39. Bölüm — Talim Alanında
39. Bölüm — Talim Alanında
Kang konağının talim alanında sabah erkenden hareketlilik başlamıştı.
Beş kardeş gün doğmadan kalkmıştı. Tae-yul da babasının çağrısı üzerine kısa süreliğine konağa dönmüştü. Saraydaki işlerini tamamladıktan sonra yeniden oraya gidecekti.
Do-hyun kılıç talimi yaparken Min-gyu karşısındaki askeri izliyordu. Birkaç hamleden sonra Do-hyun rakibinin kılıcını etkisiz hâle getirdi.
“Yeter. Savunmanı ihmal ediyorsun.”
Asker selam vererek geri çekildi.
Min-gyu kılıcını omzuna aldı.
“Sabahın köründen beri herkese ders veriyorsun.”
Do-hyun ona baktı.
“Sen de çalışmak yerine konuşuyorsun.”
“Ben zaten çalıştım.”
Ji-won yanlarından geçerken güldü.
“Geçen hafta atından düşerken de çalışıyordun sanırım.”
Min-gyu hemen arkasını döndü.
“Onu hâlâ unutmadın mı?”
“Unutulacak gibi değildi.”
Seo-jin gülerek araya girdi.
“Bence at bile senden daha iyi hatırlıyordur.”
“Güzel. Bugün hepiniz benimle uğraşmaya karar vermişsiniz.”
Tae-yul da gülümseyerek kılıcını görevliye uzattı.
“Bir at hazırlayın.”
Do-hyun ona döndü.
“Daha kahvaltı etmedin.”
“Dönünce yerim.”
“Her zamanki gibi.”
Tae-yul omuz silkti.
“Merak etme. Açlıktan ölmeyeceğim.”
Min-gyu kahkaha attı.
“Bununla uğraşmak gerçekten zor.”
Talimlerini tamamladıktan sonra avlunun kenarındaki masaya geçtiler.
Her biri farklı alanlarda kendini geliştirmişti. Do-hyun askerlerin yönetimi ve birlik düzeninde, Min-gyu savaş taktiklerinde başarılıydı. Seo-jin ticaret ve erzak işlerini takip ediyor, Ji-won keşif ve iz sürme konusunda çalışıyordu. Tae-yul ise kılıç kullanma ve at binmede oldukça iyiydi.
Seo-jin yemeğinden bir lokma aldıktan sonra Do-hyun'a sordu:
“Babamızın incelememizi istediği raporlar geldi mi?”
“Sabah çalışma odasındaydı. Birazdan bize gönderir.”
Ji-won bardağını masaya bıraktı.
“Güneyden gelen haberler pek iyi değil.”
Min-gyu'nun yüzü ciddileşti.
“Vergi yüzünden mi?”
“Evet. Bazı köylerde halkla görevliler arasında tartışmalar çıkmış. Askerlerin olaylara geç müdahale ettiği de yazıyor.”
Do-hyun kaşlarını çattı.
“Bölgedeki askerlerden gelen raporlarda böyle bir şey yok.”
Seo-jin konuşmaya katıldı.
“Üstelik tahıl sevkiyatlarında da eksikler var. Gönderilen miktarla teslim alınan miktar birbirini tutmuyor.”
Min-gyu masaya yaslandı.
“Birileri bu işten kazanç sağlıyor olabilir.”
“Olabilir,” dedi Do-hyun. “Ama önce kanıt bulmamız gerekiyor.”
Tae-yul bir süre sessiz kaldı.
“Jae-ak da bu meseleyle ilgileniyormuş, değil mi?”
Seo-jin başını kaldırdı.
“Öyle duydum. Güneydeki sevkiyatları araştırıyormuş.”
Min-gyu'nun yüzü değişti.
“Yine ne işi var orada?”
Ji-won sakin bir sesle cevap verdi.
“Bir şeyleri araştırıyor. Bunun nesi garip?”
“Onu tanımıyoruz. Ne yaptığını da bilmiyoruz.”
Do-hyun araya girdi.
“Tanımıyoruz diye yaptığı her şeyden şüphelenmek zorunda değiliz.”
Min-gyu kardeşine döndü.
