40. Bölüm — Kılıcın Ardındaki Adam
40. Bölüm — Kılıcın Ardındaki Adam
Meyhanenin arka tarafındaki masada Jae-ak ile Geon oturuyordu.
Jae-ak önündeki kadehi elinde çevirirken Geon, masaya yaydığı kâğıtları yeniden düzenlemeye çalışıyordu.
“Şu kayıtları biraz inceleyebilir misin?”
Jae-ak kâğıtlara göz ucuyla baktı.
“İnceliyorum.”
“Beş dakikadır kadehine bakıyorsun.”
“Belki kadehin içinde aradığımız cevap vardır.”
Geon başını kaldırdı.
“Gerçekten bazen seni anlamakta zorlanıyorum.”
“Ben de seni. Bu kadar konuşmayı nereden öğreniyorsun?”
“Senin yanında çalışarak.”
Jae-ak güldü.
“Demek kötü etkilenmişsin.”
Geon kâğıtları topladı.
“Yarın Bae Mun-ho'yla yeniden görüşeceğim. Eski depo kayıtlarını bulup bulmadığını öğreneceğim.”
“Güzel. Ben de yarın uyumaya devam ederim.”
“Senin yarın yapacağın bir iş yok zaten.”
“Yanılıyorsun. Uyumak ciddi bir iştir.”
Geon tam cevap verecekken meyhanenin kapısı açıldı.
İçeri Kang ailesinin dört oğlu girdi: Do-hyun, Min-gyu, Seo-jin ve Ji-won.
Min-gyu, Jae-ak'ı hemen fark etti.
“Yine o.”
Jae-ak başını kaldırdı.
“Ben de sizi görünce aynı şeyi düşündüm.”
Geon hafifçe öksürdü. Gülmemek için kendini zor tutuyordu.
Do-hyun kardeşlerine döndü.
“Yemek yiyip gideceğiz. Sorun çıkarmayın.”
Dört kardeş birkaç masa öteye oturdu.
Jae-ak yeniden kadehine uzandı.
Geon eğilip alçak sesle konuştu:
“Bence bu akşam erken kalkalım.”
“Neden?”
“Çünkü senin yüzünden birazdan yine kavga çıkacak.”
“Ben burada sessizce oturuyorum.”
“Senin sessiz hâlin bile insanları sinirlendiriyor.”
Jae-ak gülümsedi.
“Bu benim yeteneğim.”
Kang kardeşler yemeklerini beklerken Min-gyu'nun gözü yine Jae-ak'a kaydı.
“Güneydeki depoları araştırıyormuşsun.”
Jae-ak başını çevirdi.
“Duydukların doğru.”
“Bir şey bulabildin mi?”
“Bulursam sana haber veririm.”
Min-gyu kaşlarını çattı.
“Ben ciddi soruyorum.”
“Ben de ciddi cevap veriyorum.”
Seo-jin araya girdi.
“Bırak artık. Her karşılaştığımızda aynı şey oluyor.”
Min-gyu sandalyesine yaslandı.
“İnsanın merak etmesi normal.”
Jae-ak kadehini masaya bıraktı.
“Beni bu kadar merak etmen hoşuma gitmeye başladı.”
Geon başını eğdi.
“Başladık yine.”
Do-hyun kardeşine sertçe baktı.
“Min-gyu, yeter.”
Fakat o sırada yan masadaki adamlardan biri ayağa kalktı.
“Biraz sessiz olabilir misiniz? Burada yemek yemeye çalışıyoruz.”
Min-gyu adama döndü.
“Sana bir şey söyleyen olmadı.”
Adam masaya yaklaştı.
“Şimdi söyledim.”
Do-hyun hemen ayağa kalktı.
“Bir yanlış anlaşılma oldu. Oturup yemeğimizi yiyelim.”
Adam bir süre Do-hyun'a baktıktan sonra geri çekildi.
Jae-ak kadehini yeniden eline aldı.
“Güzel. Herkes sakinleşti.”
