37. Bölüm — Aç Kalan Halk

Gümüş Hilal Sarayı'nda sabah divanı toplanmıştı.

Kral Han Tae-gon tahtında otururken vezir Han Seong-ik önündeki belgeleri inceliyordu.

“Majesteleri, son vergi düzenlemesinden sonra hazineye giren gelir arttı. Ancak bazı bölgelerden ciddi şikâyetler geliyor.”

Kral başını kaldırdı.

“Ne tür şikâyetler?”

“Özellikle doğu ve güneydeki köylerde halk, ürünlerinin büyük bölümünü vergi olarak teslim etmek zorunda kaldığını söylüyor. Bazı ailelerin kışlık erzakı bile kalmamış.”

Bakanlardan biri öne çıktı.

“Majesteleri, hasadı kötü geçen bölgelerden de aynı miktarda vergi alınıyor. İnsanlar geçimlerini sağlayamaz hâle geldi.”

Vezir hemen karşılık verdi.

“Devletin de giderleri var. Ordunun ihtiyaçları, sınırların korunması ve sarayın masrafları karşılanmalı.”

Kral sertçe konuştu.

“Vergi toplanacak. Fakat görevlilerin belirlenen miktardan fazlasını almadığından emin olun. Şikâyetleri araştırın.”

“Emredersiniz, Majesteleri.”

Divan sona erdiğinde bakanların yüzünde huzursuzluk vardı.

Prensler sarayın bahçesinde bir araya gelmişti.

Min-jae elindeki raporu Do-yun'a uzattı.

“Bunu gördün mü?”

Do-yun belgeyi aldı.

“Vergi şikâyetleri…”

“Yalnızca birkaç köy değil. Birden fazla bölgeden haber gelmiş.”

Ji-hwan da belgeye baktı.

“Bu kadar vergi alınırsa insanların elinde ne kalacak?”

Seok-woo omuz silkti.

“Devletin gelir elde etmesi gerekiyor. Herkes kendi durumuna göre vergi ödemek isterse düzen nasıl sağlanacak?”

Min-jae ona döndü.

“Kimse vergi alınmasın demiyor. Ama insanlar yiyecek bulamıyorsa burada bir sorun var.”

“Belki de ürünlerini saklıyorlardır.”

Ji-hwan kaşlarını çattı.

“Bunu nereden çıkardın?”

“Bilmiyoruz. Her duyduğumuza inanamayız.”

Do-yun belgeyi kapattı.

“Bu yüzden araştıracağız. Vergi görevlilerinin kayıtlarını istemeliyiz.”

Tae-jun konuşmaya katıldı.

“Yalnızca vergi kayıtları yetmez. Toplanan tahılın nereye gönderildiğini de öğrenmeliyiz.”

Min-jae ona baktı.

“Sen de mi aynı şeyi düşünüyorsun?”

“Eğer halkın elinde yiyecek kalmıyorsa, toplanan ürünlerin nereye gittiğini bilmemiz gerekiyor.”

Do-yun başını salladı.

“Önce kayıtları bulalım. Sonra babamızla konuşuruz.”

Kraliçe Hwa-rin, prenslerin bu meseleyle ilgilendiğini öğrenmişti.

Vezir Seong-ik karşısında duruyordu.

“Prensler vergi kayıtlarını incelemek istiyormuş.”

Hwa-rin pencerenin önünden ayrıldı.

“Do-yun mu başlattı?”

“Evet. Min-jae ve Ji-hwan da destekliyor.”

“Seok-woo?”

“Vergi düzeninin korunması gerektiğini düşünüyor.”

Kraliçe hafifçe gülümsedi.

“Demek kardeşler arasında yine fikir ayrılığı var.”

Vezir dikkatle sordu:

“Bu durumdan yararlanacak mıyız?”

“Şimdilik hayır. Önce halkın şikâyetlerinin ne kadar büyüyeceğini görelim.”

“General Mu-jin'in ordusu da bu meseleye karışabilir.”

Hwa-rin'in bakışları sertleşti.

“General'in askerleri halkın yanında görünürse insanlar ona daha fazla güvenmeye başlayabilir. Bunun önüne geçmek için acele etmeyeceğiz. Önce neler olduğunu öğren.”

“Emredersiniz.”

Kraliçe yeniden pencereye döndü.

Sarayda herkes birbirinden şüphelenmeye başlamıştı. Hwa-rin ise bu huzursuzluğun nereye varacağını görmek istiyordu.

Kang konağında Seol-su, hizmetçisinden şehirdeki gelişmeleri dinliyordu.

“Vergiler yüzünden bazı ailelerin yiyecek bulamadığını söylüyorlar.”

Seol-su doğrulmaya çalıştı. Hizmetçisi hemen yanına geldi.

“Hanımefendi, lütfen kendinizi yormayın.”

“İnsanlar aç kalıyorsa bunu görmezden gelemeyiz.”

Tam o sırada Mu-jin içeri girdi.

“Yine mi haberleri dinliyorsun?”

Seol-su ona baktı.

“Vergi meselesi gerçekten bu kadar kötü mü?”

“Bazı bölgelerden şikâyetler geldi. Henüz bütün kayıtları incelemedik.”

“Vergi toplamak başka, insanların elinde hiçbir şey bırakmamak başka.”

Mu-jin eşinin yanına oturdu.

“Bunu biliyorum. Gerekli araştırmayı başlatacağım.”

Seol-su bir süre düşündü.

“Jae-ak şehirdeydi, değil mi?”

“Evet. Geon'la birlikte.”

“Acaba o da bunları görmüş müdür?”

Mu-jin hafifçe gülümsedi.

“Görmüşse mutlaka peşine düşmüştür.”

Seol-su'nun yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.

“Onu yeniden görmek istiyorum.”