“Ben sadece dikkatli olalım diyorum. Annemiz ona karşı çok ilgili. Bir gün çekip giderse yine annemiz üzülecek.”
Seo-jin çatalını bıraktı.
“Annemizin onu merak etmesi kötü bir şey değil.”
“Ben kötü olduğunu söylemedim.”
Tae-yul hafifçe güldü.
“Annemiz daha yeni tanıştığı birini bu kadar merak ediyor. Bana da biraz garip geliyor.”
Do-hyun ona baktı.
“Annemizin kimi merak edeceğine karışamayız.”
“Karışmıyorum. Sadece düşüncemi söylüyorum.”
Ji-won araya girdi.
“Belki de önce Jae-ak'ı tanımamız gerekiyordur. Hakkında doğru düzgün bir şey bilmiyoruz.”
Min-gyu hemen karşılık verdi.
“Sen gerçekten onu tanımak mı istiyorsun?”
“Öyle bir şey söylemedim. Sadece hüküm vermek için erken diyorum.”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Bu konuyu uzatmayalım. Babamızın verdiği işleri halletmemiz gerekiyor.”
Min-gyu da kalktı.
“Peki. Ama ben hâlâ ona güvenmiyorum.”
Do-hyun cevap vermedi. Kardeşlerinin düşüncelerini hemen değiştirmeyeceğini biliyordu.
Bir süre sonra Seol-su'nun odasından bir hizmetçi çıktı. Do-hyun onu görünce annesinin durumunu sordu.
“Annem nasıl?”
“Biraz dinleniyor efendim. Sabah sizi sormuştu.”
“Uyandığında yanına uğrarım.”
Hizmetçi gitmek üzereyken Min-gyu seslendi.
“Annem Jae-ak'ı sordu mu?”
Kadın başını salladı.
“Evet. Nasıl olduğunu merak etti.”
Tae-yul'un yüzü biraz asıldı.
“Yine mi?”
Do-hyun ona döndü.
“Tae-yul, annemiz duyarsa hoşuna gitmez.”
“Yanlış bir şey söylemedim. Annemizin kendini yormasını istemiyorum.”
Seo-jin sakin bir sesle konuştu.
“Onu merak etmesi kendini yorduğu anlamına gelmez.”
Min-gyu iç çekti.
“Yeter artık. Annemizin yanında bu konuyu açmayalım. Zaten iyi değil.”
Do-hyun başını salladı.
“Ben de aynı şeyi söylüyorum. Annemizi üzmeyelim.”
Kardeşler bu konuda anlaştı. Ancak Jae-ak'a karşı duydukları şüphe ortadan kalkmış değildi.
Öğleden sonra beş kardeş yeniden talim alanına çıktı.
Bu kez atlı çalışmaya geçtiler. Atlarına binip konağın dışındaki geniş alana doğru ilerlediler.
Min-gyu, Do-hyun'un yanına yaklaştı.
“Dönüşte yarışalım mı?”
Do-hyun başını iki yana salladı.
“Her şeyi yarışa çevirmek zorunda mısın?”
“Biraz eğlenelim dedim.”
Tae-yul araya girdi.
“Ben varım.”
Seo-jin onlara baktı.
“Sonra atların bakımını bana bırakmayın.”
Ji-won güldü.
“Sen merak etme. Atlar senden daha az şikâyet ediyor.”
Min-gyu kahkaha attı.
“Bugün herkes bana karşı.”
Do-hyun atını hareket ettirdi.
“Konuşmayı bırakın da yetişin.”
Beş kardeş birlikte yola çıktı.
Aralarındaki rekabet ve şakalaşmalar yıllardır değişmemişti. Birbirlerinin güçlü ve zayıf yanlarını biliyor, gerektiğinde birbirlerine destek oluyorlardı.
Fakat Jae-ak söz konusu olduğunda aynı rahatlık yoktu.
Onu henüz tanımıyorlardı. Annelerinin ona gösterdiği yakınlığı görüyor ama bunun nedenini anlayamıyorlardı.
Şimdilik tek istedikleri Seol-su'nun yeniden üzülmemesiydi.
Jae-ak'a karşı ön yargıları ise hâlâ yerindeydi.