41. Bölüm — Değişmeyen Bakışlar
41. Bölüm — Değişmeyen Bakışlar
Kang konağında gece ilerlemişti.
Meyhanede yaşanan kavganın ardından dört kardeş eve dönmüş, üzerlerini değiştirmek için odalarına dağılmıştı. Ancak hiçbiri olanları unutabilmiş değildi.
Özellikle Jae-ak'ın kılıç kullanışı akıllarından çıkmıyordu.
Do-hyun avluya çıktığında Seo-jin ile Min-gyu'nun konuştuğunu gördü. Ji-won da biraz ileride oturmuş kolundaki sıyrığı inceliyordu.
“Yaran nasıl?” diye sordu Do-hyun.
Ji-won kolunu kaldırdı.
“Bir şey değil. Birkaç güne geçer.”
Min-gyu hemen araya girdi.
“Jae-ak olmasaydı bu kadar kolay kurtulamazdık.”
Seo-jin ona baktı.
“Bunu inkâr eden yok.”
“Öyleyse neden hâlâ ondan şüpheleniyoruz?”
Do-hyun kardeşine döndü.
“Yardım etmesi, onu tanıdığımız anlamına gelmiyor.”
Min-gyu kaşlarını çattı.
“Adamın nereden geldiğini, nerede eğitim aldığını, ne yaptığını bilmiyoruz. Bir anda karşımıza çıkıyor, sonra da kılıç kullanmayı herkesten iyi biliyor.”
Ji-won konuşmaya katıldı.
“Bence asıl merak ettiğimiz şey, bunu neden sakladığı.”
Seo-jin başını salladı.
“Ben de onu merak ediyorum. Bir insanın geçmişini anlatmak istememesi başka, kendisi hakkında hiçbir şey söylememesi başka.”
Do-hyun kardeşlerine baktı.
“Belki de anlatmak istemediği sebepleri vardır.”
Min-gyu hafifçe güldü.
“Onu savunmaya başlamayın hemen. Bugün yardım etti diye her şeyi unutacak değilim.”
Tam o sırada Hye-jin ile Soo-ah avluya geldi.
Soo-ah kardeşlerinin yüzlerine baktı.
“Ne oldu size? Hepinizin bir yeri yaralanmış.”
“Önemli değil,” dedi Seo-jin.
Hye-jin ellerini beline koydu.
“Önemli değilmiş! Kolundaki kanı görmüyor musun?”
Ji-won kolunu arkasına saklamaya çalıştı.
“Abartıyorsun.”
“Göster bakalım.”
Hye-jin onun kolunu kontrol etti. Sıyrık çok derin değildi ama çevresi kızarmıştı.
Soo-ah diğer kardeşlerine döndü.
“Jae-ak size yardım etmiş, değil mi?”
Do-hyun cevap verdi.
“Evet.”
“Peki, ona bir şey olmuş mu?”
“Hayır. Geon da iyiydi.”
Soo-ah rahat bir nefes aldı.
“İyi ki bir şey olmamış.”
Min-gyu kardeşine baktı.
“Onu bu kadar merak etmen için bir sebep yok.”
Soo-ah kaşlarını kaldırdı.
“Merak etmek için illa bir sebep mi gerekiyor? Bize yardım etmiş.”
Hye-jin de konuşmaya katıldı.
“Önce yaralarınıza bakalım. Annem sizi böyle görürse hepimizi azarlar.”
Seol-su, çocuklarının eve döndüğünü öğrenince hizmetliden merhem ve temiz bez getirmesini istedi. Mu-jin dinlenmesini söylemişti ama çocuklarının yaralandığını duyunca bekleyememişti.
Salona geçtiğinde dört oğlunu, Hye-jin'i ve Soo-ah'yı bir arada buldu.
“Demek hepiniz buradasınız. Şimdi oturun bakalım.”
Do-hyun annesinin yanına yaklaştı.
“Anne, önemli bir şeyimiz yok.”
