4. Bölüm — Generalin Ailesi

Aryon'un kuzeyinde, geniş toprakların ortasında büyük bir konak yükseliyordu. Taş duvarlarla çevrili bu ev, yıllardır Kang ailesinin yuvasıydı.

General Kang Mu-jin'in konağında sabahlar erkenden başlardı. Avluda askerler eğitim yapar, ahırlarda atlar hazırlanır, hizmetliler günün işlerine koyulurdu.

Ancak konağın içinde her sabah aynı düzeni görmek mümkün değildi.

Kang ailesinin yedi çocuğundan bazıları güne erkenden başlarken bazıları yataklarından kalkmak için son ana kadar beklerdi.

O sabah da kahvaltı masasında herkes toplanmıştı. Mu-jin'in büyük oğlu Do-hyun, babasının getirdiği sınır raporlarını inceliyordu. Yanındaki kardeşi Seung-ho ise anlatılan bir olayı gülerek üçüncü kardeşiyle paylaşıyordu. Dördüncü oğul Jun-seo, sessizce kahvaltısını yaparken beşinci oğul Tae-yul henüz ortalıkta görünmüyordu.

Kız kardeşleri Hye-jin ile küçük Soo-ah da masadaydı.

Seol-su, oğlunun yine geç kaldığını fark edince hizmetliye döndü.

"Tae-yul nerede?"

"Henüz odasından çıkmadı, hanımefendi."

Do-hyun başını kaldırdı.

"Yine mi?"

Seung-ho gülerek araya girdi.

"Belki bugün yatağında uyuyakalmıştır. Dün gece de ahırlarda dolaşıyordu."

"Onu savunmana gerek yok," dedi Hye-jin. "Ne yaptığını hepimiz biliyoruz."

Tam o sırada Tae-yul içeri girdi. Üzerindeki kıyafetler özenle hazırlanmıştı ama yüzünden uykusuz olduğu anlaşılıyordu.

Sandalyeye oturup önündeki tabağa baktı.

"Yine bu yemek mi?"

Seol-su oğluna döndü.

"Her sabah aynı şeyi söylemek zorunda mısın?"

"Başka bir şey hazırlatamaz mıydınız?"

Hye-jin gözlerini devirdi.

"Mutfağı da senin keyfine göre mi yönetecekler?"

Tae-yul ona ters ters baktı.

"Sen kendi işine bak."

"Biraz saygılı olmayı öğren."

"Sen de bana karışmamayı öğren."

Seol-su araya girdi.

"Yeter. Kahvaltınızı edin."

Tae-yul tabağındaki ekmeği kenara itti. Küçük Soo-ah ona bakıp çekinerek sordu:

"Bugün benimle bahçeye gelir misin?"

Tae-yul başını bile kaldırmadı.

"İşim var."

"Ne işin var?"

"Senin bilmen gerekmiyor."

Soo-ah'nın yüzü düştü. Jun-seo bunu fark etti ama bir şey söylemedi. Önündeki bardağı küçük kız kardeşine doğru itti.

"İstersen benimle gelirsin."

Soo-ah hafifçe gülümsedi.

O sırada Kang Mu-jin salona girdi. Masadaki konuşmalar kesildi.

"Bugün eğitim alanına hepiniz geleceksiniz," dedi. "Öğleden sonra da hesapları inceleyeceğiz."

Tae-yul sandalyesine yaslandı.

"Ben gelmeyeceğim."

Mu-jin ona baktı.

"Neden?"

"Canım istemiyor."

"Bu bir sebep değil."

Tae-yul omuz silkti.

"Her gün aynı şeyleri yapmak zorunda mıyım?"

"Bir gün bile sorumluluğunu yerine getirmediğini görmedim sanma."

Tae-yul cevap vermedi. Birkaç lokma daha yedikten sonra ayağa kalktı.

"Benim işim var."

Babası arkasından seslendi.

"Tae-yul."

Genç adam durdu.

"Bugün benimle konuşmadan hiçbir yere gitmeyeceksin."

Tae-yul isteksizce yerine oturdu.

Kahvaltıdan sonra büyük kardeşler eğitim alanına geçti. Do-hyun askerlerle ilgilenirken Seung-ho kardeşleriyle kılıç çalışıyordu. Jun-seo ise talim alanının kenarında duran silahları kontrol ediyordu.

Tae-yul ortalıkta yoktu.

Mu-jin oğlunun nerede olduğunu sorduğunda seyislerden biri onu ahırlarda gördüğünü söyledi.

General doğrudan oraya gitti.

Tae-yul, en sevdiği atın eyerini hazırlatıyordu.

"Bugün at sürmeyeceksin."

Tae-yul arkasını döndü.

"Neden?"

"Sabah sana ne söylediğimi unuttun mu?"

"At sürmekle eğitim arasında ne fark var?"

"Benimle tartışma."

Tae-yul dizginleri seyise bıraktı.

"Burada istediğim hiçbir şeyi yapamıyorum."

Mu-jin oğluna yaklaştı.

"İstediğin her şeyi yapabileceğin bir yerde yaşadığını düşünüyorsan yanılıyorsun. Bu evin de kuralları var."

Tae-yul cevap vermeden oradan uzaklaştı.

