36. Bölüm — Kraliçenin Sözü
36. Bölüm — Kraliçenin Sözü
Gümüş Hilal Sarayı'nda sabah saatleriydi.
Kraliçe Hwa-rin, odasında kahvaltısını yaparken hizmetçisinden gelen haberi dinliyordu.
“Kraliçem, dördüncü prens General'in konağından ayrılmış. Yanındaki adamla birlikte şehre gitmiş.”
Hwa-rin elindeki fincanı bıraktı.
“General onu durdurmamış mı?”
“Hayır. Hatta kendisine haber verilmesini istemiş.”
Kraliçe hafifçe gülümsedi.
“Demek artık General'in evinde de kalmak istemiyor.”
Bir süre düşündü.
“Prensleri buraya çağırın. Hepsini görmek istiyorum.”
Prensler kısa süre sonra kraliçenin odasında toplandı.
Min-jae içeri girer girmez gülümsedi.
“Bizi çağırdığını duyunca önemli bir şey olduğunu düşündüm.”
Hwa-rin karşılık verdi.
“Önemli sayılır. Oturun.”
Prensler yerlerine geçerken kraliçe söze başladı.
“Jae-ak'ın General'in konağından ayrıldığını duydunuz mu?”
Ji-hwan şaşırdı.
“Şehre mi gitmiş?”
“Evet. Anlaşılan orada kalmaya pek niyeti yok.”
Min-jae rahatça arkasına yaslandı.
“Jae-ak'ın bir yerde uzun süre kalabildiğini hiç görmedim zaten.”
Hwa-rin oğluna baktı.
“Sen bu durumu oldukça normal karşılıyorsun.”
“Çünkü şaşırmadım.”
Kraliçe gülümsedi ama bakışları diğer prenslere döndü.
“Peki, General'in onu neden yanına aldığını düşündünüz mü?”
Do-yun cevap verdi.
“Babamızın emriyle götürdü. Bunun dışında bir şey bilmiyoruz.”
“General, saraydan uzaklaştırılmış bir prensi neden evinde tutmak istesin?”
Seok-woo araya girdi.
“Belki de Jae-ak'a acımıştır.”
Hwa-rin başını hafifçe yana eğdi.
“Bir generalin merhametli olması güzel. Ama saraydaki herkesin bunu aynı şekilde yorumlayacağını düşünmüyorum.”
Min-jae'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Kraliçem, ne demek istiyorsunuz?”
“Şunu söylüyorum: General'in yanında bir prens kalıyor. Üstelik bu prens, yıllardır sarayla arası iyi olmayan biri. İnsanlar bundan farklı anlamlar çıkarabilir.”
Ji-hwan kaşlarını çattı.
“Jae-ak'ın General'in yanında kalması neden sorun olsun? General babamıza karşı gelmedi ki.”
Hwa-rin sakin bir sesle cevap verdi.
“Umarım hiçbir zaman gelmez.”
Do-yun annesine dikkatle baktı.
“Bizi buraya Jae-ak hakkında konuşmak için mi çağırdınız?”
Hwa-rin oğlunun doğrudan sorusundan rahatsız olmadı.
“Evet. Çünkü kardeşinizin nerede olduğu ve kimlerle görüştüğü artık yalnızca onu ilgilendirmiyor.”
Min-jae hemen karşılık verdi.
“Jae-ak kendi başına yaşıyor. Kendi kararlarını veriyor. Yıllardır böyle.”
“Peki ya bir gün bu kararları hepimizi etkilerse?”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Tae-jun ilk kez konuştu.
“Kraliçem, General'in niyetini bilmeden karar vermek doğru olmaz.”
Hwa-rin ona baktı.
“Ben de zaten kesin bir şey söylemiyorum. Sadece dikkatli olmanızı istiyorum.”
Do-yun ayağa kalktı.
“Jae-ak bizim kardeşimiz. General de babamızın emrinde görev yapan bir komutan. Ortada bir kanıt yokken ikisinden şüphelenmem.”
Kraliçenin yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
“Büyümüşsün Do-yun. Artık kendi kararlarını veriyorsun.”
“Vermem gereken yerde veririm.”
Min-jae de ayağa kalktı.
“Biz gidebilir miyiz? Yapmamız gereken işler var.”