“Bunu ben göreceğim.”
Önce Do-hyun'un kolundaki yarayı temizleyip merhem sürdü.
“Sen hep başkalarının yarasına bakarsın. Kendine gelince önemsemiyorsun.”
Do-hyun hafifçe gülümsedi.
“Alışkanlık.”
Ardından Seo-jin'e döndü. Kolundaki morluğu görünce kaşlarını çattı.
“Bunu ne zaman yaptın?”
“Kavga sırasında.”
“Acıyor mu?”
“Biraz.”
“Biraz dediğine bakma, yüzünden belli oluyor.”
Seo-jin gülümsedi.
“Sen yanımızdayken iyileşir.”
Seol-su da gülümsedi ama merhemi sürmeyi ihmal etmedi.
Sıra Min-gyu'ya geldiğinde omzundaki ezikliği fark etti.
“Buraya da darbe almışsın.”
“Bir şey olmadı anne.”
“Bugün herkesin bir şeyi yokmuş. Peki, ben neden hepinizin yarasını temizliyorum?”
Soo-ah kıkırdadı.
Min-gyu da istemeden gülümsedi.
Seol-su omzuna merhem sürerken dikkatli davrandı.
“Biraz canın yanabilir.”
“Dayanırım.”
“Canın acıyorsa söyle. Bana karşı güçlü görünmeye çalışmana gerek yok.”
Son olarak Ji-won'un kolundaki sıyrıkla ilgilendi. Yarayı temizleyip merhem sürdü, ardından hafifçe sardı.
“Tamam. Şimdilik bu kadar.”
Hye-jin annesinin yanına oturdu.
“Anne, sen de yoruldun. Biraz dinlenmelisin.”
Seol-su kızının elini tuttu.
“Önce çocuklarımın iyi olduğundan emin olayım.”
Mu-jin kapının yanında durup onları izliyordu.
“Beni de unutmadınız umarım,” dedi.
Soo-ah hemen babasına döndü.
“Baba, senin de yaran mı var?”
Mu-jin güldü.
“Yok. Ama annenin merhemi iyi geliyormuş, onu merak ettim.”
Seol-su başını salladı.
“Senin şakaların da hiç bitmiyor.”
Yaralarla ilgilenildikten sonra herkes salonda kaldı.
Mu-jin çocuklarına dönerek konuştu.
“Bugün yaşananları baştan anlatın. Size saldıranları tanıyor muydunuz?”
Do-hyun başını iki yana salladı.
“Hayır. Babamızın güneydeki meselelerle ilgisi olduğunu söylediler. Sonra da bizi tehdit ettiler.”
Mu-jin'in yüzü ciddileşti.
“Demek mesele oraya kadar uzandı.”
Seo-jin söze girdi.
“Bence rastgele bir kavga değildi. Özellikle seni sordular.”
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Min-gyu araya girdi.
“Bir de Jae-ak olmasaydı işler daha kötüye gidecekti.”
Mu-jin oğluna baktı.
“Jae-ak nasıl dövüştü?”
“Çok iyi,” dedi Ji-won. “Kılıcı eline aldığında ne yaptığını biliyordu. Sanki uzun yıllardır talim yapıyormuş gibi.”
“Daha önce nerede eğitim aldığını biliyor musunuz?”
“Hayır,” dedi Do-hyun. “Sormadık. Sorsak da anlatır mıydı, bilmiyorum.”
Hye-jin merakla araya girdi.
“Peki, nasıl biri? Hiç konuşmadınız mı?”
Min-gyu hemen cevap verdi.
“Konuşmak kolay. Onun ne düşündüğünü anlamak zor.”
Soo-ah kardeşine döndü.
“Belki de siz ona yaklaşmadığınız için böyle düşünüyorsunuz.”
Min-gyu'nun sesi sertleşti.
“Onu tanımıyoruz Soo-ah. Tanımadığımız birine hemen güvenmemizi bekleyemezsin.”
