıktı.
Mu-jin pencereye yöneldi. Jae-ak'ı zorla tutamayacağını biliyordu. Yine de oğlunun bu evde kendini yabancı hissetmesi içini sıkıyordu.
Seol-su odasında dinleniyordu. Hizmetçisi içeri girdiğinde gözlerini açtı.
“Jae-ak nerede?”
“Şehre çıkmış, hanımefendi. Geon da yanında.”
Seol-su'nun yüzü biraz değişti.
“Gitti demek…”
“General'e haber bırakmış.”
Seol-su bir süre sessiz kaldı.
“Bana uğramadı mı?”
“Hayır, hanımefendi.”
Seol-su bakışlarını pencereye çevirdi.
“Belki de onu fazla sıkıştırdık.”
Hizmetçisi cevap vermedi.
“Onu yeniden görmek istiyorum,” dedi Seol-su. “Ama zorla burada tutmak da istemiyorum.”
Şehir her zamanki gibi kalabalıktı.
Jae-ak ve Geon, daha önce uğradıkları küçük bir lokantaya girdiler. İçeride boş bir masa bulup oturdular.
Geon menüye baktı.
“Ne yiyeceksin?”
“Sen ne söylersen.”
“Sonra beğenmezsin.”
“Beğenmezsem sen yersin.”
Geon başını salladı.
“Bunun için mi beni yanında taşıyorsun?”
“Bir de çok konuştuğun için.”
Yemekler geldiğinde bir süre sessizce yemek yediler. Geon, Jae-ak'ın hâlâ düşünceli olduğunu fark etti.
“Konaktakileri mi düşünüyorsun?”
“Hayır.”
“Yalan söylüyorsun.”
Jae-ak kaşığını bıraktı.
“Seol-su'yu düşündüm.”
“Annen gibi davranmasını mı bekliyorsun?”
Jae-ak hemen başını kaldırdı.
“Hayır. Öyle bir beklentim yok.”
Bir süre sustu.
“Bana iyi davranıyor. Hepsi bu. Onu üzmek istemiyorum.”
Geon başını salladı.
“Anladım.”
Jae-ak yeniden yemeğine döndü.
“Yemek soğuyor. Ye artık.”
Geon gülümsedi.
“Konuyu kapatmayı da iyi biliyorsun.”
“Yılların tecrübesi.”
Yemekten sonra masaya birkaç belge bıraktılar. Geon, üçgen işaretinin bulunduğu sevkiyat kayıtlarını inceledi.
“Şu işarete bak. Önceki belgelerde de vardı.”
Jae-ak belgeyi kendine çekti.
“Evet. Ama gönderici yine yazılmamış.”
“Bunca sevkiyatın kime ait olduğunu nasıl saklıyorlar?”
“Birileri özellikle saklıyor.”
Jae-ak belgeyi dikkatlice katladı.
“Bunu araştırmaya devam edeceğiz. Güneyde bulduğumuz izler boşuna değildi.”
Geon ona baktı.
“Peki Kang konağına dönecek misin?”
Jae-ak kısa bir süre düşündü.
“Şimdilik dönmemiz gerekiyor. Eşyalarımız orada.”
“Yani gitmiyoruz?”
“Geon, önce şu işi bitirelim.”
Geon gülerek başını salladı.
“Seninle hiçbir şeyin cevabı net değil.”
Jae-ak da gülümsedi.
“Hayat böyle.”
Kang konağında kendisini bekleyen bir aile vardı. Ama Jae-ak henüz o ailenin parçası olduğunu düşünmüyordu.
Şimdilik yapması gereken tek şey, başladığı işi bitirmekti.