Geon ona baktı.
“Senin bu kadar rahat olman beni korkutuyor.”
“Benden korkmana gerek yok.”
“Ben senden değil, başımıza açtığın işlerden korkuyorum.”
Kısa bir süre sonra meyhanenin kapısı yeniden açıldı.
İçeri giren üç adam doğrudan yan masadakilerin yanına gitti. Birbirlerine bir şeyler söylediler. Ardından içlerinden biri Kang kardeşlerin masasına dönüp baktı.
Min-gyu bunu fark etti.
“Bir sorun mu var?”
Adamlardan biri yaklaştı.
“Burada oturanlardan hangisi General Mu-jin'in oğlu?”
Do-hyun ayağa kalktı.
“Ne istiyorsunuz?”
Adam cevap vermek yerine masaya baktı.
“Demek sizsiniz.”
Min-gyu da ayağa kalktı.
“Ne söyleyeceksen söyle.”
Adamın yüzü sertleşti.
“Babanız güneydeki işlere burnunu sokmasaydı daha iyi olurdu.”
Do-hyun'un bakışları değişti.
“Sen kimsin?”
“Bunu öğrenmene gerek yok.”
Adam elini masaya vurdu. Ardından arkadaşlarından biri sandalyeyi Do-hyun'a doğru itti.
Kavga bir anda başladı.
Min-gyu ilk saldırıyı karşılayıp adamı geriye itti. Ji-won diğerinin önünü kesti. Seo-jin masanın kenarına çekilirken devrilen tabaklardan kaçmaya çalıştı.
“Bunlar da nereden çıktı?” diye söylendi.
Geon ayağa kalktı.
“Jae-ak, kalk!”
Jae-ak hâlâ oturuyordu.
“Görüyorum.”
“Görüyorsan biraz hareket et!”
“Ne kadar sabırsızsın.”
Tam o sırada bir adam Geon'a doğru saldırdı.
Jae-ak hızla yerinden kalktı, Geon'u kolundan çekerek kenara aldı. Adamın hamlesinden kurtulunca masanın üzerindeki kadeh yere düştü.
Geon kırılan kadehe baktı.
“Benim yüzümden kırıldı.”
Jae-ak ona döndü.
“Şu anda kadehi mi düşünüyorsun?”
“Güzel kadehti.”
“Bir daha sana içki ısmarlamam.”
“Önce şu adamları halledelim, sonra konuşuruz!”
Jae-ak gülerek karşısındaki adama döndü.
Ancak adam bu kez bıçak çıkarmıştı.
Jae-ak'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Adamın hamlesini savuşturdu, ardından bileğini tutarak bıçağı düşürdü. Diğer saldırgan arkadan yaklaşınca Jae-ak eğildi ve adamın hamlesinin boşa gitmesini sağladı.
Do-hyun bir adamla uğraşırken Min-gyu'nun dengesini kaybettiğini gördü.
“Min-gyu!”
Jae-ak hemen araya girdi. Min-gyu'ya saldıran adamı uzaklaştırdı.
Min-gyu şaşkınlıkla ona baktı.
“Ben hallediyordum.”
“Belli oluyor.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Sonra konuşuruz!”
Jae-ak masanın yanındaki kılıcı aldı.
O anda hareketleri tamamen değişti.
Karşısındaki adam kılıcını kaldırdı. Jae-ak ilk hamleyi karşıladı, ardından rakibinin dengesini bozarak onu geri çekilmeye zorladı. Birkaç hamle daha sonra adamın kılıcı elinden çıktı.
Ji-won olanları görünce bir an duraksadı.
“Bu da ne?”
Jae-ak ona bakmadan cevap verdi.
“Dikkatini dağıtma!”
Bir başka adam Do-hyun'un arkasından yaklaşırken Jae-ak kılıcını çevirip saldırıyı engelledi.
Do-hyun kısa bir an ona baktı.
Jae-ak'ın kılıç kullanışı sıradan bir eğitimden çok daha fazlasını gösteriyordu.