Hwa-rin başını salladı.
“Gidebilirsiniz.”
Prensler odadan çıktı. Kraliçe ise bir süre yerinden kalkmadı.
Beklediği tepkiyi alamamıştı ama bu onu endişelendirmiyordu.
Koridora çıktıklarında Min-jae derin bir nefes aldı.
“Ne konuşmaydı ama…”
Ji-hwan ona baktı.
“Sen de fark ettin mi? Konuyu sürekli General'e getirdi.”
Seok-woo kaşlarını çattı.
“Belki de haklıdır. General'in Jae-ak'ı neden yanında tuttuğunu bilmiyoruz.”
Min-jae hemen döndü.
“Babamız onu General'e teslim etti. Başka ne yapmasını bekliyordun?”
“Ben sadece söylüyorum.”
“Senin söylediğin her şey sonunda Jae-ak'ı suçlamaya çıkıyor.”
Seok-woo'nun sesi yükseldi.
“Sen neden sürekli onu savunuyorsun? Daha dün geldin, bugün onun en yakın dostu oldun.”
Min-jae'nin yüzü ciddileşti.
“Ben onun dostu olduğumu söylemedim. Ama tanımadığım bir insan hakkında da kafama göre hüküm vermem.”
“Onu tanıdığını mı sanıyorsun?”
“Hayır. Sen de tanımıyorsun.”
Ji-hwan ikisinin arasına girdi.
“Tamam, yeter. Annemizin odasından çıktık, şimdi burada kavga etmeye başladınız.”
Seok-woo öfkeyle başını çevirdi.
Do-yun ikisine de baktı.
“Kraliçenin istediği de bu zaten. Birbirimizle tartışmaya başladık bile.”
Min-jae sustu.
Tae-jun ise sessizce yürümeye devam ediyordu.
Do-yun ona döndü.
“Sen ne düşünüyorsun?”
Tae-jun kısa bir süre durdu.
“Bence acele etmemeliyiz. Ne Jae-ak'ın ne de General'in niyetini biliyoruz.”
Min-jae başını salladı.
“En azından bu konuda aynı fikirdeyiz.”
Tae-jun cevap vermedi.
Kraliçenin odasında hizmetçisi yeniden yanına geldi.
“Kraliçem, prensler pek ikna olmuş görünmüyordu.”
Hwa-rin çayından bir yudum aldı.
“Şimdilik buna gerek yok.”
“Peki ya Do-yun?”
“Do-yun kolay kolay fikrini değiştirmez. Min-jae de öyle. Ama diğerleri zamanla düşünmeye başlayacak.”
Hizmetçi başını eğdi.
Hwa-rin pencereye doğru yürüdü.
“Bir aileyi birbirine düşürmek için herkesin düşman olması gerekmez. Bazen kardeşlerin birbirinden şüphe etmesi yeterlidir.”
Aynı saatlerde şehirde Jae-ak ve Geon, küçük bir lokantada oturuyordu.
Geon önündeki yemeği bitirirken konuştu.
“Konakta şimdi ne yapıyorlardır acaba?”
Jae-ak ilgisizce cevap verdi.
“Bilmiyorum.”
“Hiç merak etmiyor musun?”
“Hayır.”
Geon ona baktı.
“Hiç mi?”
Jae-ak bir süre düşündü.
“Seol-su'nun nasıl olduğunu merak ediyorum. Diğerleriyle ilgilenmiyorum.”
Geon başını salladı.
“Bence sen de farkında olmadan o aileye alışmaya başlıyorsun.”
Jae-ak kaşığını bıraktı.
“Daha yemeğimi bitirmeden başladın yine.”
Geon güldü.
“Peki, sustum.”
Jae-ak masadaki belgeleri önüne çekti.
“Şuna bak. Üçgen işareti yine aynı yerde.”
Geon eğilip belgeyi inceledi.
“Bu sevkiyatın tarihi diğerlerinden farklı.”
Jae-ak'ın yüzü ciddileşti.
“Güzel. Belki de sonunda bir yere varacağız.”
Sarayda kardeşler birbirleriyle tartışırken Jae-ak, kendisini bekleyen işin peşindeydi.
Ancak Hwa-rin'in sarayda başlattığı sözlerin nereye kadar uzanacağını henüz bilmiyordu.