General arkasından baktı. Oğlunun bu hâli artık yalnızca çocukça bir inat değildi. Tae-yul, başkalarının ne düşündüğünü önemsemiyor, yaptığı hataların sonuçlarını da kabul etmek istemiyordu.

Öğleye doğru Seol-su kızlarıyla birlikte bahçedeydi. Hye-jin annesine evin işleriyle ilgili birkaç soru sorarken Soo-ah çiçeklerin arasında dolaşıyordu.

Bir süre sonra Tae-yul bahçeye geldi.

Hye-jin onu görünce konuşmasını kesti.

"Babam seni eğitim alanında bekliyordu."

"Ben de burada değilim zaten."

"Yine bir sorun çıkarmadan duramıyorsun."

Tae-yul cevap vermek yerine küçük kız kardeşinin elindeki çiçeklere baktı.

"Ne yapıyorsun?"

Soo-ah çiçekleri gösterdi.

"Annem için topladım."

Tae-yul çiçeklerden birini aldı.

"Şunlar daha güzel."

"Onları koparma, onlar benim."

Tae-yul çiçeği geri bıraktı ama yüzünde alaycı bir gülümseme vardı.

"Her şeyi kendine ait sanıyorsun."

Soo-ah annesinin yanına gitti. Seol-su kızını yanına alırken Tae-yul'a baktı.

"Kardeşinle uğraşmayı bırak."

"Bir şey yapmadım."

"Her zaman aynı şeyi söylüyorsun."

Tae-yul bahçeden çıktı.

Hye-jin annesine döndü.

"Onunla konuşmanın bir faydası yok."

Seol-su kızının elini tuttu.

"Yine de kardeşiniz. Aranızdaki sorunları büyütmeyin."

Hye-jin cevap vermedi. Tae-yul'u seviyordu ama onun davranışlarını artık anlamakta zorlanıyordu.

Akşam olduğunda aile yeniden yemek masasında buluştu. Mu-jin, gün içinde yapılan eğitimden memnundu. Büyük oğullarına birkaç konuda tavsiyelerde bulundu. Seung-ho her zamanki gibi konuşkan, Jun-seo ise sessizdi.

Do-hyun babasının anlattıklarını dikkatle dinliyordu.

Hye-jin, annesine ertesi gün yapılacak ziyaret hakkında sorular sorarken Soo-ah yemeğini bitirmeye çalışıyordu.

Tae-yul ise masada huzursuz görünüyordu.

Mu-jin sonunda ona döndü.

"Bugün verdiğim emri neden yerine getirmedin?"

"Unutmuşum."

"Unutmadın. Gitmek istemedin."

Tae-yul çatalını bıraktı.

"Her yaptığım şeyi sorgulamak zorunda mısınız?"

"Sen de her gün yeni bir sorun çıkarmak zorunda mısın?"

Masada sessizlik oldu.

Tae-yul sandalyesini geriye itti.

"Yemek bitti."

Seol-su onu durdurmak istedi ama Mu-jin elini kaldırarak izin vermedi.

Tae-yul salondan çıktı.

Soo-ah kapıya bakıyordu.

"Babam ona kızdı mı?"

Jun-seo küçük kardeşine döndü.

"Biraz. Ama sen yemeğini bitir."

Mu-jin başını eğdi. Çocuklarının her biri farklı bir karaktere sahipti. Kimi sorumluluk alıyor, kimi sessiz kalmayı tercih ediyor, kimi de evin bütün düzenini bozuyordu.

Yine de hepsi onun evlatlarıydı.

Seol-su da aynı şeyi düşünüyordu. Büyük konağın içinde çocuklarının sesini duymak ona huzur veriyordu. Fakat Tae-yul'un giderek artan öfkesi ve inadı onu endişelendiriyordu.

O gece Kang Mu-jin çalışma odasına geçti. Önünde kuzey sınırından gelen raporlar vardı. Bir süre sonra kapı çalındı.

İçeri Seol-su girdi.

"Çocuklarla ilgili mi düşünüyorsun?"

Mu-jin başını kaldırdı.

"Her zaman."

Seol-su karşısına oturdu.

"Yedi çocuğun da birbirinden farklı. Hepsine aynı şekilde yaklaşamıyoruz."

"Farkındayım."

"Özellikle Tae-yul konusunda daha sabırlı olmalısın."

Mu-jin bir süre sustu.

"Sabırlı olmaya çalışıyorum. Ama bir gün yaptığı hataların yalnızca kendisini etkilemeyeceğini anlaması gerekiyor."

Seol-su eşinin elini tuttu.

"Umarım bunu çok geç olmadan öğrenir."

Dışarıda rüzgâr esiyordu. Konağın avlusundaki meşaleler birer birer sönmeye başlamıştı.

Kang ailesi için sıradan bir gün daha sona ermişti.

Ama bu evde herkesin bilmediği bir gerçek vardı.

Ve o gerçek, bir gün yalnızca bu ailenin değil, Aryon'daki bütün hanedanın kaderini değiştirecekti.

4. Bölüm Sonu

Yorumlar

Aylin Damla Eryılmaz: soo-aha bu kadar sert bakma tae-yul anlaşılan o ki onu üzüyorsun
Ahmet Kaplan: büyük ailede herkesin bir görevi bunu anlaman lazım tae-yul
Volkan Eryılmazlı: Böyle günlerin değerini bilmeyi öğrenmeni bekliyorum @otukenkalem00