Kavga birkaç dakika daha sürdü. Sonunda saldırganlardan ikisi kaçtı, diğerleri ise meyhanenin adamları tarafından etkisiz hâle getirildi.
Ortalık sakinleştiğinde devrilmiş masalar, kırılmış tabaklar ve yerdeki kadehler kalmıştı.
Geon etrafa baktı.
“Güzel. Şimdi hem yemek yiyemedik hem de meyhane sahibine borçlandık.”
Jae-ak kılıcı yerine bıraktı.
“Bunu da benim hesabıma yazarsın.”
“Zaten her şey senin hesabına yazılıyor.”
Do-hyun Jae-ak'a yaklaştı.
“Az önce yaptığın şey için teşekkür ederim.”
Jae-ak elbisesinin kolunu düzeltti.
“Önemli değil.”
Min-gyu hâlâ şaşkındı.
“Sen kılıç kullanmayı nereden öğrendin?”
Jae-ak ona baktı.
“Çalışarak.”
“Benimle dalga geçme. Bu kadar iyi kılıç kullanmayı birkaç günde öğrenemezsin.”
“Birkaç günde öğrendiğimi söylemedim.”
Ji-won da merakla sordu:
“Daha önce nerede eğitim aldın?”
Jae-ak cevap vermeden önce Geon araya girdi.
“Bunu öğrenmek için sıraya girmeniz gerekiyor.”
Jae-ak ona baktı.
“Sen ne zamandan beri benim sözcüm oldun?”
“Sen cevap vermeyince mecbur kaldım.”
Seo-jin hafifçe gülümsedi.
“Gerçekten beklediğimden çok daha iyi dövüşüyorsun.”
Jae-ak omuz silkti.
“Beklentilerinizi yükseltmemişim demek ki.”
Min-gyu'nun yüzü yeniden ciddileşti.
“Bunca zamandır bunu neden sakladın?”
Jae-ak'ın gülümsemesi biraz azaldı.
“Her bildiğim şeyi herkese anlatmak zorunda değilim.”
Do-hyun başını salladı.
“Bu konuda haklısın.”
Jae-ak kapıya yöneldi.
“Biz gidelim. Burada daha fazla kalırsak meyhanenin bütün eşyalarını da kıracağız.”
Geon arkasından yürüdü.
“Bence önce hesabı ödeyelim.”
Jae-ak durdu.
“Sen öde.”
“Ben mi?”
“Bütün akşam konuşan sendin.”
Geon ona inanamaz gibi baktı.
“Seninle bir daha meyhaneye gelmeyeceğim.”
“Bunu kaçıncı söyleyişin?”
İkisi kapıdan çıktı.
Kang kardeşler ise içeride kalmıştı.
Min-gyu hâlâ kapıya bakıyordu.
“Bu adamın ne olduğunu gerçekten anlamıyorum.”
Ji-won kollarını bağladı.
“Ben de. Ama kılıç kullanmayı kesinlikle tesadüfen öğrenmemiş.”
Seo-jin Do-hyun'a döndü.
“Babamıza söylemeli miyiz?”
Do-hyun bir süre düşündü.
“Önce bugün bize saldıranların kim olduğunu öğrenelim. Jae-ak meselesini sonra konuşuruz.”
Min-gyu itiraz etmedi ama yüzündeki şüphe kaybolmamıştı.
Dışarıda ise Jae-ak ile Geon çoktan sokağın köşesini dönmüştü.
Geon sonunda dayanamadı.
“Bir şey soracağım.”
“Sor.”
“Sen gerçekten hiçbir şeyi kolay yoldan halledemiyor musun?”
Jae-ak güldü.
“Kolay yol sıkıcı.”
“Bir gün başımıza büyük bir iş açacaksın.”
“Bugün açmadım mı?”
Geon durup ona baktı.
Jae-ak birkaç adım ilerledikten sonra arkasına döndü.
“Geliyor musun, yoksa kırılan kadehin yasını