“Güvenin demiyorum. Sadece merak ediyorum.”
Mu-jin konuşmaya katıldı.
“Jae-ak bugün size yardım etmiş. Bunun için ona teşekkür etmeniz gerekir. Ama onu tanımak için de zamana ihtiyacınız var.”
Min-gyu babasına döndü.
“Baba, ya Tae-yul gibiyse?”
Bu kez Mu-jin de sustu.
Min-gyu devam etti:
“Tae-yul da bir zamanlar bizimleydi. Onu kardeşimiz bildik. Sonra karşımıza geçip, 'Ben artık kardeşiniz değilim. Bir prensim. Bana saygı gösterin.' dedi. Bizi küçümsedi. Sanki geçmişte yaşadıklarımızın hiçbir değeri yokmuş gibi davrandı.”
Seo-jin'in yüzü asıldı.
“O sözleri unutmak kolay değil.”
Min-gyu başını salladı.
“Şimdi halk da onun hakkında konuşuyor. Kumarbaz, kibirli, nefret dolu biri diyorlar. İnsanların ne düşündüğünü umursamıyor. Kendi istediğini yapıyor ama herkesin ona saygı göstermesini bekliyor.”
Bir an durdu.
“Jae-ak da bir prens. Onun da aynı şekilde davranmayacağını nereden bileceğiz?”
Seol-su oğlunun yanına oturdu.
“Min-gyu, Tae-yul'un yaptıkları seni incitmiş, bunu anlıyorum.”
“Bizi incitti anne. Hepimizi.”
“Biliyorum.”
Seol-su bir süre düşündü.
“Ama bu akşam başka bir şey konuşuyoruz. Jae-ak size yardım etmiş. Onu tanımanızı ya da ona güvenmenizi istemiyorum. Sadece bu iyiliğin karşılığında onu bir akşam yemeğine davet etmenizi istiyorum.”
Min-gyu hemen itiraz etti.
“Anne, neden bu kadar istiyorsun?”
“Çünkü kendisini davet edilmiş hissetmesini istiyorum. Bugün size yardım eden birine teşekkür etmenin en güzel yollarından biri de budur.”
Mu-jin eşine baktı.
“Seol-su haklı. Bir akşam yemeği daveti kimseye verilmiş bir söz değil.”
Do-hyun babasına döndü.
“Yani sadece yemeğe çağırmamızı istiyorsunuz?”
“Evet,” dedi Seol-su. “Gelirse birlikte yemek yersiniz. Gelmezse de zorlamazsınız.”
Hye-jin annesinin elini tuttu.
“Ben davet edebilirim anne.”
Soo-ah hemen atıldı.
“Ben de! Gelmesini gerçekten istiyorum.”
Do-hyun bir süre düşündükten sonra konuştu.
“Peki. Yarın haber göndeririz.”
Seo-jin de başını salladı.
“Davet etmekte bir sakınca yok.”
Ji-won sessizce onayladı.
Min-gyu ise hâlâ isteksizdi.
“Ben onunla yakınlaşacağımı söylemedim.”
Seol-su oğlunun elini tuttu.
“Bunu senden istemedim zaten.”
Mu-jin de konuşmayı bitirdi.
“Öyleyse mesele kapanmıştır. Davet edersiniz, gerisi onun kararı.”
Min-gyu başka bir şey söylemedi.
O gece herkesin aklında aynı kişi vardı.
Jae-ak...
Kılıç kullanmayı nerede öğrenmişti? Neden geçmişinden söz etmiyordu? Gerçekten halkın anlattığı gibi biri miydi?
Soo-ah onu merak ediyordu.
Hye-jin tanımak istiyordu.
Do-hyun temkinli davranmayı seçmişti.
Seo-jin hâlâ şüpheliydi.
Ji-won ise Jae-ak'ın sakladığı becerilerin ardında ne olduğunu öğrenmek istiyordu.
Min-