Mu-jin eşinin elini tuttu.

“Önce sen iyileş. Gerisi için acele etme.”

Şehrin pazarı eskisi kadar kalabalık değildi.

Jae-ak ve Geon sokakta ilerlerken boş tezgâhları fark ettiler. Bazı satıcılar ellerindeki az miktardaki ürünü satmaya çalışıyor, bazılarıysa tezgâhını bile açmamıştı.

Geon çevresine baktı.

“Burada bir şeyler değişmiş.”

Jae-ak yaşlı bir satıcının önünde durdu.

“Amca, işler nasıl gidiyor?”

Yaşlı adam iç çekti.

“Nasıl olsun evlat? Eskiden bu saatlerde tezgâhın önü dolardı. Şimdi insanlar bakıp geçiyor.”

“Ürün mü azaldı?”

“Ürün de azaldı, paramız da. Vergi için ürünümüzü veriyoruz. Geriye kalanla da evimizi geçindirmeye çalışıyoruz.”

Jae-ak tezgâhtaki tahıllara baktı.

“Vergiyi kim topluyor?”

“Bölge görevlileri. Ama geçen ay gelenler, önceki aylardan daha fazla ürün istedi. Ne kadarını devlete teslim ettiler, onu da bilmiyoruz.”

Jae-ak dikkat kesildi.

“Size makbuz veriyorlar mı?”

“Bazen. Son gelenlerin verdiği kâğıtlarda başka bir amblem vardı.”

“Nasıl bir amblem?”

Adam elini havada şekillendirir gibi hareket ettirdi.

“Üç köşeli bir işaret. Daha önce görmemiştim.”

Jae-ak ile Geon birbirlerine baktılar.

“Geon…”

“Evet. Aynı işaret.”

Jae-ak yeniden yaşlı adama döndü.

“Bu belgeler hâlâ sizde mi?”

“Bir tanesini sakladım. Ne işe yarayacağını bilmiyorum.”

Adam dükkânın altındaki sandıktan katlanmış bir kâğıt çıkardı.

Jae-ak kâğıdı dikkatlice açtı. Üzerindeki işaret, daha önce sevkiyat belgelerinde gördükleriyle aynıydı.

Belgede alınan tahıl miktarı, teslim tarihi ve bir depo numarası yazıyordu.

Jae-ak kâğıdı birkaç kez inceledi.

“Bu numara size bir şey ifade ediyor mu?”

“Hayır evlat. Bizim bildiğimiz bir yer değil.”

“Vergi görevlileri tahılı nereye götürdü?”

“Önce kasabanın dışındaki depoya. Sonra oradan arabalarla götürdüler.”

Jae-ak adama teşekkür etti ve kâğıdı incelemek üzere aldı.

Geon yaşlı adama birkaç ürünün parasını ödedi. Jae-ak da bir miktar yiyecek satın aldı.

Dükkândan uzaklaştıklarında Geon konuştu.

“Demek vergi belgelerinde de aynı işaret var.”

Jae-ak kâğıdı yeniden katladı.

“Üstelik bir depo numarası da var.”

“Bunun peşine düşecek misin?”

“Önce bu numaranın hangi depoya ait olduğunu bulacağız.”

Geon iç çekti.

“Bir gün de kolay bir işimiz olsun.”

Jae-ak ona baktı.

“Sen kolay işlerden sıkılırsın.”

“Ben mi? Bütün bu belaların ortasında sen varsın.”

Jae-ak gülümseyerek yürümeye devam etti.

Akşam sarayda prensler yeniden bir araya geldi.

Do-yun, bakanlıktan gelen ilk kayıtları inceliyordu.

Min-jae yanına geldi.

“Bir şey bulabildin mi?”

“Toplanan vergi miktarıyla hazineye ulaşan miktar arasında bazı farklılıklar var.”

Ji-hwan şaşırdı.

“Ne kadar farklılık?”

“Bunu anlamak için diğer kayıtları da görmemiz gerekiyor.”

Seok-woo belgeyi eline aldı.

“Belki de kayıt hatasıdır. Hemen birilerini suçlamayalım.”

Min-jae ona baktı.

“Kimse kimseyi suçlamıyor. Sadece araştırıyoruz.”

“Her şeyi şüpheli görüyorsunuz.”

Do-yun başını kaldırdı.

“Seok-woo, halkın şikâyetlerini görmezden gelemeyiz.”

Seok-woo belgeyi masaya bıraktı.

“Ben de görmezden gelelim demiyorum. Ama bu işin büyütülmesinden hoşlanmıyorum.”

Ji-hwan sabrını kaybetti.

“İnsanlar aç kalıyor. Sence daha ne kadar büyümesi gerekiyor?”

“Bana bağırma!”

Min-jae araya girdi.

“Yeter! Her konuyu kavgaya çevirmek zorunda mıyız?”

Tae-jun sessizce belgeleri inceliyordu.

Sonunda konuştu:

“Bu kayıtların bir kopyasını da bizde tutalım. Yarın biri kaybolursa ne yapacağız?”

Do-yun başını salladı.

“İyi fikir.”

Kardeşler aynı konuda hemfikir olsalar bile birbirlerine güvenmekte zorlanıyorlardı.

Gece, Jae-ak ve Geon kaldıkları yere dönmüştü.

Jae-ak masaya birkaç belgeyi yaydı. Birinde sevkiyat işareti, diğerinde vergi makbuzu vardı.

Geon ikisini yan yana koydu.

“İşaret aynı. Ama biri tahıl sevkiyatı, diğeri vergi belgesi.”

Jae-ak belgeleri karşılaştırdı.

“Burada bir tutarsızlık var.”

Geon yaklaştı.

“Nerede?”

“Bu köyden alınan tahıl miktarıyla sevkiyat